Mijn bos, mijn prachtige wildernis.
Mijn eikenbosje.
Mijn groene koninkrijk.
Als mijn eigen lieve moeder...
heb je me grootgebracht en verzorgd.
Heb je je kind niet vermaakt...
je onbezonnen kind niet getroost...
door overdag tedere liedjes te spelen.
En 's nachts...
wonderschone sprookjes te fluisteren?
Je hebt me vogels en wilde dieren...
als kameraadjes gegeven.
En als ik me met hen had vermaakt...
kalmeerde je me...
en voerde je dromen aan...
door het ruisen van de bladeren.
Heb dank, mijn wildernis...
voor alles en alles.
Voor je eeuwige schoonheid.
Voor de koelte in het middaguur.
Voor de zwoele, vochtige nacht.
Voor de grijzige nevel bij avond.
Voor de parelende dauw in de morgen.
Voor de stilte.
Voor de eindeloze gedachten.
De eindeloze...
stille, vrolijke gedachten.
Waar zijn jullie, lieve vriendjes...
rondzwervende wilde dieren en vogels?
Kom dan.
Kom dan hier bijeen...
uit jullie plekjes, moerassen en struiken.
Er is hier allerlei lekkers voor jullie.
Granen, kleine insecten.
Kom dan.
Kraanvogel, dokter met lange snavel.
Waarom stap je zo, ben je niet blij?
Of zijn er geen kruiden om te verzamelen...
geen wortels om op te graven?
Beer, er wordt naar over je gesproken.
Je bent een menseneter.
Zo gaan de verhalen.
Ik geloof die lasterpraatjes niet.
Je zult groot en zachtmoedig opgroeien.
Iedereen zal de beren hoogachten.
Hen door de rijke hoven voeren.
Met domra's en fluiten.
Tot vermaak van de vrije mensen.
Vrees het ruigharige beestje niet.
Laat jezelf zien, snelvoetige oeros.
Is die wond van de hondenbeet geheeld?
Wat is dat voor iets vreemds, Heer?
Een ongekende ontmoeting.
Zo iets wonderlijks...
heb ik echt nog nooit aanschouwd.
Een onbekende jongeman.
Is het dat uit de stralende hemel.
Is hier verschenen, wie is hij?
Een in een jonkvrouw...
veranderde onzichtbare serafijn...
voor ons op aarde is neergedaald?
Of is het een moerasgeest...
die, gezeten op een waterlelie...
jongemannen de modder in lokt?
De blankheid van zijn gezicht.
Is het wellicht een koningszoon?
Verdwijn, zinsbegoocheling.
Los op als een wolk.
Deze plek is heilig.
Verdwijn, spookgeest van het woud.
Goedendag, jongeman.
Wat is er? Wees mijn gast.
Ga zitten en proef wat van onze honing.
De honing is helderder dan een traan...
en zo zoet dat smart ervan verdwijnt.
Ik heb geen tijd om te blijven.
Lieve gastvrouw.
Het nachtelijk duister nadert snel.
Ik ken alle paadjes van het woud.
Ik zal je de weg wijzen.
Je bent ergens bedroefd over, liefje.
Ach! Je mouw zit onder het bloed.
Ben je gewond?
Toen ik verdwaald was, zag ik een beer.
Ik stak hem met een mes...
maar hij reet mijn schouder open.
Stil maar, maak je niet bezorgd.
Alleen tegen de dood...
is geen kruid gewassen.
Ik zal de wond uitwassen met regenwater.
Er kruiden opleggen.
Rode bloemetjes en papaverblaadjes.
En meteen zal het bloeden stoppen...
en de brandende pijn afnemen.
Jij, beeldschoon jong meisje...
met die vlecht, die donkere vlecht.
Waar komt jouw schoonheid vandaan...
waar is jouw schoonheid ontloken?
Niet in de hoofdstad...
maar in de maagdelijke bossen.
Niet gehuld in sabel...
maar in zelf geweven linnen.
Wie zijn je ouders, meisje?
Woon je hier alleen in de wildernis?
Ik heet Fevronja, ik woon bij mijn broer.
Hij is bosimker...
en klimt ook nu in de bomen.
Achter de vlijtige bijtjes aan.
We hebben het niet breed...
en 's winters lijden we vaak gebrek.
Maar als de lente haar intrede doet...
in de wildernis...
en weiden, moerassen onder water staan...
de struiken en bomen zich tooien...
het jonge gras bont kleurt van de bloemen...
dan is de winterkou vergeten.
Dan is ons woud vol wonderen.
Verschijningen en stemmen.
Alle bosvogels beginnen te zingen.
De grijze merel en het koekoeksweeuwtje.
Er komen lentegedachten...
en liederen in je op.
Het briesje waait wondere dromen aan.
En wat een gouden dromen zijn dat.
En je weet niet meer...
waar je werkelijk woont.
Waar de bloemen geuriger en roder zijn.
De dag helderder en het zonnetje warmer.
In die bonte dromen.
Of hier in mijn eenzaam bestaan.
Ach jij, mooi meisje.
Oude mensen zeggen iets anders:
Verzet je tegen verlokkende dromen.
Dromen zijn bedrog.
Wij zoeken de waarheid.
Veroordeel me niet, knappe jongeman.
Ik ben 'n eenvoudig, onontwikkeld meisje.
Hoe is het?
Doet je wond nog pijn?
Nee, dank je, mooi meisje.
De wond lijkt geen pijn meer te doen.
Het is duidelijk dat je de woorden kent...
om dieren bij je te laten komen.
En om bloedingen te stoppen.
Zeg eens, mooi meisje...
ga je naar Gods kerk om te bidden?
Nee, dat is te ver lopen, liefje.
Maar is God niet overal?
Jij denkt dat dit een verlaten oord is.
Maar dat is niet zo: dit is een grote kerk.
Kijk nu eens goed om je heen.
Dag en nacht houden wij hier onze dienst.
Met bij dag en bij nacht tijm en wierook.
Overdag schijnt ons zonnetje.
Ons stralende zonnetje.
's Nachts flakkeren de sterren.
Als kaarsen.
Dag en nacht klinkt lieflijk gezang.
Als een luidkeels gejubel.
Vogels, wilde dieren, alles wat ademt...
looft Gods prachtige wereld.
Lof zij u, eeuwig stralende hemel.
Geloofd zij God de Heer.
En zijn hoge troon.
Lof ook voor u, moeder aarde.
U bent een vast voetstuk voor God.
Ach jij, mooi meisje.
Je eenvoudige woorden verbazen me.
Alles spreekt over vreugde.
En stralend geluk.
Oude mensen zeggen iets anders:
Jaag geen aardse vreugden na.
Wij zijn op aarde om te lijden en te huilen.
Ik zou me best...
in de wildernis willen terugtrekken.
Maar ach, mijn jeugdige overmoed...
vormt een obstakel...
en verlangt naar uitgelaten vrolijkheid.
Liefje, hoe kun je leven zonder vreugde...
zonder de mooie vrolijkheid bestaan?
Kijk, alle vogels spelen.
Het wilde dier springt vrolijk rond.
Geloof me, de traan van verlossing...
is niet de traan die stroomt...
van kommer en verdriet.
Slechts die traan brengt verlossing...
die uit Gods vreugde wordt vergoten.
Wees niet bang voor de zonde, mijn liefje.
Laat ons ieder liefhebben zoals hij is.
Of hij 'n zondaar of 'n rechtschapene is:
In elke ziel...
schuilt de schoonheid van de Heer.
Al wie wij ontmoeten...
is door God gezonden.
Als hij bedroefd is...
heeft hij het nog meer nodig.
Omhels hem...
zelfs als het een slechterik is.
Verblijd hem met de hemelse vreugde...
en er zal iets ongelooflijks gebeuren:
Alles zal met schoonheid getooid worden.
Als een wonderbare tuin...
zal de aarde bloeien.
De leliën van het paradijs zullen ontluiken.
Prachtige vogels komen aanvliegen.
Vogels van vreugde.
Vogels van genade...
zullen in de bomen zingen.
Met engelenstemmen.
En uit de heilige hemelen...
zal geklingel van klokjes komen.
En vanachter de wolken...
een onzegbaar licht.
Hulde aan de zoete lippen...
die zo'n wijsheid spraken.
Hulde aan jou, eikenbosje.
Voedster van zo'n schoonheid.
Wees gegroet, mooi meisje.
Antwoord me naar waarheid.
Vind je me aardig? Beval ik je?
Is dat zo, laat ons dan ringen uitwisselen.
Mijn liefje, ik ben een beetje bang.
Ik ben geen partij...
voor een vorstelijke jager.
Dag, mijn langverwachte geliefde.
Laat ons kussen, elkaar omhelzen.
Schaam je niet, het is geen schande...
als een bruid haar aanstaande liefkoost.
Ik schaam me niet, mijn liefste.
Ik gloei van geluk.
Ik denk maar steeds...
is dit echt of een onvervulbare droom?
Als het een onvervulbare droom was...
zou de koekoek niet roepen...
zou ze niet zo luid weeklagen.
En mijn hart zou niet zo bonzen.
Mijn teerbeminde...
de door God uitverkorene.
Voor jou, mijn liefste, geef ik mijn leven.
Je hoeft het maar te zeggen...
en ik leg me levend in het graf.
Maar ik ben niet in staat om jou te leren...
of raad te geven.
Dat gaat mijn krachten...
en verstand te boven.
Geef mijn ziel de vreugde Gods.
Zodra de jagers in het open veld kwamen...
verstopten alle dieren zich in de bosjes.
Hoor! Mijn kameraden zijn er.
De tijd voor ons om afscheid te nemen.
Ik dank je...
voor je gastvrijheid en je beminnelijkheid.
Binnenkort...
kun je de huwelijksmakelaars verwachten.
Maar er was een slimme jager bij...
die kon zich veranderen...
in een wolf of een roofzuchtige havik.
O kom terug, liefje.
Wat is er, mijn schatje?
Ik ben bang en gelukkig tegelijk.
Mijn ziel gaat uit naar jou en de mensen.
En ik heb te doen...
met de stille woudpaleizen.
Met mijn wilde dieren, en gedachten.
Als je in de hoofdstad op de troon zit...
zul je dan treuren om je wildernis?
Jagers zullen jouw dieren niet aanraken...
en jagen in het woud wordt verboden.
Hou je goed.
Het is tijd om naar huis te gaan.
Hij dreef de dieren naar het open veld...
verjoeg alle vogels uit de hemel.
Toen schoten de jagers en hadden plezier.
Maar aan hun kameraad...
dachten ze niet meer.
Waar kom jij vandaan, meisje?
Ik weet niet eens hoe je heet.
Heb je soms een jongeman gezien...
met een zilveren hoorn aan zijn gordel?
Hij was hier, u kunt hem nog inhalen.
Maar vertel me eens, beste mensen...
hoe heet uw kameraad?
Wat bedoel je? Weet je dat niet, meisje?
Dat was onze heer Vsevolod...
de geliefde zoon van vorst Joeri.
Ze heersen samen in de hoofdstad Kitezj.
Laat eens zien, Michajloesjka.
Laat eens zien, kleine schelm...
hoe de klokkenluider Pachomoesjka...
op zijn gemak de kerk inloopt.
En leunend op zijn stok...
langzaam vooruitgaat.
Laat eens zien, Michajloesjka.
Laat eens zien, kleine schelm.
Hoe de klokkenluider Pachomoesjka...
haastig wegsnelt...
van de klokkentoren naar beneden...
om zo gauw mogelijk thuis te zijn.
Ha, ha.
Stil, christenmensen, nu even stil zijn.
Laten we naar 'n lied of 'n gedicht luisteren.
Van de overzijde van het Jarmeer...
kwamen ossen aanrennen.
Met gouden hoorns.
Het waren er twaalf, op eentje na.
En ze kwamen een oude koe tegen.
Waar zijn jullie geweest, kinderen?
Wat hebben jullie gezien?
Het lied is afkomstig uit Kitezj...
en komt van het heldere Jarmeer.
Van de troon van vorst Joeri.
Wij zijn om de stad Kitezj heen gewandeld...
en hebben daar iets wonderlijks gezien.
Er liep een mooi meisje op de muur...
met in haar handen 'n wonderbaarlijk boek.
En ze huilde, vergoot hete tranen.
Dit lied is niet geschikt voor een feestdag.
Ach, het voorspelt ons moeilijke tijden.
Ach jullie, mijn dwaze kinderen.
Daar liep de koningin van de hemel.
De goddelijke beschermvrouwe weende.
Die had gelezen...
over de ramp voor de stad...
en de verwoesting van het hele land.
Voor eeuwig.
Heer, bewaar ons en heb erbarmen.
Heb geduld met de menselijke zonde.
En vanwaar zal dat onheil komen?
Vredige rust aan deze zijde van de Wolga.
Vrees de bleekogige Tsjoeden niet.
En een andere vijand kennen we niet.
God behoedt het grote, roemrijke Kitezj.
Omwille van de wezen, zwakken en armen.
Voor alle gekwelde zielen...
wier hart naar geestelijke vrede zoekt...
zal het hemelse Jeruzalem...
een toevluchtsoord op aarde zijn.
Er is voor iedereen te eten en te drinken.
Iedereen wordt getroost.
Nee, er zal Kitezj geen ramp overkomen.
God zal de hoofdstad niet prijsgeven.
De wezen kunnen niet zonder de stad.
Wij kunnen niet zonder vorst Joeri leven.
Broeders! Waar blijft de bruidsstoet?
Hopelijk is er onderweg niets gebeurd.
Laat eens zien, Michajloesjka.
Laat eens zien, kleine schelm.
Hoe de bruid zich wast.
Hoe ze rouge opdoet...
en zichzelf in de spiegel bewondert.
En zich mooi maakt.
Wat is dat gepeupel vrolijk.
Een en al schreeuwen en spotternijen.
Maar het is toch een grap, nietwaar?
We zijn allemaal aan de vorst verwant.
Deze bruiloft is een regelrechte ramp.
Onze vrouwen zijn witheet.
Ze willen de bruid niet begroeten.
Iemand van onbekende afkomst.
Kijk, die dronkenlap Grisjka viert feest.
Hij is buiten zichzelf van plezier.
Wat kan ons dat schelen?
Wij zijn immers landlopers.
Wij hechten niet aan een dorp of een stad.
Wij hebben van jongs af niemand gediend.
En niemand heeft ons werk opgedragen.
Wie ons een lepel honing geeft...
is een vader voor ons.
Wie ons een pannetje pap geeft...
is voor ons een vorst.
We geven geen geld aan de armen...
maar aan een dronkenlap.
Ga terug naar de herberg.
Drink zoveel wijn als je kunt...
om de bruid vrolijker te kunnen begroeten.
En haar de eer te bewijzen...
die ze verdient.
Barmhartige weldoeners.
Goede vadertjes.
Geef ons een aalmoes.
Om Gods wil.
God zal u voor die aalmoes...
een zegenrijk huis geven.
En het hemelse koninkrijk...
aan al uw overleden verwanten.
Als jullie nu voor me zouden buigen...
dan zou ik jullie misschien belonen.
Laat ons met rust, ga weg, dronkaard.
Met wie mogen we niet omgaan?
Met een dronkenlap, met een dronkenlap.
Om wie moet iedereen lachen?
Om een dronkenlap, om een dronkenlap.
Wie hem in de verte ziet...
draait zich om en mijdt hem.
Wie dansen en springen tijdens vespers?
Dronkenlappen, dronkenlappen.
Wie slaan geen kruisje voor het slapen?
Dronkenlappen, dronkenlappen.
De koster staat in het kerkportaal.
Laat geen dronkenlappen in de kerk toe.
En wie hitst de duivel op?
De dronkenlappen, de dronkenlappen.
Wie zet hij aan tot gevechten, opstootjes?
De dronkenlappen, de dronkenlappen.
Ze zullen op aarde geen vreugde kennen.
En het hemelse koninkrijk niet zien.
De dronkenlappen, de dronkenlappen.
Wat je niet ziet, behoef je ook niet.
We zijn immers aan ellende gewend.
We komen onder tranen op de wereld.
En weten zelfs als we oud zijn niet...
wat ons lot is.
Hè, dankjewel, wijze dronkenschap.
Die heeft ons geleerd hoe te leven.
Ons verboden verdriet te hebben.
En ons bevolen in ellende te leven.
Geld: zo gewonnen, zo geronnen.
Deze stuiver is voor slechte tijden.
Verdrink alles tot de laatste cent.
Het is geen schande om naakt te lopen.
Geef ons een aalmoes om Gods wil.
We moeten Groot Kitezj zien te bereiken.
Daar geven ze ons te eten en te drinken.
Broeders, het is feest.
De koekenpannen rinkelen.
Ze luiden voor de vaten.
Ze brengen ons de bruid.
Slepen haar uit het moeras.
Naast haar holt haar personeel zonder handen en voeten.
Ze draagt 'n bontjas van muizenstaarten.
Haar sarafaan is van ongeweven lindebast.
Vervloekte hond, verdwijn, jij dronkaard.
Opgedonderd met die dronkenlap.
Schande, schande.
Mensen, ik hoor belletjes.
De bruidsstoet rinkelt en tokkelt.
Langzaam komen ze de heuvel af.
Ze zijn bang om het hout te breken.
Het cipressenhout.
De gouden koets.
Met het lieve, mooie meisje.
Laten we hen samen de weg versperren.
En het hele pad afsluiten.
Ze hebben genoeg...
om de bruidsstoet los te kopen.
En ons een grote schatting te betalen.
Jij, Koezjma Demjan, heilige smid...
smeed voor hen dit huwelijk.
Smeed voor hen...
een eeuwigdurend huwelijk.
Eeuwigdurend en onverbrekelijk.
Wat voor volk wil de stadspoort binnen?
Onbekende gasten laten we niet binnen.
Wij zijn door God gezonden.
En uitgenodigd door de prins.
Wij brengen de prinses...
en komen met geschenken.
Welkom liefje, lief prinsesje.
Welkom, liefje.
Lieve Fevronja Vasiljevna.
O wat is ze eenvoudig, de prinses.
Moet die nu onze vorstin worden?
Welkom, welkom lief prinsesje.
Je was ons buurmeisje tot nu toe.
Onze gelijke, een van ons.
Nu word je onze meesteres.
Regeer als een strenge vorstin.
Scheer je weg, hondsvot.
Verdwijn, met je brutale kop.
Waarom jagen jullie hem weg?
Dat is Grisjka, een vervloekte dronkaard.
Vrouwe, luister niet naar die dronkenlap.
U moet niet met hem spreken.
Zondig niet.
God gaf ons 'n goed woord voor iedereen.
Kom wat dichterbij, Grisjenka.
Welkom, lief prinsesje.
Je mag dan hooggezeten zijn...
maar je hoeft geen praatjes te hebben.
We zijn van hetzelfde slag.
Waarom zou ik praatjes hebben?
Ik ken mijn plaats precies...
en ikzelf buig schuldbewust...
voor de hele wereld.
Verheug je alleen niet al te zeer.
Te veel vreugde brengt de mens onheil.
Bitter verdriet is jaloers.
Zodra het je ziet, hecht het zich aan je.
Verlaat het feest halverwege.
Werp die prachtige kleren af, en buig...
voor het onreine, blootsvoetse verdriet.
Dat zal je leren in de wereld te leven...
en in ellende vrolijk en zorgeloos te zijn.
Vrouwe, luister niet naar die dronkenlap.
U moet niet met hem spreken.
Bid tot de Heer, Grisja...
en tot de heilige Vasili.
Hij is de voorspraak van arme dronkaards...
zodat je niet drinkt tot je dronken bent.
En het geachte publiek je niet uitlacht.
Geen praatjes, zei ik.
Je hebt geen recht me te verachten.
Als jij aan de bedelstaf zult zijn...
en leeft in de heilige naam van Christus...
zul je me zelf nog smeken...
jou tot mijn liefje te nemen.
Hou je mond, vervloekte hond.
Opgedonderd met die dronkenlap.
Bespeel jullie klinkende harpen.
Zet een lied in, meisjes...
over bruggetjes, wit als een sneeuwbal.
Over doeken, rood als frambozen...
draven de paarden als een wervelwind.
Drie sleden gleden de hoofdstad binnen.
Speel op de harpen.
Speel op de fluiten.
In de eerste slee zitten klinkende harpen.
In de tweede een vlijtige bij.
In de derde een lieftallig meisje.
De lieve Fevronja Vasiljevna.
Speel op de harpen.
Speel op de fluiten.
Hier is krachtige hop en zuiver graan.
Het graan om in welstand te leven.
De hop voor een vrolijk bestaan.
Stil eens, broeders, er klinken trompetten.
De paarden hinniken.
De voertuigen kraken vreselijk.
Wat gebeurt daar?
Het lijkt wel of er vrouwen jammeren.
Er staat 'n rookkolom boven 't marktplein.
O wee, er komt rampspoed...
vanwege onze zware zonden.
En er zal geen vergeving zijn.
We sterven tot de laatste man.
Een onbekende wrede vijand nadert...
als was hij uit de aarde opgerezen.
Volgens Gods wil...
zijn de bergen opengescheurd.
Een onaardse macht...
is vrijgelaten en de vrijheid gegeven.
Rampspoed volgt, vanwege onze zonden.
En er zal geen vergeving zijn.
We sterven tot de laatste man.
Het zijn duivels, geen mensen.
En ze hebben geen ziel.
Ze kennen Christus noch God.
Ze verketteren onze kerken.
Ze steken alles in brand.
Alles moet buigen onder hun zwaard.
Ze schenden onze mooie meisjes.
En rijten kleine kinderen aan stukken.
Rampspoed volgt, vanwege onze zonden.
En er zal geen vergeving zijn.
We sterven tot de laatste man.
Waar moeten we heen?
Waar ons verbergen?
Duisternis, verberg ons.
Bergen, verberg ons.
Ze komen, ze halen ons in.
Ze zitten ons op de hielen.
Ze komen steeds dichterbij, red ons.
Daar zijn ze, daar zijn ze.
O wee.
Waarom zou je ze sparen? Sla ze dood.
Maar dat meisje moet blijven leven.
Zo'n schoonheid is er niet in de steppe.
Dit moerasbloempje gaat naar de horde.
Bah, wat een rotvolk.
Al martel je ze...
ze zwijgen.
Ze wijzen ons de weg niet.
We zullen hun hoofdstad niet vinden.
Groot Kitezj is glorierijk, zegt men.
Er zijn alleen al veertig kerken.
Er is onmetelijk veel goud en zilver...
en parels zijn er voor het opscheppen.
Haida! Hai!
Aha! Daar is er nog eentje over.
Spaar me, heb medelijden...
edele Tataarse vorsten.
Wat moet u met een dronkenlap?
Spaar me, heb medelijden.
Goed, we zullen je leven sparen...
en je met een goudschat belonen.
Bewijs ons slechts een trouwe dienst:
Leid Batoes leger langs het pad.
Langs het onbekende pad door het bos...
door de vier snelle stromen...
naar jullie hoofdstad Groot Kitezj.
O hou je goed, Grisjenka.
Mond houden, schoonheid, stil.
O wee, mijn leed, mijn sluwe demon.
Leer me om in welstand te leven.
Niet door te stelen, maar door te doden.
Een hele stad over te leveren aan de ondergang.
Zoals Judas zal ik Christus verraden.
Hoewel ik in God noch gebod geloof...
is Grisjka niet in staat tot zo'n zonde.
Waarom zeg je niets?
Heb je het niet begrepen?
Als je niet meegaat, zul je het betreuren.
Dan rukken we je mooie ogen uit...
we snijden je welbespraakte tong af...
en villen je levend.
We roosteren je boven het vuur.
Als je dat overleeft, mag je weer gaan.
Mijn dood.
Wat nu? Wat moet ik doen?
Hij zwijgt nog steeds.
Grijp die gek.
Haida! Hai!
Wacht, goddeloze heidenen!
Ik ben bang voor martelingen.
Ik zal jullie leiden, wrede vijanden.
Hoewel ik eeuwenlang vervloekt zal zijn...
en er over mij voor eeuwig...
net zo zal worden gedacht als over Judas.
Dat werd tijd.
Op naar Kitezj, legeraanvoerders.
Als straf trekken wij op tegen Rusland...
en maken de sterkste stad...
met de grond gelijk.
We steken Gods kerken in brand...
en doden zowel jong als oud.
En wie in de bloei van zijn leven is...
lijven we in bij de horde.
God, maak de stad Kitezj onzichtbaar.
Evenals de rechtschapen mensen...
die in die stad leven.
Gegroet...
burgers van Kitezj.
Wees welkom hier bij ons, Pojarok.
Waar is de vorst, mijn heer?
Waar is de prins?
Goede mensen...
wijs hen mij.
Wat heb je?
Ze staan hier voor je.
Gods licht is verduisterd, ik kan niet zien.
Fjodor, vriend.
Je bent blind.
Het is donker, mijn prins.
Heer, heb medelijden.
Welke ellendeling heeft je dit aangedaan?
Fjodor, vriend.
Arme blinde.
O, aarzel niet.
Vertel ons het nieuws.
Luister, eerzame christenen.
Jullie kenden tot nu toe zo'n vijand niet.
Nee, nooit gezien en nooit gekend, Fjodor.
Nu is er door de wil van God...
na de ramp ons een wonder toegekomen.
Fjodor, vriend.
Arme blinde.
O, aarzel niet.
Vertel ons over het wonder.
De vochtige moeder aarde is opengegaan...
is in tweeën gescheurd...
en heeft een vijandige macht vrijgelaten.
We weten niet of 't duivels of mensen zijn.
Ze zijn allemaal in staal gesmeed...
en hun goddeloze khan is bij hen.
Fjodor, vriend.
Arme blinde.
O aarzel niet, vertel ons snel...
of het koninklijke leger groot is.
Ik weet niet met hoeveel ze zijn.
Maar door het kraken van hun wagens...
en het hinniken van hun vurige paarden...
kun je zeven werst geen woord verstaan.
Een door het dampen van de paarden...
werd zelfs het zonnetje verduisterd.
O vochtige aarde, onze moeder.
Waarmee hebben wij, uw kinderen...
u zo kwaad gemaakt...
dat u ons dit bittere verdriet stuurde?
O wee.
Fjodor, vriend.
Arme blinde.
O aarzel niet.
Vertel ons dit:
Hield onze broeder Klein Kitezj stand?
De stad is zonder slag of stoot...
en met grote schande ingenomen.
Toen ze daar vorst Joeri niet aantroffen...
ontstaken de heidenen in grote woede.
Ze hebben alle inwoners gemarteld...
om achter de weg...
naar de hoofdstad te komen.
En zij hebben het zwijgend verdragen...
tot de dood.
God beschermt Groot Kitezj nog.
Ach, er is een man...
die de martelingen niet kon verdragen.
En hij vertelde khan Batoe over de weg.
Wee de godvergeten Judas.
Vervloekt zij hij, nu en in alle eeuwigheid.
Fjodor, vriend.
Arme blinde.
Vertel mij slechts:
Leeft de prinses nog?
Ja, ze leeft.
Maar ze was beter dood.
Is ze een gevangene?
In bittere slavernij?
Heer, vergeef haar haar zonden.
Ze wist niet wat ze heeft gedaan.
De prinses leidt de vijand naar ons toe.
Wat? Wat, zij?
O God, heb medelijden.
Ze grepen me...
en maakten zich vrolijk om me.
Daarna stuurden ze me als boodschapper...
met deze jonge knaap naar vorst Joeri.
'We verwoesten de gehele hoofdstad.'
'Maken de muren met de grond gelijk.'
'Steken Gods kerken in brand.'
'Doden ouden en kinderen.'
'En wie in de bloei van zijn leven is...
nemen we gevangen...
en voeren we naar de horde.'
'De sterke knapen in scharen.'
'De mooie meisjes in rijen.'
'We verbieden hen in God te geloven...
en in uw heilbrengend geloof.'
'We zullen hen bevelen...
alleen ons heidense geloof na te volgen.'
Ach broeders, ons hart is in verwarring.
Groot onheil zal geschieden.
O glorie, ijdele rijkdom.
O, ons leven is maar van korte duur.
De weinige uren vliegen voorbij.
Weldra liggen we in dennenhouten kisten.
Onze ziel vliegt ingevolge onze daden...
naar Gods troon...
voor het laatste oordeel.
Onze beenderen worden toevertrouwd...
aan de aarde.
Ons lichaam wordt voedsel voor wormen.
Maar glorie en rijkdom...
waar gaan ze heen?
O mijn Kitezj, moeder aller steden.
Kitezj, schoonheid die nooit zou vergaan.
Heb ik je hiervoor opgebouwd...
in de donkere, ondoordringbare wouden?
In mijn dwaze trots heb ik gedacht...
dat deze stad voor eeuwig zou bestaan.
Een vredig toevluchtsoord...
voor lijdenden, dorstigen en zoekenden.
Kitezj, Kitezj...
waar is je glorie?
Kitezj, Kitezj...
waar zijn je jonge vogels?
Jongeman, je bent de jongste van allen.
Klim op de kerktoren.
Kijk in alle windrichtingen...
of God ons een teken geeft.
Heerlijke koningin des hemels.
Gij zijt onze heilige beschermvrouwe.
Laat ons in uw grote genade niet alleen.
Er is een stofwolk opgerezen...
tot aan de hemel...
die het daglicht helemaal vertroebelt.
De paarden van de horde...
komen in groten getale...
van alle kanten aangegaloppeerd.
Hun vaandels waaieren uit.
Hun stalen zwaarden flitsen op.
Het lijkt of ik Kitezj zie branden.
Vlammen laaien, sterren verduisteren.
Zelfs de hemel heeft vlam gevat.
Uit de poort stroomt een rivier...
van onschuldig bloed.
En er zweven zwarte raven boven.
Dronken van het warme bloed.
O, vreselijk is de rechterhand Gods.
De ondergang van onze stad is daar.
En het zwaard en de zinloze dood.
Broeders, bid tot de Maagd.
De hemelse beschermvrouwe van Kitezj.
Heerlijke koningin des hemels.
Onze goede beschermvrouwe.
Laat ons in uw genade niet alleen.
Bedek de stad Kitezj met uw sluier.
Wee, wee de stad Kitezj.
Kerkkoepels hebben geen kruisen meer.
In de paleizen zijn geen vorsten meer.
Op de hoeken van de witstenen muren...
hangen vaandels met paardenhaar.
De paarden worden uit de poort...
naar de horde gevoerd.
Wagens rijden met het zuivere zilver weg.
Kitezj zal geplunderd worden.
En ons grijpt men levend als schatting.
O, de schande is erger dan de dood.
Bid nog eenmaal...
tot onze beschermvrouwe.
Ween allemaal van klein tot groot.
Ween allen bloedige tranen.
Heerlijke koningin des hemels.
Onze goede beschermvrouwe.
Bedek de stad Kitezj met uw sluier.
Heb medelijden, koningin des hemels.
Zend engelen om ons te beschermen.
Verlaten zijn de welvende hoogten...
boven het heldere Jarmeer.
En omhuld met een witte wolk...
als een lichtgevende bruidssluier.
De hemel is kalm, helder en aangenaam.
Als in Gods stralende kerk.
Gods wil zal geschieden.
Deze stad verdwijnt van de aardbodem.
O, mijn trouwe gevolg.
Past het ons met de vrouwen te sterven...
ons verbergend achter deze muren...
zonder de vijand in het gezicht te zien?
Laat ons een van hart zijn...
en de vijand tegemoet gaan.
En voor christenen, het Russische geloof...
ons leven geven.
Wij volgen u, prins, wij volgen u.
Vorst Joeri.
Laat ons naar het slagveld gaan.
Moge God u een eervolle dood schenken.
En in de rangen der martelaren opnemen.
Om middernacht.
Om middernacht...
verhief zich het christelijke leger.
Het bad en sloeg een kruis.
Bereidde zich voor op de dood in de strijd.
Vaarwel, vaarwel, geboortedorp.
Vergeef ons, vaarwel, geboortedorp.
Huil niet, mijn gezinnetje.
Dood in de strijd is ons beschikt.
En voor een dode is geen schande.
Dood in de strijd is ons beschikt.
Dood in de strijd.
Wat staan we hier, zusters?
Het uur van de dood is nabij.
Hoe kunnen we sterven...
zonder afscheid van elkaar te nemen?
Zusters, omhelst elkaar.
Mogen onze tranen samenvloeien...
en onze tranen...
van vreugde zijn, niet van verdriet.
Hoor.
De klokken beginnen vanzelf te luiden.
Als door de wind van vele vleugels.
De engelen van de Heer...
zijn hier boven ons.
Mijn ogen zijn met een soort sluier bedekt.
Alsof wierook...
vanuit de hemel op ons neerdaalt.
Het is een wonder.
De stad is gehuld in een lichtend gewaad.
Laat ons allen, allen tezamen...
naar de kathedraal gaan, zusters.
En daar in het huis van de Heer...
de doornenkroon ontvangen.
Wij zullen vandaag...
Gods wonder aanschouwen, zusters.
God bedekt Kitezj met zijn mantel.
De mist wordt steeds dichter.
Waar zijn wij, waar zijn wij, zusters?
Waar komt deze vreugde...
deze stralende vreugde vandaan?
Is het de dood die komt...
of een wedergeboorte?
Jubelt, mensen, zingt Gods lof.
Door dit wondere klokgelui...
roept Hij ons vanuit de hemel toe.
Hier is het eikenbos.
Daar is het meer...
dat wij het heldere Jarmeer noemen.
En de stad Groot Kitezj...
ligt op de andere oever.
Je liegt, hond.
Daar is 'n klein dennenbos, 'n berkenbosje.
En het is een volkomen verlaten oord.
Hebben jullie de klokken niet gehoord...
die de hele weg luidden...
alsof de klepel de klokken in 't hart sloeg?
Wee, Rusland, vervloekte aarde.
Er zijn geen begaanbare wegen.
En de paden zijn bezaaid met stronken...
takken en omgevallen bomen.
Onze steppepaarden...
struikelen over de wortels.
De moerasdampen...
benemen ons Tataren de adem.
Hoewel wij 'n dapper leger versloegen...
dwalen we al drie dagen vergeefs rond.
Je hebt ons bedrogen, dronkenlap.
Je bracht ons naar een verlaten oord.
Heb medelijden, dappere krijgers.
Wees niet bang.
We zullen je niets doen.
We binden je aan een boom vast...
en wachten tot de zon opkomt.
En dan zien we wat we met je gaan doen.
En als dit geen verlaten oord is...
en Groot Kitezj ligt op de andere oever...
dan slaan we je kop van je schouders.
Voor het verraden van jouw vorst.
Maar als je ons zinloos hebt bedrogen...
en ons naar onbewoonde wildernis brengt...
zijn de martelingen erger dan de dood.
Rotvolk.
Ach, die arme prins.
Ondanks zijn veertig wonden...
gaf hij zich niet levend over.
We hadden hem respect moeten betonen.
Hem met planken in de grond drukken.
Erop te gaan zitten om te fuiven.
Hoor je wel wat een feest we hier vieren.
De waarden spaarden hun wijn op.
Ze hebben hem zelf niet eens geproefd.
Het waren geen hongerige raven...
die op het slagveld neerstreken.
Het waren Tataarse vorsten...
die zich verzamelden...
en in een kring gingen zitten...
om de buit te verdelen.
Het waren al met al veertig vorsten.
En evenveel stukken te verdelen.
Het eerste is een gouden helm...
van die nobele Russische vorst.
Het volgende is zijn crucifix.
Het derde is zijn zilveren zwaard.
Er is nog iets, kostbaarder...
dan de andere, de mooie gevangene.
Ze drinkt niet, ze eet niet.
Ze kwijnt weg.
Het lieve meisje, en vergiet hete tranen.
O, jullie Tataarse vorsten.
Ik heb geen goud of zilver nodig.
Geef mij de gevangene.
Dan vertrek ik meteen met haar.
Nee maar, hoe kom je daar bij.
Wat jou toevalt door 't lot, mag je hebben.
Het meisje bevalt mij ook.
Ik heb haar eerder gezien dan jij.
En ik werd verliefd op haar.
Zullen we het aan het meisje vragen...
wie van ons ze wil hebben?
Eer bewijzen aan onze buit.
Huil niet, huil toch niet, mooi meisje.
Ik neem je mee naar de Gouden Horde.
Ik trouw met je...
en bied je een plaats in een kleurige tent.
Huil niet, huil toch niet, mooi meisje.
Ik neem je mee naar de Gouden Horde.
Ik maak je tot mijn slavin.
Ik zal het je inprenten met de zweep.
Geef mij het meisje en je bent mijn vriend.
Geef je haar niet, dan ben je mijn vijand.
Ik ben je vijand.
Pak aan dan.
Het waren geen hongerige raven...
die op het slagveld neerstreken.
Het waren Tataarse vorsten...
die zich verzamelden...
en in een kring gingen zitten...
om de buit te verdelen.
Wees niet bang voor ons, schoonheid.
Ons geloof is een makkelijk geloof.
Je hoeft geen kruis te slaan, of te buigen.
En je zult veel geld krijgen.
Wees niet bedeesd, bosvogeltje.
Kom dichterbij.
Waarom zo koeltjes?
Ach mijn lieve bruidegom, mijn hoop.
Eenzaam lig je onder de wilg.
Niet beweend en zonder rouwmis.
Helemaal onder het bloed, ongewassen.
Als ik wist waar je was...
zou ik je lichaam met mijn tranen wassen.
Zou ik je met mijn bloed verwarmen.
Met mijn adem tot leven brengen.
Ach jij, mijn hart, mijn vurig hart.
Je bent van je wortels losgerukt...
en met rood bloed overgoten.
Hoe kan ik je weer tot bloei brengen?
Hoor eens, meisje.
Prinsesje, veracht de vervloekte niet.
Kom dichterbij, zuivere ziel.
Grisja, Grisja, wat heb je gedaan?
Ach zwijg, ik kan niet meer.
De dood is gruwelijk, het einde nadert.
Maar nog erger is het kwellend verdriet.
En ook het klokgelui van Kitezj.
Waarom luiden ze op de verkeerde tijd?
O, de klok ranselt Grisja.
Als een slag met een bijl op mijn hoofd.
Welk klokgelui bedoel je?
Ach, klein prinsesje.
Heb een beetje medelijden met me.
Trek mijn muts over mijn oren...
zodat ik het klokgelui niet meer hoor.
Zodat ik aan mijn diepe verdriet ontkom.
Nee, dat vervloekte gelui blijft dreunen.
Ik kan me er niet voor verstoppen.
Laat me vrij, klein prinsesje.
Maak mijn sterke ketenen los...
zodat ik ontsnap aan de martelingen...
en nog maar een dag hoef te lijden.
Ik vlucht naar de maagdelijke wouden.
Laat mijn baard tot mijn middel groeien...
en zal zelf mijn ziel redden.
Wat ben je van plan, wat heb je bedacht?
Ze zullen mij, nog zo jong, doden.
Ach, waarom wil jij in leven blijven?
Alles wat je had, ben je kwijt.
Zelfs van de mensen van de vorst...
zijn er nauwelijks een tiental in leven.
God verhoede dat er nog iemand leeft.
Waarom 'God verhoede', Grisjenka?
Iedereen die jou tegenkomt, wil je doden.
Toen ik het Tataarse leger leidde...
droeg ik hen op te zeggen dat jij 't was.
Ik, Grisjenka?
Ja, jij.
Dat is verschrikkelijk, Grisjenka.
Grisja, ben jij de antichrist?
Wat bedoel je?
Hoe kom je daar nou bij, prinsesje.
Ik ben gewoon een simpele dronkaard.
Daarvan zijn er velen op de wereld.
We drinken bekers vol tranen.
En spoelen ze met zuchten weg.
Klaag niet over je bittere lot.
Daarin ligt het grote goddelijke geheim.
Verheugt het jou niet?
Is het niet als het goddelijk licht voor ons...
wanneer anderen in vreugde leven?
Ach, mijn mooie prinsesje.
Onze ogen zijn jaloers.
Onze handen zijn grijpgraag.
We azen op wat een ander heeft.
En wensen hem alle kwaad.
Maar waarom zou je tegen God ingaan?
Is er in ons leven geen leed genoeg?
Moet ook onze dood...
in bittere kwellingen zijn?
Bittere, bittere, doodongelukkige.
Jij kent werkelijk geen vreugde.
Ik weet niet, prinsesje, wat vreugde is.
Laat me gaan, prinsesje.
Verlos mij van deze sterke ketenen.
Het zij zo.
Ga, dienaar van God.
Ik zal je sterke ketenen losmaken.
Ik vrees de dodelijke martelingen niet.
En ik zal bidden voor mijn beulen.
Toon oprecht berouw.
God zal je vergeven.
Toon berouw.
En elke zonde wordt je vergeven.
En dat wat onvergeeflijk is...
wordt niet vergeven, maar vergeten.
Waarmee moet ik de banden doorsnijden?
Bij die grijze vorst...
steekt 'n mes aan zijn gordel naar buiten.
Kom eens hier, schoonheid.
O lieve mensen, ik ben vrij.
Moge God mij nu nog snelle benen geven.
Hoor je dat? Weer dat razende klokgelui.
De vijand zelf slaat met de klepel.
Een prangende angst vervult mijn hart.
En hoe die angst verder kruipt.
Langs mijn armen, benen en aderen.
Een hevige trilling gaat door de aarde.
Aan deze kwellingen valt niet te ontkomen.
Ik ben ten dode opgeschreven.
Ik stort mij voorover in de maalstroom.
En ga met de zwarte duivels leven.
's Nachts samen bokkensprongen maken.
Waar eerst de duivel was, zijn nu goden.
Waar God was, is nu niets meer.
Waar is de duivel nu, prinsesje?
Ha ha ha, laten we weg wezen, liefje.
Hij beveelt me de stad Kitezj te vinden.
Wie schreeuwde en huilde daar als 'n gek...
en maakte ons Tataren zo vroeg wakker?
Kwamen er soms vijanden aangeslopen?
Of is het tijd om het kamp op te breken?
Een wonder, een onbegrijpelijk wonder.
Hé, Tataarse krijgers, wakker worden.
Opstaan, kijk en verbaas je.
Hoewel 't boven 't meer volkomen leeg is...
zie je in het meer, als in een spiegel...
de hoofdstad ondersteboven.
Als op een feestdag...
klinkt het vrolijke klokgelui.
Laten we ervandoor gaan, kameraden.
Weg van dit oord...
van dit vervloekte oord.
Moge ons niets kwaads overkomen.
Hij is groot.
Wee, de Russische God is vreselijk.
O, ik kan niet verder, Grisjenka.
Ik ben volkomen uitgeput.
Mijn benen kunnen me niet meer dragen.
Dit is geen goed moment.
De vliegenzwammen wachten.
Maar laten we hier gaan zitten, prinsesje.
Jij op de boomstam, ik op de mierenhoop.
Die duivel van mij is een grappenmaker.
Je bent trots geworden, prinsesje.
Sinds je aan tafel zat met de prins.
Je hebt je vroegere vriend niet herkend.
We zijn samen bedelend...
door de wereld getrokken.
Geef mij arme en verweesde.
Geef mij hongerige een broodkorst.
Geef me slechts een lepeltje koolsoep.
Geef me een stukje van een hostie.
Er waren bessen...
maar die heb je opgegeten.
De duivel at ze op, en mijn ziel daarbij.
Wat een geluk hebben wij.
Is het een kleinigheid om uit een moeras...
in de sponde van een prins te belanden?
Ziehier een echte edele prinses.
Jammer dat ze kikkerpoten heeft.
Je moet niet spotten, maar nadenken.
Bedenk welke zonden je hebt begaan.
Het is weer het oude liedje.
Ik ben geen zondaar.
Ik ben Gods dienaar.
Ik ben de poortwachter van het paradijs.
Ik richtte geen onschuldigen te gronde.
Ik voegde hen toe aan de martelaars.
Ik heb het leger van Christus vergroot.
Grisja, Grisja, hou je mond en huil.
Huil, als je tranen hebt. Tranen wissen alles uit.
Ik heb echt medelijden met de oude Grisja.
Wie slim is en goed leeft...
kan zijn ziel gemakkelijk redden.
Hij zegt tot zijn gehoorzame hart:
Als je doof bent...
voor het ongeluk van een ander.
Verberg dan je gedachten en bedoelingen.
We zullen doen wat ons is opgedragen.
Iedereen liefhebben en alleen onszelf te gronde richten.
Bedelaars, de vervloekte honden, belonen.
En aan gene zijde beloond worden.
God, heb medelijden met Grisjenka.
Zend hem liefde, al is het maar een beetje.
Schenk hem tranen van ontroering.
Nu ben je echt boos.
Zie je?
Nou, laten we bidden als jij dat wilt.
Maar niet tot Hem.
Want naar Hem kun je niet opkijken.
Je zult voor eeuwig blind zijn.
Ik zal bidden tot de vochtige aarde.
Leer mij tot de aarde te bidden.
Leer het mij, prinsesje.
Waarom zou ik niet blij zijn je iets te leren?
Zeg mij woord voor woord na.
Aarde, onze barmhartige moeder.
Barmhartige.
U geeft ons allen te drinken.
Voedt de slechten en de goeden.
Slechten en goeden.
Vergeef de arme Grisja zijn zonden.
De arme Grisja.
Zijn zonde heeft geen naam, geen titel.
Zijn zonde laat zich niet wegen en meten.
U bent met schors bedekt door die zonde.
Met schors bedekt, lieve aarde.
En verworden.
Zend hem een bron van hete tranen.
Van hete tranen.
Zodat er iets is om u mee te begieten.
Zwarte aarde.
Om u, lieve aarde, te wassen...
zodat u wit wordt.
Wit wordt.
En op de nieuwe akker.
Wit als perkament.
Zaaien we onder gebed het nieuwe zaad.
En op die akker...
zullen paradijselijke bloemen bloeien.
En uzelf, lieve aarde...
zult prachtig versierd zijn.
Ah!
Wie zit daar naast je, prinsesje?
Hij is angstaanjagend, duister.
En niet om aan te zien.
Uit zijn muil komt stinkende damp.
Zijn ogen zijn als vurige kolen.
En in zijn onreine adem...
kunnen wij christenen niet leven.
O Heer, heb medelijden.
Straf uw trouwe knecht niet.
Wat draagt U op? Dansen en springen?
Grappen maken of fluit spelen?
Aj, trala, hij is geboren, in ons gevaren.
De zevenkoppige slang, met tien horens.
Aj, trala, met hem is een vrouw geboren.
Boosaardig, naakt en schaamteloos.
Schenk de zoete kelk in.
Aj, trala, reik ons de gruwelen der hel.
Vreselijk! Verberg mij, liefje!
Bescherm mij aan je borst!
Wat gebeurt er met me?
De maagdenziel is zo doorzichtig...
als mica in het venster:
Ik zie de vijand erdoorheen.
Daar is hij!
De afzichtelijke duivel kijkt naar mij.
Uit zijn angstaanjagende ogen...
steken vurige spiesen.
Boren zich in Grisjenka's hart.
Branden hem met hellevuren.
Waar moet ik heen?
Waar me verbergen?
Grisjenka.
Hij hoort me niet.
Hij is weggevlucht.
Hoe heerlijk is het om te liggen.
Ik was nog nooit zo zwak en moe.
En de aarde wiegt me zachtjes.
Als een kindje in de wieg.
Suja, suja, slaap maar, slaap maar.
Slaap, mijn hartje, rust maar uit.
Suja, suja, slaap maar.
Slaap, mijn vurig hart, slaap zacht.
Kijk toch wat een bloemen hier zijn.
En wat een prachtige bloemen.
Goudkleurige irissen.
Goudsbloemen als parels.
Men zegt dat er vogeltjes zijn...
die uit het stralende paradijs komen.
En op hun pauwenvleugels...
wondere zaden meebrengen.
Ah, jullie bloemen, niet van deze aarde.
Nimmer verwelkende lelies...
van het paradijs.
Hoe konden jullie ontkiemen, groeien...
zonder in het onkruid te verstikken?
Ik voel me zo heerlijk.
Ik weet niet waarom.
Het is alsof uit de hemelse hof...
lichte briesjes aan komen waaien.
En honingzoete, welriekende geuren...
recht in mijn vermoeide ziel brengen.
Recht in mijn uitgeputte hart.
Adem diep in, mijn ziel.
Kijk toch wat een bloemen hier zijn.
En wat een prachtige bloemen.
Ze staan allemaal om me heen.
En groeten, met hun kopjes knikkend...
en diep buigend, hun meesteres.
Ah, jullie bloemen, niet van deze aarde.
Nimmer verwelkende lelies...
van het paradijs.
Zo'n grote eer...
is een arm weesmeisje niet waard.
Of is de mooie lente teruggekeerd?
Het hele moeras heeft zich mooi gemaakt.
Alle bomen zijn versierd.
Als een edelvrouwe voor haar bruiloft.
De vrije vogels zetten hun lied in.
Ze verlieten het donkere struikgewas.
Sterk je met hoop.
Met een onwankelbaar geloof.
Alles zal vergeten zijn.
Het einde der tijd is daar.
Verwacht, dienares van God.
Verwacht de eeuwige rust.
Wie ben je, onbekende stem...
een mens of een profetische vogel?
Ik ben de vogel der genade.
Alkonost is mijn naam.
En voor wie ik zing...
is de dood gekomen.
Ah, jij niet erg pientere vogel.
Ik heb zulke wonderen gezien.
Ik ben niet bang om te sterven.
Ik betreur mijn verweesde leven niet.
Ach, jullie bloemen, niet van deze aarde.
Wees niet boos op mij, liefjes.
Laat me jullie afbreken en plukken.
Laat me kransen van jullie vlechten.
Ik zal me voor de laatste keer kleden.
Me als een bruid tooien.
Met in mijn hand een paradijslelie.
Ik zal wachten in stille vreugde.
Kom, mijn lieve dood.
Mijn gewenste gast.
Breng me naar die bekoorlijke plek...
waar mijn bruidegom rust.
Ben jij het, helder licht van mijn ogen?
Ben jij het, mijn onzegbaar geluk?
Zie ik je, mijn liefste...
mijn licht, mijn kostbare parel?
Ben jij het of lijk je alleen maar...
op de roemruchte prins Vsevolod?
Verheug je, mijn bruid, verheug je.
Je bruidegom komt je halen.
Mijn hoop en mijn vriend zijn springlevend.
Laat me je wonden zien.
Je veertig bloedige wonden.
Ik zal ze met mijn vreugdetranen wassen.
En met mijn kussen drogen.
Dood lag ik in het open veld.
Met veertig dodelijke wonden.
Zo was het, maar dat ging voorbij.
Nu leef ik en ik loof God.
We zullen nooit meer scheiden.
Nooit en te nimmer.
En de dood zelf, die mensen scheidt...
heeft medelijden met onze jeugd.
Zie je Fevronja aan.
Met je tedere blik.
O, mooie bruid.
Mijn tere duifje.
Het oog zo helverlicht.
Door een onaardse vreugde.
Zo zegenrijk verlicht.
Zo zoet als jij, zoet als de lenteluchten.
Zo zoet is ook jouw stem.
Blaas op mijn lippen...
de adem van je wondere lippen.
Van je wondere lippen.
Want van jouw lippen...
komen bezielde woorden.
Stille, innige taal.
De bruidegom is gekomen.
Wat aarzel je nog?
Het prachtige feest is klaar.
Haast je naar hem toe.
Wie ben jij, onbekende stem...
een mens of een profetische vogel?
Ik ben de vogel Sirin.
De vogel van vreugde.
Degene voor wie ik zing...
zal eeuwig leven.
Begrijp het toch, schone bruid.
Versta deze profetische woorden.
De Heer schenkt ons nu vreugde.
Vreugde die wij niet eerder kenden.
En openbaart aan ons oog...
een weergaloos licht.
De Heer schenkt ons nu vreugde.
Een vreugde die wij niet eerder kenden.
En openbaart aan ons oog...
een weergaloos licht.
Jij was doodop en uitgeput...
van al die ellende, van de honger.
Neem nu dit om aan te sterken.
Onze weg is nog lang.
Wie van ons brood heeft gegeten...
heeft deel aan de eeuwige vreugde.
Ik heb genoeg.
En die kruimels strooi ik...
voor jullie, vrije vogels.
Het is voor de laatste keer dat ik dat doe.
Heer Jezus.
Neem mij op, ontvang mij...
in de woning der rechtschapenen.
De Heer beloofde aan hen die zoeken:
Kinderen, alles zal nieuw voor jullie zijn.
Een nieuwe kristalheldere hemel...
schenk ik jullie.
Een nieuwe onvergankelijke aarde.
Het woord Gods is vervuld.
Mensen, wees verheugd.
Hier zullen jullie troost vinden...
voor alle aardse leed.
En de openbaring van nieuwe vreugden.
Een stralend koninkrijk wordt geboren.
Een onzichtbare stad wordt gebouwd.
Een onzegbaar licht wordt ontstoken.
De poort naar het paradijs.
Staat voor u open.
Het einde der tijd is daar.
De eeuwigheid is begonnen.
Wees welkom, prinses.
Een schitterend rijk.
O, God.
De torens, poorten en slaapvertrekken...
glanzen als robijnen.
De eenhoorns hebben zilveren vachten.
Wat een wondere vogels.
Ze zingen met engelenstemmen.
Als een helder klein wolkje...
dat zeilt over azuurblauwe bloemen.
Over altijd groen gras.
Zo komt de bruid naar haar bruidegom.
Speel, harpen.
Speel, fluiten.
Dat is een bruiloftslied.
Maar wiens bruiloft is het?
De onze, mijn liefje.
Omgord met een lichtende regenboog.
Met de sterren van de hemel gesierd.
De vleugels van stille vreugde achter haar.
Op haar voorhoofd de martelaarskroon.
Speel, harpen.
Speel, fluiten.
Dat lied is toen ginds...
niet tot het einde gezongen.
Ik weet het nog.
Hoe prachtig.
We zullen haar met wierook omgeven.
Besprenkelen met wijwater.
Verdriet en ellende zullen vergeten zijn.
Alle dromen zullen uitkomen.
Daar staat je schoonvader.
De vorst, mijn vader.
De genade Gods zij met je, bruidje.
Ik buig voor u, rechtschapen mensen.
En voor u, mijn goede schoonvader.
Veroordeel mij, arm weesmeisje, niet.
Verwijt mij mijn eenvoud niet.
Maar neem me op...
in uw eerbiedwaardige woning.
En sluit me in uw hart.
Ik vraag u, goede schoonvader...
of dit allemaal geen droom is.
De droom is nu werkelijkheid geworden.
Wat aan jou in een droom verscheen...
is bewaarheid.
Goede mensen, vertel me.
Ik ben hier door het woud gekomen.
Ik heb niet lang gelopen.
Maar bij jullie is het onzegbaar licht.
Alsof de zon nooit ondergaat.
Waarom is het licht hier zo helder...
dat zelfs de stralende hemel...
die nu eens wit, dan weer azuur is...
hier en daar rood lijkt te kleuren?
Het licht bij ons is zo helder...
omdat de gebeden...
van zoveel rechtschapenen...
zichtbaar uit hun mond...
als een vuurzuil tot de hemel opstijgen.
We kunnen hier boeken lezen...
zonder kaarsen.
't Vuur verwarmt ons als een kleine zon.
Waarom zijn jullie gewaden zo wit?
Als sneeuw in de lentezon...
fonkelen en iriseren ze zo...
dat het pijn doet aan het ongewende oog.
Onze gewaden zijn wit...
als sneeuw in de lentezon...
omdat ze gewassen zijn...
in een vloed van hete tranen.
Zulke heldere gewaden...
zijn ook voor jou bestemd.
De genade Gods zij met je.
Blijf voor eeuwig hier bij ons.
Vestig je in de stralende stad...
waar geen geween is, en geen ziekte.
Waar zoetheid zonder einde is...
en vreugde...
eeuwig woont.
O, waarom deze vreugde?
Waarmee heb ik God behaagd?
Ik ben geen heilige, en geen non.
Ik heb slechts in mijn eenvoud lief.
Je hebt aan de God van het licht...
de drie gaven gebracht die je bewaarde.
De zachtmoedigheid van een duif.
De liefde gepaard aan de deugd.
En de tranen van ontroering.
De genade Gods zij met je.
Blijf voor eeuwig hier bij ons.
Vestig je in de stralende stad...
waar geen geween is, en geen ziekte.
Waar zoetheid zonder einde is...
en vreugde...
eeuwig woont.
Welaan, mijn trouwe bruid.
Het wordt tijd om naar Gods kerk te gaan...
om de gouden kroon te ontvangen.
Mijn liefste, mijn geliefde bruidegom.
Grisjenka is in het woud achtergebleven.
Hij is zwak van lichaam en geest.
Hij denkt nu als een kind.
Hoe kunnen we Grisjenka...
naar deze stad leiden?
Grisja's tijd is nog niet gekomen.
Zijn hart vraagt niet naar het licht.
Ach, als ik hem een briefje kon sturen.
Een kleine troost voor Grisja.
Een goed bericht...
voor onze mindere broeders?
Goed dan, Fjodor zal het briefje schrijven.
En de jonge knaap brengt het naar Grisja.
Moge hij heel Rusland...
van het grote goddelijke wonder vertellen.
Nou, schrijf dan...
wat ik niet kan zeggen...
zullen de goede mensen aanvullen.
Grisjenka, hoewel je niet erg slim bent...
schrijf ik je, mijn beste.
Heb je dat?
Ja, dat heb ik opgeschreven.
Denk niet dat we dood zijn.
We leven.
De stad Kitezj is niet gevallen...
maar heeft zich verborgen.
We wonen in zo'n prachtig oord...
dat je er met je verstand niet bij kunt.
We bloeien als dadels.
Als welriekende lelies.
We horen de zoetste gezangen...
van Sirin en van Alkonost.
Wie krijgt toegang tot de stad, mijn heer?
Ieder die vastberaden is...
en die deze stad boven het leven verkiest.
Nu, vaarwel, denk niet kwaad over ons.
God geve dat je berouw toont.
Hier is een teken.
Kijk 's nachts naar de hemel.
En zie de vurige zuilen laaien.
Men zal zeggen...
dat het de eerste zonnestralen zijn.
Maar nee.
Het is het gebed van de rechtschapenen...
dat omhoog stijgt.
Is het juist wat ik zeg?
Ja, prinses.
Of leg je oor tegen de grond...
dan hoor je de zoete klanken...
van een heerlijk zacht klokgelui...
alsof het hemelgewelf begint te galmen.
Dan wordt in Kitezj geluid...
voor de vroegmis.
Heb je dat opgeschreven, Fjodor?
Ik heb het opgeschreven.
Laten we nu gaan, mijn liefste.
Hier is geen geween en geen ziekte.
Er is zoetheid, zoetheid zonder einde.
En vreugde.
Eeuwige vreugde.
Vreugde.
Eeuwige vreugde.