Karel, de hoogverheven keizer is niets meer dan zwijgend stof.
Sidderend staat nu zijn trotse ziel aan de voeten van zijn Schepper.
Hij wilde heersen over de aarde...
maar vergat daarbij Hem die in de hemel...
de sterren hun constante baan wijst.
Zijn trots was immens groot, zijn dwaling peilloos.
Groot is God alleen...
en als Hij dat wil...
laat Hij hemel en aarde beven.
De Vader lacht zijn trouwe kinderen toe.
Hij is de zondaar genadig.
Vergun, dat vrede en vergiffenis...
uit de hemel op hem neerdalen.
God is groot.
Ik ben haar kwijt. O, opperste macht.
Een ander, die nog mijn vader is ook.
Een ander, die koning is...
heeft mij de vrouw ontstolen die ik bemin.
De vrouw die mij als bruid beloofd was.
Ach, hoe zuiver en mooi was de dag.
Een dag zonder morgen.
Toen wij, dronken van hoop...
rondzwierven, ongezien.
Alleen wij samen over het heerlijke Franse land.
En door het woud van Fontainebleau.
Ik keek naar haar, en haar glimlach...
opende een nieuwe hemel voor mij.
Nu ben ik voorgoed gescheiden van haar hart.
Door een vader, een koning.
Geen gelukkige dag is mij nog vergund...
in de trieste dageraad van mijn leven.
Je hebt me beroofd, betoverende vrouw...
van hart en hoop en dromen en liefde.
Je hebt mij beroofd...
van hoop en dromen en liefde.
Wee mij.
Ik ben haar kwijt.
Het leed van de wereld volgt ons tot in het klooster.
De oorlog in het hart zal pas in de hemel bedaren.
Die stem. Mijn hart beeft.
Ik dacht, o gruwel, dat het de keizer was. Zijn pij over zijn kroon en gouden kuras.
Ze zeggen dat hij hier nog verschijnt.
De oorlog in het hart zal pas in de hemel tot rust komen.
Ik ben ontzet.
Daar is hij, de infant. -Mijn Rodrigo.
Druk ik echt jou aan mijn borst? -De hemel zendt jou in mijn verdriet.
Mijn prins, mijn heer.
Het uur is daar. Het Vlaamse volk roept je.
Je moet hen helpen. Je moet hun redder zijn.
Maar wat oog je bleek, gekweld. Een ellendige blik in je ogen.
Je zwijgt, je zucht. Bedroefd is je hart.
Carlos, deel met mij je tranen, je verdriet.
Mijn redder, broeder, trouwe vriend, laat me wenen in jouw armen.
Vertel van het wrede verdriet in je hart. Sluit dat hart niet voor mij af.
Spreek. -Wil je dat echt?
Dan is dit mijn ongeluk.
Dit de gruwelijke pijl die mijn hart heeft doorboord:
Ik koester liefde... een schuldige liefde...
voor Elizabeth. -Je stiefmoeder. Grote God.
Je verbleekt. Je slaat je ogen neer.
Wee mij. Laat nu zelfs jij, zelfs jij, Rodrigo, me in de steek?
Nee, Rodrigo houdt nog van je. Dat zweer ik.
Lijd jij? Dan is het universum als niets voor mij.
Is de koning op de hoogte van je geheim? -Nee.
Vraag hem dan of je naar Vlaanderen mag.
Breng je hart tot zwijgen. Een nobele taak...
is het om bij een onderdrukt volk het koningschap te leren.
Ik zal je volgen, broeder.
Luister, de kloosterdeuren gaan open. Filips en de koningin zijn zo hier.
Laat mijn aanwezigheid een steun zijn voor je wankelende geest.
Eens te meer zal jouw ster kalm aan de hemel schitteren.
Vraag God om de moed van de sterken.
O God, die ons heeft willen begiftigen met liefde en hoop.
Ontsteek nu in ons hart de vlam van de vrijheidszin.
Wij zweren dat wij samen zullen leven en samen zullen sterven.
Op aarde en in de hemel zal uw goedheid ons verenigen.
Ik sidder al als ik haar zie. -Wees sterk.
Ze hoort nu hem toe.
Ik ben haar kwijt.
Ik ben haar kwijt. Ze hoort hem toe. Grote God.
Ze hoort nu hem toe. Ik ben haar kwijt. Ze hoort nu hem toe.
Samen leven, samen sterven wij.
Onze laatste ademtocht...
zal zijn...
een kreet:
Vrijheid.
Samen leven, samen sterven wij. Onze laatste ademtocht zal zijn een kreet:
Vrijheid.
In het bos vol hoge dennen...
die met schaduw en rust...
dit heilige oord omhullen...
zoeken wij rust...
en beschutting...
voor de hete stralen van de zon.
Met duizend bloemen is de grond bedekt. Je hoort de dennen ruisen...
en in de schaduw lijkt het wel of de nachtegaal vrolijker opvliegt.
Is het niet heerlijk om onder de bomen te rusten...
luisterend naar het geluid van de wenende lente.
Hoe heerlijk is het, op dit hete uur...
om de tijd door te brengen in de schaduw, omgeven door bloemen.
Op deze heilige plek mag alleen de koningin van Spanje komen.
Willen jullie, metgezellen...
nu de sterren nog niet zichtbaar zijn, dat we een liedje zingen?
We volgen graag uw inval. Prinses, we luisteren aandachtig.
Breng mij een mandoline. Dan zingen we samen.
We zingen een Saraceens liedje.
Dat van de sluier die liefde uitlokt.
In de tuin van het mooie Moorse paleis.
Tussen de geuren en de koele schaduw van laurier en bloemen...
leek een mooie vrouw, geheel gesluierd, te kijken naar een ster aan de hemel.
De Moorse koning Mohammed kwam en zei: Ik aanbid je, tere schoonheid...
wil je aan mijn zijde regeren? Ik begeer de koningin niet langer.
Weef sluiers, mooie meisjes, terwijl de zon aan de hemel staat.
Want sluiers zijn als de sterren flonkeren bevorderlijk voor de liefde.
Maar ik zie maar weinig, want de hemel is niet helder...
van je mooie haren, je kleine handen, je voeten.
Hef de sluier op die je voor mij verbergt.
Net als de hemel moet ook jij ongesluierd zijn.
Als je mij je hart wilt schenken...
krijg je mijn troon, want ik ben de koning.
Wil je? Buig dan, dan gerief ik je.
Het is de koningin. Riep Mohammed toen.
De koningin.
Een geheim verdriet drukt steeds maar zwaar op haar hart.
Hier weerklonk een vrolijk lied.
Ach, vervlogen is de dag...
dat mijn hart vrolijk was.
De markies van Posa, grande van Spanje.
Vrouwe.
Voor u, majesteit, gaf uw geëerde moeder...
mij in Parijs een brief mee.
Lees hem, in naam van al wat heilig is.
Kijk, het koninklijk zegel, de gouden lelie.
Wat voor nieuws is er uit Frankrijk, dat mooie, hoffelijke land?
Er wordt hard gewerkt aan de voorbereiding van een groot toernooi...
waar ook de koning bij zal zijn.
Ik durf hem niet open te maken.
Franse vrouwen zijn zo elegant.
Maar jij bent net zo gracieus en mooi als zij.
Zijn ze daar echt zo mooi? -Ik heb niet gezondigd.
God kan in mijn hart zien. -Maar de mooiste van al is hier.
Dragen ze zijde en goud naar banketten? -Ik vraag u deze man te vertrouwen.
Alles bevalt mij aan een vrouw met jouw gratie en schoonheid.
Ik ben u dankbaar. Vraag de koningin een gunst.
Gaarne, maar niet voor mezelf.
Ik kan me bijna niet goedhouden.
Wie is waardiger dan u om een verzoek ingewilligd te zien?
O, schrik.
Vertel eens. -Ja, wie?
Carlos, die wij als enige liefhebben...
leidt een treurig bestaan in dit land.
En niemand is op de hoogte...
van het grote verdriet...
dat in zijn nobele hart...
de bloem heeft doen verwelken.
Op u heeft hij zijn hoop gevestigd bij het verdriet dat hem kwelt.
Laat hem rust vinden en kracht.
Sta hem toe om u te ontmoeten.
Als hij terugkeert, is hij gered.
Ga, ik ben bereid mijn zoon te ontvangen.
Zou hij het durven? Zou hij voor mij zijn hart durven openen?
Ik kom vragen om een gunst van de koningin...
die in het hart van de koning de eerste plaats inneemt.
Alleen zij kan ervoor zorgen dat mij deze gunst wordt verleend.
De sfeer hier is funest voor mij. Drukkend, kwellend.
Alsof ik aan onheil denk.
Ik moet hier weg. Vraag of ik naar Vlaanderen mag.
Mijn zoon. -Noem mij niet zo.
Noem mij zoals u mij eerst noemde.
Ik, ongelukkige, verdraag het niet meer. Ik heb zo zwaar geleden.
De vrekkige hemel gunde me één dag en heeft me die toen weer ontroofd.
Prins, als u wilt dat Filips instemt met mijn verzoek...
om u het bewind over Vlaanderen in handen te geven...
dan kunt u zeker morgen al vertrekken.
Hemel. Niet één, niet één woord...
voor de ongelukkige die in ballingschap gaat.
Waarom hoor ik nooit in uw woorden iets van mededogen klinken?
Ach, mijn ziel is bedrukt. Kilte heerst in mijn hart.
Als een dwaas weende ik in mijn razernij.
Maar ik richtte mij tot een ijskoud beeld.
U beticht mij van onverschilligheid. Begrijp dit nobele stilzwijgen dan toch.
Plichtsbesef heeft mij als een lichtstraal de weg gewezen.
Geleid door dat licht zal ik handelen.
Ik vestig mijn hoop op God. Op onschuld.
Mijn verloren liefste.
Mijn enige schat.
Groot geluk van mijn leven.
Ik kan je tenminste nog horen.
Mijn ziel ziet bij je woorden de hemel opengaan.
Genadige God...
lenig de smart van dit nobele hart met vergetelheid.
O, Carlos, vaarwel.
Als ik op deze aarde aan jouw zijde kon leven...
zou ik mij in de hemel wanen.
Welke stem daalt uit de hemel af om met mij over liefde te praten?
Elizabeth, schone geliefde.
Aan mijn zijde gezeten, zoals ik dat met jou ooit voorzag.
De hemel gloeit. Het bos is weer vol bloemen.
Hij sterft, Hemel, hij sterft.
Liefste, jij bent het. Mijn geliefde, jij bent het.
Mijn aanbedene. Mijn aanbedene, jij bent het.
Uit mijn graf...
uit mijn slaap in mijn tombe...
heb je me weggerukt, wrede hemel.
Al splijt de aarde voor mij open...
al word ik door 'n bliksemschicht geveld...
ik heb je lief, Elizabeth.
De wereld bestaat niet meer voor mij.
Maak dan je werk af, vermoord je vader...
en leid dan, bespat met zijn bloed je moeder naar het altaar.
Toe dan, ga je vader vermoorden.
Maak je werk af, vermoord je vader. Toe dan, ga je vader vermoorden.
Ik ben vervloekt.
De Heer heeft over ons gewaakt.
God.
De koning.
Waarom is de koningin alleen? Is er niet één hofdame aan haar zijde?
Kent u mijn koninklijk decreet niet?
Wie had er bij haar moeten zijn?
Gravin, bij zonsopgang keert u terug naar Frankrijk.
De koningin wordt door hem geschoffeerd.
Niet huilen, mijn gezellin.
Niet huilen, nee. Stil je verdriet.
Je wordt wel verbannen uit Spanje...
maar niet uit mijn hart.
Met jou heb ik in dit leven...
een gelukkige jeugd doorgebracht.
Keer terug naar ons vaderland...
ik volg je in mijn hart.
Ik volg je in mijn hart.
Blijf.
Waarom hebt u nog niet gevraagd om tot mij te worden toegelaten?
Ik beloon al mijn dienaren goed.
Ik weet dat u de kroon trouw dient.
Wat zou ik van 's konings gunst willen?
Sire, ik leef tevreden. De wet is mijn schild.
Een trotse geest bevalt me. Stoutmoedigheid vergeef ik.
Maar niet altijd.
U hebt de krijgsdienst verlaten.
Een man als u, een nobele soldaat, kan die werkeloos blijven?
Overal waar Spanje een zwaard behoeft...
een wrekende hand, een hoeder van eer...
zal mijn bloedbesmeurde staal flitsen.
Dat weet ik.
Maar wat kan ik voor u doen?
Niets. Nee, niets voor mij.
Maar wel voor anderen.
Hoe bedoelt u?
Voor anderen?
Ik zal spreken, sire.
Als dat niet uw woede opwekt.
Spreek.
Sire, ik kom net uit Vlaanderen.
Een land dat ooit heel mooi was is nu van alle licht beroofd.
Het wekt afschuw op, lijkt wel een graf.
Wezen zonder dak boven hun hoofd zwerven huilend langs de wegen.
Staal en vuur verwoesten alles. Deernis is verbannen.
Rivieren kleuren rood. Er lijkt louter bloed in te stromen.
Het huilen van moeders klinkt op om hun kinderen die gestorven zijn.
Gezegend zij God...
die mij laat vertellen over deze gruwelen...
opdat de koning ervan weet.
Alleen met bloed handhaaf ik de vrede.
Met het zwaard vel ik de trots van de vernieuwers...
die mensen het hoofd op hol brengen met bedrieglijke dromen.
De dood heeft in mijn hand een vruchtbare toekomst.
Wat? Denkt u door dood te zaaien, te planten voor de eeuwigheid?
Kijk naar Spanje.
De handwerksman in de stad en ook het boerenvolk...
is trouw aan God en koning en klaagt niet.
Dezelfde vrede geef ik aan mijn Vlaanderen.
Een gruwelijke vrede. De vrede van het kerkhof.
O koning, laat de geschiedenis niet over u zeggen:
Hij was een Nero.
Wilt u de wereld deze vrede schenken?
Zo'n geschenk wekt ontzetting, afgrijzen.
De priester is een beul. Elke soldaat een bandiet.
Het volk zucht en kwijnt in stilte weg.
Uw rijk is één grote, gruwelijke woestijn.
Je hoort iedereen Filips vervloeken.
Zorg als God de Verlosser...
dat de hele wereld nieuw wordt.
Stijg stralend uit...
boven alle andere vorsten.
Laat dankzij u de wereld vrede kennen.
Geef hem vrijheid.
Vreemde dromer.
Je zou van gedachten veranderen als je het hart van de mensen kende...
zoals Filips dat kent.
Geen woord meer.
De koning heeft niets gehoord.
Wees maar niet bang.
Maar pas op...
voor de grootinquisiteur. -Sire?
U bent in mijn koninklijk bijzijn en hebt de koning nog niets gevraagd?
Ik wil u aan mijn zijde hebben. -Laat mij blijven wat ik ben.
U bent te arrogant.
Uw blik is doorgedrongen tot mijn troon.
Hoor hoe zwaar de kroon op mij drukt mijn angsten en mijn verdriet.
En kijk naar mijn koninkrijk.
Het is omsloten door smarten.
Onzalige vader, nog ellendiger echtgenoot.
Sire, waarop doelt u?
De koningin verdenk ik, en mijn zoon.
Zijn ziel is trots en zuiver. -Niets op aarde...
evenaart wat hij me ontstolen heeft.
Ik vertrouw u hun lot toe.
Peil hun hart, in de ban van dwaze liefde.
U hebt altijd toegang tot de koningin.
U die als enige een man bent in deze mensenmassa.
Ik leg mijn hart in uw loyale handen.
Onverwachts verschijnt een nieuwe dageraad.
Voor mij heeft zich het hart geopend dat niemand kon doorgronden.
Moge de dag komen dat ik weer vrede ken.
Pas op voor de grootinquisiteur.
Pas op.
-Sire?
Middernacht, in de tuin van de koningin...
onder de laurierbomen bij de fontein.
Om middernacht...
Ik geloof dat ik de fontein hoor murmelen.
Dronken van liefde. Dronken van vreugde is mijn hart.
Elizabeth, mijn liefste. Mijn schat, kom naar mij toe.
Daar ben je dan, mooie aanbedene, tussen al deze bloemen.
Daar ben je dan. Mijn verrukte hart vergeet nu alle pijn.
Jij, reden van mijn geluk. Nu kan ik tenminste met je praten.
Jij, reden van al mijn kwellingen. Daar ben je dan, mijn liefste, mijn schat.
Zoveel liefde verschaft me veel vreugde.
Ik word bemind.
Vergeet de wereld, ik verlang naar jou.
Geen verleden, geen toekomst, alleen jij.
Ik heb je lief.
Moge de liefde jouw hart en het mijne voor altijd verenigen.
Laten we de wereld vergeten.
Het leven en de hemel, ik heb je lief.
God, het is de koningin niet.
Ach, door welke gedachte staat u nu zo bleek en roerloos...
en zijn uw lippen als ijs?
Welke schim dringt zich tussen ons in?
Gelooft u mijn hart niet dat alleen maar klopt voor u?
Weet u misschien nog niet...
welke wrede val voor u gegraven is?
Op uw hoofd kan op elk moment...
een bliksemstraal uit de hemel neerdalen.
Denk niet dat ik dat niet weet.
Ik zie de wolken boven mij dichttrekken.
Ik zie de bliksemschicht die elk moment...
vanuit de hemel op mij kan neerdalen.
Ik heb uw vader en Posa zelf...
op grimmige toon over u horen praten.
Ik kan u redden.
Ik heb u lief.
Wat voor raadsel wordt mij hier onthuld?
Wat voor raadsel?
Ik heb u lief.
U hebt het hart van een engel...
maar het mijne moet gesloten blijven...
voor geluk.
U en ik hebben een vreemde droom gehad...
in deze zachte nacht tussen de geurende bloemen.
Een droom. O God.
Uw vurige woorden dacht u tot een ander te richten?
Wat een ontdekking, wat een geheim.
U houdt van de koningin.
Geloof niet wat hij zegt, hij is uitzinnig.
De liefde in zijn hart ken ik nu, hij is verloren.
Wat bedoel je? -Ik weet alles.
Ellendige, ik ben.
De vertrouweling des konings, ja.
Maar zelf ben ik een geduchte vijand.
Uw macht ken ik. De mijne kent u niet.
Wat impliceert u daarmee? -Niets.
Mijn wraak komt, zijn lot bepaal ik nu.
U moet ons vertellen met welke opzet u hierheen kwam.
Ik ben een tijgerin met een gewond hart.
Deze belediging vraagt om wraak.
De toorn des hemels zal op u neerdalen.
God verdedigt de onschuldigen.
En ik... Ik beefde in haar bijzijn.
Zij wil, deze vrome huichelaarster...
die haar hart maskeert met christendeugd...
de liefdesbeker legen tot de laatste drup.
Wat een ongelooflijke onbeschaamdheid.
U zult hier sterven.
Het gif is nog niet ontsnapt aan die vervloekte lippen.
Beheers je. -Waarom aarzelt u nog?
Talm niet langer.
Waarom aarzelt u?
Nee. Eén hoop rest mij nog.
God zal mij leiden.
Sidder, valse zoon.
Mijn wraak is nabij.
Sidder, want binnenkort zal de aarde zich voor uw voeten opensperren.
Als je belangrijke stukken bij je hebt of 'n geheime brief, geef die dan aan mij.
Aan jou? De vertrouweling des konings?
Wantrouw je mij?
Mij?
Wantrouw je mij?
Nee, jij bent de enige hoop van mijn hart.
Mijn hart, dat van je houdt.
Ik kan me niet voor je afsluiten.
Op jou vestig ik al mijn vertrouwen.
Ja, deze belangrijke documenten geef ik aan jou.
Carlos, je kunt me vertrouwen. -Mijn leven ligt in jouw handen.
Mijn leven ligt in jouw handen.
De dag is aangebroken.
Eer aan de grootste der koningen.
Het volk vertrouwt op hem.
De wereld knielt voor hem. Hij heeft onze liefde, waar hij ook gaat.
Zijn naam is de trots van Spanje.
En zijn naam zal voor eeuwig voortleven.
De dag van doodsangst. De gruwelijke dag. De fatale dag.
Ze zullen sterven. Sterven.
Rechtvaardig is de strenge wet.
Rechtvaardig is de strenge wet...
van de Onsterfelijke.
Maar de Allerhoogste schenkt vergiffenis...
en zal de banvloek herroepen...
als de zondaar in zijn laatste uur berouw toont.
Laat de deuren van de kerk nu opengaan.
Huis des Heren open u.
Vereerd heiligdom...
geef aan ons terug onze koning.
Toen ik deze kroon op mijn hoofd zette...
zwoer ik bij de hemel die hem aan mij gaf...
dat ik zondaren ter dood zou brengen te vuur en te zwaard.
Ere zij Filips. Ere zij God.
Carlos hier. O God. -Wat wil hij?
Wie knielen hier voor mij neer?
Gezanten van Brabant en Vlaanderen...
die uw zoon voor de koning leidt.
Sire, sire.
Nog heeft het laatste uur niet geslagen...
voor het lijdende Vlaamse volk.
Een heel volk smeekt u: laat ons verdriet...
niet eeuwig duren.
Als uw genadige hart...
om vergiffenis en vrede...
heeft gevraagd in de kerk...
wees dan ook ons genadig, wees ons genadig.
En red ons land, o koning...
die uw macht ontvangt van God.
U bent God ontrouw.
En ontrouw aan uw koning.
De Vlamingen zijn in opstand tegen mij.
Wachters, voer hen weg.
Het zijn afvalligen.
Sire, het is tijd dat ik leer leven.
Ik ben mijn obscure bestaan hier moe.
Als God wil dat uw kroon ooit op mijn slapen rust.
Schenk dan Spanje 'n vorst haar waardig...
en geef mij Brabant en Vlaanderen.
Waanzinnige. Hoe durf je dat te eisen?
Wil je soms dat ik je zelf het zwaard aanreik...
waarmee je later de koning doodt?
God leest ons hart.
Hij moet ons oordelen.
Ik sidder.
Ik zweer het voor Gods oog.
Ik zal uw redder zijn.
Volk van Vlaanderen, ik alleen.
Een getrokken zwaard. De infant is gek.
Wachters, ontwapen hem.
Edelen, die mijn troon steunt...
ontwapen hem.
Wat? Niemand?
Wie van u waagt het?
Wie zal ontkomen aan dit staal?
Ontwapen hem.
Geef me je zwaard.
O God.
Jij.
Rodrigo.
Hij.
Posa.
Markies, ik maak u hertog.
Nu gaan wij naar de plechtigheid.
De dag is aangebroken. De dag van doodsangst.
Stijg op naar de hemel.
Stijg op, arme zielen.
Haast u en kom genieten...
van de vrede van de Heer.
Ere zij God.
Ze heeft me nooit liefgehad.
Nee, haar hart is voor mij gesloten.
Ze voelt geen liefde voor me.
Geen liefde voor mij.
Ik zie nog voor me...
hoe droevig ze keek...
naar mijn witte haar, op de dag dat ze uit Frankrijk kwam.
Nee, ze voelt geen liefde voor me.
Geen liefde voor me.
Waar ben ik?
De kaarsen zijn bijna opgebrand.
De dageraad verlicht mijn balkon.
De dag breekt aan.
Traag slepen mijn dagen zich voort.
De slaap, o God, is geweken uit mijn mismoedige ogen.
Ik zal slapen, alleen...
in mijn koninklijke mantel.
Als van mijn leven...
het einde nabij is.
Ik zal slapen, alleen...
in de zwarte crypte.
Ik zal slapen, alleen, in de zwarte crypte.
Daar, in mijn graf in het Escurial.
Gaf mijn kroon mij maar het vermogen...
om 's mensen hart te lezen. Iets wat God alleen vermag.
Gaf mijn kroon mij maar het vermogen...
om 's mensen hart te lezen. Iets wat God alleen vermag.
Als de vorst slaapt, ontwaakt de verrader.
De koning verliest zijn kroon.
De echtgenoot zijn eer.
Ik zal slapen, alleen...
in mijn koninklijke mantel.
Als van mijn leven het einde nabij is.
Ik zal slapen, alleen, in de zwarte crypte.
Daar, in mijn graf in het Escurial.
Gaf mijn kroon mij maar het vermogen...
om 's mensen hart te lezen.
Ze heeft me nooit liefgehad.
Nee, haar hart is voor mij gesloten.
Liefde...
voelt ze niet voor mij.
Liefde voelt ze niet voor mij.
De grootinquisiteur.
Ben ik in het bijzijn van de koning?
Ja, ik heb u laten roepen, vader.
Ik verkeer in twijfel.
Carlos vervult mijn hart...
met bitter verdriet.
De infant rebelleert tegen mij. Hij neemt de wapens op tegen zijn vader.
Welke straf hebt u in gedachten?
De hoogste straf.
Verklaar u nader.
Of ik laat hem vluchten, of het zwaard.
O?
Als ik mijn zoon ter dood breng verleent u mij dan absolutie?
Vrede in het rijk is wel het leven van een rebel waard.
Kan ik mijn zoon opofferen? Ik, een christen?
Om ons te verlossen heeft God zijn eigen Zoon geofferd.
Maar kunt u wel zo'n strenge wet bekrachtigen?
Die wet is overal van kracht net als hij op de Calvarieberg was.
Kunnen natuur en liefde dan in mij tot zwijgen worden gebracht?
Alles moet zwijgen om het geloof te verheffen.
Goed dan.
Heeft de koning verder geen vragen voor mij?
Dan wil ik iets tegen u zeggen, sire.
In Spanje heeft ketterij nooit gewonnen.
Toch wil iemand het godsgebouw treffen.
Het is een vriend van de koning. Een trouwe metgezel.
Een demon die hem naar de afgrond drijft.
Het verraad van Carlos dat u zo tergt is naast het zijne een futiel spel.
En ik, de inquisiteur...
die vaak tegen de vuige horden zondaars...
mijn machtige hand heb verheven voor de groten der aarde.
Ik sla geen acht op mijn geloof en onderneem niets...
tegen een gevaarlijke rebel en de koning.
Om deze droeve tijden door te komen...
heb ik aan mijn hof vergeefs gezocht...
naar wat ik mij wenste...
een man, een loyaal hart.
En die heb ik nu gevonden.
Waarom een man?
Waarom draagt u dan de titel 'koning', sire...
als een ander uw gelijke is?
Genoeg, priester.
U bent in de greep van nieuwlichterij.
U wilt met uw zwakke hand verbreken...
het heilig juk van de Roomse wereld.
Keer terug tot uw plicht.
De kerk kan genadig zijn...
voor wie hoop en berouw koestert.
Ik vraag u om de markies van Posa.
Nee, nooit.
O koning, als ik niet vandaag bij u in het paleis zou zijn geweest...
dan zweer ik voor God dat u morgen voor de grootinquisiteur had gestaan.
Ik duld uw harde woorden niet meer.
Waarom roept u dan de schim van Samuel op?
Ik heb al twee koningen gegeven aan uw machtige rijk.
Het werk van zoveel jaren wilt u dat tenietdoen, dolzinnige?
Waarom ben ik hier?
Wat wil de koning van mij?
Vader...
laat tussen ons weer vrede heersen.
Vrede?
U moet vergeten wat hier is voorgevallen.
Misschien.
En dus moet de troon...
zich altijd buigen voor het altaar.
Gerechtigheid, sire. Gerechtigheid.
Ik vertrouw op uw loyaliteit.
Ik word aan het hof wreed behandeld...
en door onbekende vijanden beledigd.
Het kistje met daarin al mijn schatten...
sieraden en nog dierbaarder dingen...
is mij ontstolen.
Gerechtigheid, dat vraag ik, majesteit.
Wat u zoekt dat is hier.
Maak het maar open.
Goed, dan doe ik het.
Ik besterf het. -Het portret van Carlos.
Bent u met stomheid geslagen?
Het portret van Carlos...
tussen uw sieraden?
Wat? Durft u dat tegen mij te bekennen? -Dat durf ik, ja.
U weet heel goed...
dat ooit...
aan uw zoon...
mijn hand beloofd was.
Nu behoor ik u toe...
en buig ik mij voor Gods wil.
Maar ik ben zuiver als de leliën.
En nu koestert u twijfel aan de eer van Elizabeth.
Ik sta onder verdenking.
En hij die mij verdenkt is de koning zelf.
U slaat een al te drieste toon aan.
U meent dat ik zwak ben en lijkt me uit te dagen.
Mijn zwakheid kan omslaan in woede.
Sidder dus voor uzelf en voor mij.
Wat heb ik misdaan? -Meinedige.
Als uw perfiditeit al te groot is...
als ik door u ben verraden...
dan zweer ik, dan zweer ik bij de hemel...
dat er bloed zal vloeien. -Ik beklaag u.
Ha, het mededogen van een overspelige vrouw.
Help de koningin.
O God, wat heb ik gedaan?
Sire, de halve aarde is aan u onderworpen.
Bent u in dat enorme rijk de enige...
die u niet in uw macht hebt?
Ach, vervloekt...
zij die noodlottige achterdocht.
Het werk van een duivel...
een helse duivel.
Ik heb haar te gronde gericht. O dodelijke wroeging.
Wat ik heb gedaan was een duivelse misdaad.
Ik heb haar te gronde gericht.
Nu moeten we handelen de bliksem flitst door de hemel.
Ik zal voor Spanje moeten sterven om het land gelukkiger te maken.
Wat is er gebeurd? O hemel.
In tranen...
en verdriet, o moeder.
Ben ik door iedereen verlaten.
Ik ben een vreemdeling in dit land.
Op aarde rest mij geen hoop meer.
Genade.
Vergiffenis voor een berouwvolle vrouw.
Aan mijn voeten? Wat hebt u misdaan?
Ik sterf van wroeging.
Mijn hart is vol van kwelling.
Engel uit de hemel, verheven vorstin...
hoor aan welke demon de hel u ten prooi gaf.
Dat kistje is door mij gestolen.
Ja, ik, ik heb u beschuldigd.
Ja, liefde, woede, mijn haat voor u.
De wrede jaloezie die mij verscheurde hebben me tegen u opgehitst.
Ik hield van Carlos...
en Carlos heeft me afgewezen.
U hield van hem?
Sta op.
Erbarmen. Er is nog een wandaad.
Nog een?
Erbarmen.
De koning, vervloek me niet.
Ja, verleid, verloren.
De zonde waarvan ik u beschuldigde...
heb ik, ja, ik begaan.
Geef me het kruis terug.
U moet het hof verlaten zodra de dag aanbreekt.
Ballingschap of het klooster.
Aan u de keus.
Ik zal haar nooit meer zien, de koningin.
Noodlottige gift. wrede gift...
die in zijn toorn de hemel mij gaf.
Jij die vrouwen ijdel maakt en hooghartig.
Ik vervloek je, mijn schoonheid.
Ik kan alleen nog tranen vergieten.
Hoop heb ik niet meer, lijden moet ik.
Mijn misdaad is zo gruwelijk dat ik hem nooit meer uit kan wissen.
Ik vervloek je, mijn schoonheid.
O, mijn koningin...
ik heb u opgeofferd aan de dwaze dwaling van mijn hart.
Alleen in een klooster...
kan ik voor de wereld voorgoed verbergen hoe verdrietig ik ben.
Wee mij, wee mij.
O God. En Carlos? Morgen sterft hij.
Grote God. Morgen zal ik hem zien sterven.
Eén dag nog rest mij.
Hoop lacht mij toe.
De hemel zij geprezen, ik zal hem redden.
Eén dag nog rest mij.
De hemel zij geprezen, ik zal hem redden.
Ik ben het, Carlos.
Rodrigo, ik ben je dankbaar dat je Carlos in zijn cel komt opzoeken.
Je weet heel goed dat alle kracht me verlaten heeft.
Mijn liefde voor Elizabeth is een kwelling en wordt mijn dood.
Voor de levenden kan ik niets meer doen...
maar jij kunt hen nog wel redden.
Ze zullen niet langer onderdrukt worden.
Weet wel hoe groot mijn genegenheid jegens jou is.
Je moet weg uit dit gruwelijke graf.
Ik ben weer gelukkig als ik je nog eens kan omhelzen.
Ik heb je gered.
We moeten hier...
we moeten hier afscheid nemen.
O, Carlos.
Voor mij naakt de laatste dag.
Nee, nooit zullen wij elkaar nog zien.
Mogen wij worden herenigd in Gods hemel.
Hij beloont zijn getrouwen.
In je ogen zie ik tranen.
Waarom huil je?
Nee, houd moed.
Mijn laatste ademtocht.
Is gelukkig als ik voor jou sterf.
Waarom heb je het over de dood?
Luister, de tijd dringt.
Ik heb de gruwelijke pijl van je afgewend.
Je bedreigt de koning niet meer. De trotse leider van de opstand ben ik.
Wie zal dat geloven?
De bewijzen zijn jouw documenten die op mij zullen worden gevonden.
Op mijn hoofd staat vast al een prijs.
Ik onthul de koning alles.
Nee, bewaar jezelf voor Vlaanderen.
Bewaar je voor de grote taak die je moet volbrengen.
Een nieuwe gouden eeuw zal door jou aanbreken.
Jouw bestemming is regeren.
De mijne om voor jou te sterven.
Hemel, de dood. Voor wie?
Voor mij.
De wraak van de koning liet niet lang op zich wachten.
Grote God.
Carlos, luister.
Je moeder wacht morgen op je in San Yuste.
Ze weet alles.
Ah, de grond zinkt onder mij weg.
Carlos...
geef mij...
je hand.
Ik ga sterven, maar met een blij gemoed.
Want het is me gelukt...
om te zorgen dat Spanje een redder zal krijgen.
Ah, wil mij niet vergeten.
Wil mij niet vergeten.
Jouw bestemming is regeren. De mijne om voor jou te sterven.
Red Vlaanderen.
Carlos, vaarwel.
Carlos, ik geef je je zwaard terug.
Weg jij. Je hand is met bloed besmeurd.
Gruwel.
We waren door 'n broedereed verbonden.
Hij had me lief en offerde zich voor me op.
O, gruwelijk voorgevoel.
Je hebt geen zoon meer. Mijn idealen zijn die van hem.
Wie geeft me die man terug?
De noodklok luidt.
Wie ons wil stuiten, sterft. Wij slaan toe.
Onbevreesd en meedogenloos.
Hij moet buigen voor onze wraak.
Open de poorten Gehoorzaam. Ik wil het.
Schandelijke heiligschennis. -De grootinquisiteur.
Werp u neer voor de koning...
die Gods bescherming geniet.
Werp u neer...
op de grond.
Heer, heb genade met ons.
Heb genade met ons.
U die de ijdelheid kende van de wereld...
en nu in uw tombe de eeuwige rust geniet.
Als er in de hemel nog geweend wordt...
ween dan over mijn verdriet.
En leg dat verdriet neer...
voor de troon van de Heer.
Leg mijn verdriet neer...
voor de troon van de Heer.
Carlos komt hier.
Ja.
Dan moet hij weggaan en mij vergeten.
Ik heb Posa gezworen dat ik over hem zou waken.
Hij moet zijn bestemming volgen.
Roem zal zijn leven vorm geven.
Wat mij betreft, van mijn levensdag...
is reeds de avond aangebroken.
Frankrijk.
Nobel land dat ik zo liefhad in mijn jeugd.
Fontainebleau, naar u spreiden mijn gedachten hun vleugels uit.
Mijn eed om eeuwig lief te hebben heeft God me daar horen afleggen.
Die eeuwigheid heeft slechts een dag geduurd.
En jullie, mooie tuinen van dit Iberische land...
als het Carlos nog vergund is hier een avond te verblijven...
laat dan de grasvelden, de beekjes, de bronnen, de bossen...
de bloemen in hun harmonie zingen over onze liefde.
Vaarwel, vaarwel. Mooie gouden dromen.
Verloren illusie. De band is verbroken.
Het licht is gedoofd.
Vaarwel, jaren van mijn jeugd.
Ik bezwijk aan deze droeve pijn.
Mijn hart kent nog maar één verlangen.
De rust van het graf.
Daar is ze.
Eén woord, één maar.
In Gods hoede beveel ik de pelgrim die nu vertrekt aan.
Verder vraag ik u alleen om te vergeten en te leven.
Ja, ik wil sterk zijn...
maar als liefde wordt verbrijzeld doodt hij eerder dan de dood.
Nee, hou Rodrigo voor ogen.
Hij heeft niet voor dwaze gedachten zijn leven gegeven.
Op Vlaamse grond wil ik 'n prachtige tombe laten bouwen...
zoals een koning nooit gekregen heeft.
Zo nobel en mooi.
De bloemen van het paradijs zullen hem toelachen.
Ooit heb ik een mooie droom gehad.
Die is nu vervlogen.
En in mijn verdriet...
doemt voor mijn ogen een brandstapel op met vlammen die ten hemel oplaaien.
Een rivier, rood van het bloed, akkers die een graf geworden zijn...
een stervend volk dat om mij smeekt...
als ware ik hun redder in hun rampspoed.
Verheugd snel ik dit tegemoet.
Als ik maar, of ik nu sterf of overwin de lof of de tranen krijg...
van jouw dankbare hart.
Ja, dat is heldenmoed met zijn heilig vuur.
Een liefde die ons waardig is.
Een liefde die de sterken bezielt.
Die maakt de mens tot een God.
Ga, talm niet langer, ga.
Volg je bestemming en red een stervend volk.
Vóór vandaag had geen macht.
Mijn hand van de jouwe kunnen scheiden...
maar nu heeft eer 't van liefde gewonnen.
Deze onderneming vernieuwt de geest en het hart.
Zie je het niet? Ik druk je aan mijn borst.
Maar mijn vastberadenheid wankelt niet en ik zal niet versagen.
Nu alles voorbij is...
en ik mijn hand terugtrek uit de jouwe...
Huil je?
Ja, ik huil, maar ik bewonder je.
Het zijn tranen van de ziel.
Zo kun je zien...
wat voor tranen...
vrouwen voor hun helden plengen.
Maar boven zullen we elkaar terugzien...
in een betere wereld.
Een eeuwige toekomst...
zal dan voor ons aanbreken.
En daar zullen wij...
in de schoot van de Heer...
het geluk vinden waarnaar we verlangen...
en dat ons steeds op aarde ontglipte.
Vaarwel, moeder.
Mijn zoon, vaarwel.
Voor eeuwig vaarwel. -Voor eeuwig vaarwel.
Voor eeuwig.
Ja, voor eeuwig.
Ik eis een dubbel offer. Ik zal mijn plicht doen, en u?
Het Heilig Officie zal zijn plicht doen. Soldaten.
God zal mij wreken. Hij zal dit bloedgericht verbrijzelen.
Het leed van de wereld...
volgt ons tot in het klooster.
De oorlog in het hart...
zal pas in de hemel bedaren.
De stem van Karel.
Karel de Vijfde... -Mijn vader.