Weia! Waga! Wentel je, water, golf naar de wieg!
Woglinde, waak jij alleen? -Met Wellgunde waakte ik voor twee.
Flosshilde, zwem! Woglinde vlucht: help mij die watervlugge vangen!
Als je het slapende goud niet beter bewaakt, zul je het bezuren.
Hé, mooie nimfen! Uit Nevelheim kwam ik graag dichterbij.
Wie is daar? -'s Zien wie ons bespiedt!
Een gedrocht! Bewaak het goud! Vader waarschuwde voor zo'n vijand!
Jullie, daarboven! Stoor ik jullie spel met mijn stille bewondering?
Doken jullie omlaag dan zou de Neveling graag met jullie dollen en stoeien.
Jullie glanzen zo mooi in de schemer. Ik sloeg graag mijn arm om zo'n schepsel.
De vijand is verliefd. -Wij zullen hem leren!
Zij komt naar beneden. -Kom dan naar me toe!
Glibberige glooiing!
Handen noch voeten vinden houvast!
Mijn neus loopt vol, vervloekt genies!
Proestend nadert mijn droomprins. -Wees mijn liefje, verleidelijk kind.
Wil je mij beminnen, bemin me dan hier.
Kom terug! Mij valt zwaar wat jij moeiteloos doet.
Op de grond grijp je me wel. -Daar beneden gaat het beter.
En nu weer naar boven.
Hoe krijg ik die preutse vis ooit te pakken?
Hé daar, hartendief! Hoor je mij niet?
Roep je mij? -Luister naar mijn raad:
Kom naar mij en ontwijk Woglinde.
Veel mooier ben jij dan dat schuwe wezen.
Maar duik nog wat dieper. -Is dit genoeg?
Sla je slanke armen om me heen, dan vlij ik me aan jouw weelderige boezem.
Ben jij belust op minnekozen?
Laat zien, hoe zie je eruit.
Bah! Behaarde, zwavelige dwerg!
Zoek een liefje dat jou kan lijden!
Toch grijp ik je vast.
Wel stevig, of ik ben al ontglipt.
Kille, gratige vis! Paai een paling als je gruwt van mijn vel!
Nu al verslagen, gnoom? Bot ving je bij twee.
Vroeg je de derde, zoete troost schonk die trouwhartige je.
Zalig zing je me toe. Gelukkig zijn jullie met meer dan één.
Van velen kiest mij er wel één, was er maar één, dan koos mij er geen.
Moet ik je geloven, glij dan omlaag.
Wat dwaas, domme zusters, dit smakelijks te versmaden.
Dom en onooglijk vind ik hen sinds ik de mooiste aanschouw.
Blijf zo zingen: zalig streelt het mijn oor.
Mijn hart brandt als zo'n fraaie lofzang mij prijst.
Mijn ogen drinken jouw schoonheid in, ik laaf me aan jouw milde lach.
Zalige man, had jij me maar lief! -Zoete maagd, was jij maar de mijne!
Kon ik je borstelige baard maar altijd betasten!
Kon je stekelige haar Flosshilde maar eeuwig beroeren!
Je paddengestalte, je krassende stem: enkel die wil ik zien en horen!
Lachen jullie mij uit? -Allicht, aan het eind van het lied!
De derde, zo dierbaar, bedroog zij mij ook?
Trouweloos nimfengebroed!
Teren jullie louter op bedrog?
Schaam je, gnoom! Schei uit met schelden!
Waarom pakte jij haar niet beet, het meisje dat je bemint?
Trouw zijn wij aan de vrijer die ons vangt.
Grijp maar toe en gruwel niet; in de golven ontglippen wij niet licht.
In al mijn leden brandt bronstige gloed.
Woede en wellust laaien in mij op.
Hoe je ook lacht en liegt, één laat zich wel verleiden!
Als deze vuist er één ving!
Kijk, zusters, de Wekster blikt lachend omlaag.
Door het golvende groen groet zij de gelukkige slaper.
Zij kust zijn ogen, zodat hij die opslaat.
Zie hem glimlachen in het helle schijnsel.
Door de vloedstroom heen straalt zijn gloed.
Rijngoud!
Stralende ster! Met je lach zo klaar en fier!
Gloeiende glans werp je wijdend over het water.
Ontwaak, vriend.
Heerlijk word je door ons onthaald.
Vlamt het water fonkelend op, dan dansen en zingen wij rond jouw bed.
Rijngoud!
Wat glinstert en glanst daar zo?
Waar kom jij vandaan dat je nooit van het Rijngoud hoorde?
Van het gouden oog dat beurtelings waakt en slaapt?
Van de wondere ster in het duistere diep die fier de golven doorstraalt?
Zie ons zalig in de gloed hier glijden.
Wil jij je baden in de gloed, zwem dan zwelgend met ons mee.
Als het goud alleen jullie gedartel dient, is het mij weinig waard.
Hij zou het goud niet versmaden als hij van zijn wonderen wist.
's Werelds erfgoed zal verwerven wie uit het Rijngoud een ring weet te smeden.
Vader beval ons de schat te bewaken...
opdat niemand hem de golven ontsteelt.
Zwijg dus, zwetsende schare! -Slimste zuster, beschuldig je ons?
Weet je dan niet wie als enige vergund is het goud te smeden?
Wie de macht der liefde loochent, wie alle liefdeslust verjaagt...
die alleen verwerft zich de macht het goud tot een ring om te toveren.
Onbevreesd zijn wij, want niemand wil de liefde mijden.
Het allerminst die hitsige gnoom:
De minnekoorts verteert hem zowat.
Hem vrees ik niet: zijn liefdesvuur verzengde mij haast.
Een zwavelbrand in de zwellende golven: van minnedrift siste hij luid!
Lieftallige gnoom, lach jij niet mee?
In de gloed van het goud oog je zo fraai.
Kom, lieveling, lach met ons mee.
's Werelds erfgoed kan ik door jou verwerven?
Liefde kan ik niet afdwingen, wel kan ik listig wellust winnen?
Spotten jullie maar! De Neveling belaagt jullie schat.
Vlucht weg! De gnoom raast! De liefde maakt hem horendol.
Zijn jullie nog niet bang? Paai in het duister, vochtig gebroed!
Ik doof jullie licht, ruk het goud uit het rif.
Smeed de wrekende ring. Want laat de golven het horen:
Zo vervloek ik de liefde!
Houd de rover! -Red het goud!
Wotan, gemaal! Word wakker!
De zalige zetel van 't genot wordt bewaakt door deur en poort.
Mannen-eer en eeuwige macht verrijzen tot eindeloze roem.
Laat nu het zoet bedrog der dromen! Ontwaak, man, en bezin je.
Volbracht is het eeuwige werk.
Op de bergtop staat de godenburcht.
Prachtig praalt het pronkgebouw...
zoals in mijn droom voorzien.
Door mijn wil gewenst prijkt hij daar sterk en fraai.
Fiere, vorstelijke vesting!
Jou verblijdt de burcht, ik vrees voor Freia.
Achteloze, denk aan het bedongen loon!
De burcht is klaar, vervallen is het pand:
Vergat je wat je afstond?
Ik weet wat zij bedongen;
Door een verdrag temde ik dat gebroed.
Zij bouwden die heerlijke hal; bekommer je niet om de prijs.
O misdadige lichtzinnigheid! Liefdeloze blijmoedigheid!
Wist ik van jullie verdrag, ik had het bedrog belet.
Maar jullie hielden ons vrouwen weg om met de reuzen te onderhandelen.
Zo verkwanselden jullie schaamteloos Freia, mijn zuster.
Wat is jullie mannen nog heilig als jullie hongeren naar macht?
Zo een honger was Fricka vast vreemd toen zijzelf om dit bouwwerk verzocht?
Bezorgd om jouw echtelijke trouw moet ik helaas wel verzinnen...
hoe jou aan mij te binden als de wijde verte jou wenkt.
Een weelderige woning moest jou tot rust verlokken.
Maar jij bouwde de burcht slechts als fort om jouw heerschappij te versterken.
Om nog heviger onrust te verwekken liet jij die burcht verrijzen.
Ook al wilde jij mij aan de vesting kluisteren...
mij als god moet je toch gunnen dat ik de wereld van buiten verover.
Afwisseling wil al wie leeft; dat vertier kan ik niet missen.
Liefdeloze, ellendige man!
Voor macht en heerschappij verspeel jij de waarde van een vrouw?
Om jou als vrouw te winnen zette ik mijn ene oog op het spel.
Hoe dwaas is je verwijt! Ik vereer vrouwen meer dan jou lief is.
En Freia, die reine, geef ik niet op, nooit overwoog ik dit ernstig.
Bescherm haar dan nu: in weerloze angst zoekt ze hier hulp.
Help mij, zuster!
Bescherm mij, zwager!
Van ginds dreigde mij Fasolt: hij komt mij halen.
Laat hem dreigen! Waar is Loge?
Dat jij die gluiperd nog vertrouwt! Steeds legt hij je weer in de luren.
Waar moed geboden is, ga ik bij niemand te rade.
Maar 's vijands woede te benutten dat leert ons enkel Loge.
Hij beloofde me Freia los te kopen, ik verlaat mij op hem.
En hij laat jou in de steek.
Daar komen de reuzen al aangesneld:
Waar blijft jouw sluwe helper nu?
Waar blijven mijn broeders nu mijn zwager mij weggeeft?
Help mij, Donner! Red Freia, mijn Froh!
Die jou verraadden houden zich nu allen schuil.
Zacht sluimerend sloot jij je ogen.
Wij beiden bouwden slapeloos de burcht.
Het zware zwoegen nimmer moe stapelden wij steen op steen.
Met spitse toren, deur en poort bergt de ranke burcht de zaal.
Daar staat wat wij oprichtten.
Schitterend straalt het in zonnegloren.
Trek erin en betaal ons het loon!
Noem het loon: wat denken jullie te bedingen?
Bedongen is wat ons billijk dunkt: is je geheugen zo zwak?
Freia de schone, Holda de vrije...
zoals afgesproken, nemen wij haar mee.
Zijn jullie niet wijs? Bedenk een andere prijs:
Freia is niet te koop!
Wat zeg jij? Zin je op verraad? Verraad aan het verdrag?
Zijn de runen op jouw speer, tekens van het verbond, voor jou slechts spel?
Trouwhartige broeder, besef je nu hun bedrog?
Zoon van het licht... Luister goed:
wees trouw aan verdragen!
Wat jij bent, ben je dankzij verdragen:
Welbepaald is jouw macht.
Al ben jij wijzer dan wij, en heb jij ons voor jouw vrede geknecht...
Al jouw wijsheid vervloek ik, ik houd me verre van jouw vrede...
als jij niet eerlijk en vrij verdragen weet na te komen.
Van een domme reus is dit de raad:
Jij wijze, neem het van hem aan!
Hoe sluw om ernstig te nemen wat wij schertsend besloten.
De lieftallige godin, wat baat jullie lomperds dat schoons?
Bespot je ons? Hoe onterecht!
Jullie die door schoonheid heersen, glansrijk, edel geslacht...
in het dwaze streven naar stenen torens, verpanden jullie het genot van een vrouw.
Wij lummels zwoegen zwetend om een vrouw te winnen...
die lieflijk en genadig bij ons armen wil wonen.
En ongeldig noem jij die ruil?
Staak je geklets: Freia's hechtenis helpt ons weinig.
Maar veel is het waard haar aan de goden te ontrukken.
Gouden appels groeien in haar tuin; zij alleen kan ze verzorgen.
Ze bezorgen haar verwanten een eeuwige jeugd.
Maar ziek en bleek verkwijnen zij als zij Freia moeten missen.
Uit hun midden dus dient zij ontvoerd!
Loge blijft te lang weg. -Noem je besluit!
Vraag een ander loon! -Geen ander: Freia alleen.
Jij daar, volg ons!
Help! Red me van die bruten!
Hier, Freia! Weg bij haar, schoft!
Froh beschermt de schone!
Fasolt en Fafner, voelden jullie al eens mijn hamerslag?
Vanwaar die dreigementen?
Wij zoeken geen strijd. Wij wensen slechts ons loon.
Kom hier, al dikwijls gaf ik reuzen hun verdiende loon.
Stop, jij woesteling! Niet door geweld!
De schaft van mijn speer beschermt verdragen:
Spaar je hamerheft!
Wee mij! Wotan levert mij uit!
Begrijp ik je goed, gruwelijke man?
Eindelijk Loge!
Haastte jij je zo om in de kwalijke ruil te bemiddelen?
Wat? Welke ruil heb ik beklonken?
Soms wat je met de reuzen in de raad toen bedong?
Naar afgrond en bergtop word ik gedreven;
Huis en haard behagen mij niet.
Donner en Froh zullen pas trouwen in het trotse bezit van een huis.
Een statige zaal, een sterke burcht, dat wenste Wotan zich.
Huis en hof, zaal en slot; de burcht staat als een vesting.
De prachtige muren beproefde ik zelf, alles onderzocht ik met zorg.
Fasolt en Fafner bleken bekwaam;
Geen steen wijkt van zijn plaats.
Onledig was ik niet, zoals menigeen hier: een leugenaar die mij lui noemt.
Arglistig tracht je mij te ontsnappen:
Maar hoed je ervoor mij te bedriegen!
Van alle goden ben ik je enige vriend, ik nam je op in de achterdochtige schare.
Laat horen nu je wijze raad!
Toen de bouwers van de burcht Freia als dank bedongen...
stemde ik alleen in omdat jij mij bezwoer het kostbare pand te lossen.
Ik heb beloofd mij erop te bezinnen hoe ik haar vrij kan kopen.
Maar wat nimmer gebeurt...
hoe kan ik dat ooit beloven?
Zie wat een bedrieger jij vertrouwde! -Loge heet je, maar ik noem je Leugen!
Vervloekte vlam, jou doof ik uit!
Om hun schande te verhelen beschimpen mij die domkoppen.
Jullie kennen niet Loges kunde.
Des te zwaarder weegt zijn raad als hij die talmend geeft.
Geen getalm, betaal! -Lang laat het loon op zich wachten.
Luister, houd woord! Waar doolde jij rond?
Altijd is ondank Loges loon. Voor jou speurde ik alle windstreken af...
op zoek naar vervanging voor Freia die de reuzen zou bevallen.
Tevergeefs zocht ik:
Niets is kostbaarder voor een man...
dan de weelde en waarde van een vrouw.
Waar ook maar leven wemelt: op land, in lucht en water...
Ik ging te rade waar krachten woelen...
vroeg alom wat een man machtiger lijkt dan de weelde en waarde van een vrouw.
Maar overal stuitte mijn vraag op hoongelach.
Op land, in lucht en water wil niets aan de liefde en de vrouw verzaken.
Slechts één man zwoer de liefde af:
Om rood goud gaf hij vrouwengunst op.
De dochters van de Rijn klaagden mij hun nood.
De Neveling, Nacht-Alberich, dong vergeefs naar hun gunst.
Wraakgierig roofde de dief toen het Rijngoud.
Dat acht hij nu het hoogste goed.
Meer waard dan een genadige vrouw.
Om die glinsterende schat hoorde ik de dochters klagen.
Tot jou, Wotan, wenden zij zich opdat jij de rover rekenschap vraagt...
en het goud aan het water teruggeeft waar het hun eeuwig toebehoort.
Ik beloofde de nimfen jou dit te melden.
Die woorden loste Loge nu in.
Je ziet dat ik zelf in nood verkeer: hoe kan ik anderen helpen?
Het goud misgun ik de gnoom...
maar sluw ontglipt hij ons steeds.
Nieuwe rampspoed beraamt ons de Neveling als het goud hem macht verleent.
Jij daar, Loge! Zeg zonder liegen: wat is de waarde van het goud?
In het diepe water is het speelgoud, tot vertier van lachende kinderen.
Maar tot ring gesmeed verleent het heerschappij over heel de wereld.
Over het Rijngoud hoorde ik fluisteren dat zijn gloed magische tekens bergt.
Mateloze macht en rijkdom verschaft een ring.
Zouden uit deze gouden schat...
ook sieraden voor vrouwen gesmeed kunnen worden?
De trouw van haar man verwierf de vrouw versierd met het blinkend kleinood...
gesmeed door dwergen, in de ban van de ring.
Zou mijn man het goud kunnen bemachtigen?
Het lijkt mij raadzaam de ring te verwerven.
Maar hoe, Loge, leer ik de kunst het sieraad te smeden?
Een runenspreuk tovert uit het goud een ring.
Alleen wie de liefde verzaakt, kan die toverkracht benutten.
Maar daarvoor kwam je te laat - Alberich aarzelde niet.
Onversaagd verwierf hij de toverkracht:
Hem behoort nu de ring!
De dwerg zal ons allen onderwerpen, als de ring hem niet wordt ontrukt.
De ring moet ik hebben!
Nu kun je hem zonder liefdesvloek krijgen.
Geen kunst, kinderspel.
Maar hoe? -Door roof!
Wat een dief stal, ontsteel jij de dief:
Werd bezit ooit vlotter verworven?
Maar Alberich verweert zich goed.
Slim moet je te werk gaan om de Rijndochters het goud terug te geven.
Want dat smeken zij jou.
De Rijndochters? Wat heb ik aan die raad?
Dat nimfengebroed lokte al menig man naar hun overspelige sponde.
Geloof me, meer dan Freia baat ons het glinsterende goud.
Ook eeuwige jeugd verwerft hij die dit het magische goud beveelt.
Luister, Wotan, naar ons die wachten.
Laat Freia bij jullie blijven; ik weet een makkelijker loon.
Ons reuzen volstaat het goud van de Neveling.
Zijn jullie wel wijs? Wat ikzelf niet bezit zou ik jullie schenken?
Moeizaam werd ginds de burcht gebouwd.
Met listig geweld zul jij de Neveling weten te vangen.
Voor jullie zou ik de gnoom vangen?
Al te hebzuchtig maakt jullie mijn dank!
Hierheen, maagd! Als pand volg jij ons, tot wij jouw losgeld ontvangen.
Wij voeren haar weg van hier.
Tot de avond houden wij haar in pand; dan keren wij terug.
Maar als dan het Rijngoud niet als losprijs klaarligt...
dan is Freia verbeurd: voorgoed volgt zij ons dan.
Zuster! Broeders! Red me!
Snel, hen achterna!
Red mij! Help!
Zij reppen zich naar het dal;
Door het Rijnwater waden de reuzen.
Vol vrees hangt Freia over de rug der ruigaards.
Wat draven die lomperds! Daar gaan ze al door het dal.
Bij de grens van Reuzenheim houden ze pas rust.
Wat staat Wotan vreemd te peinzen?
Wat mankeert de zalige goden?
Bedriegt mij de nevel? Plaagt mij een droom?
Zo bang en bleek verwelken jullie ineens.
Dof wordt de blos op jullie wangen; de glans in jullie ogen verfletst.
Houd moed, Froh! Het is nog vroeg!
Uit jouw hand, Donner, glipt al de hamer.
Wat scheelt Fricka? Is zij ontstemd om Wotans grimmige grauwheid?
Wee!
Wat is er gebeurd?
Mijn hand verslapt.
Mij stokt het hart.
Nu weet ik het! Hoor wat eraan schort:
Van Freia's fruit genoten jullie vandaag nog niet.
De gouden appels in haar tuin maakten jullie krachtig en jong...
toen jullie ze elke dag aten.
De verzorgster van de tuin is nu verpand.
Aan de takken verdort het ooft; weldra valt het rot omlaag.
Mij deert het minder; mij schonk Freia slechts karig van het kostelijk fruit.
Want ik ben slechts half zo echt als jullie, zaligen.
De reuzen wisten dat jullie zonder het verjongende ooft verdoemd zijn.
Zonder de appels, oud en grauw, grijs en grimmig...
verwelkend en alom bespot, sterft de stam der goden uit.
Wotan, gemaal! Onzalige man!
Zie hoe jouw lichtzinnigheid ons allen smaad en schande bezorgt.
Kom, Loge! Wij dalen af naar Nevelheim! Bemachtigen wil ik het goud!
De Rijndochters riepen jou: mogen ze op verhoring hopen?
Zwijg, zwetser! Freia moeten we bevrijden!
Zoals jij wenst, zal ik je leiden:
Dalen we af door de Rijn?
Niet door de Rijn! -Kruip dan met mij door de zwavelkloof.
Jullie wachten hier: voor verloren jeugd ga ik het verlossende goud buitmaken.
Vaarwel, Wotan! -Veel geluk!
Keer snel terug naar je bezorgde vrouw!
Geniepige dwerg! Tuchtigen zal ik je, als jij het smeedsel niet voltooit!
Au! Laat me los! Het is gereed zoals jij mij beval.
Waarom laat je het dan niet zien? -Ik vreesde dat er nog iets ontbrak...
Hier met dat smeedsel!
Kijk aan, precies zo gesmeed als ik het beval.
Wilde de sukkel mij soms bedriegen? Dit kostelijk ding voor zichzelf houden?
Heb ik je door, domme dief?
De helm past: zal de toverkracht zich openbaren?
Nacht en nevel - zonder weerga!
Zie je mij, broeder?
Waar ben je? Ik zie je niet.
Voel me dan, schurk! Pak aan, voor je roofzucht!
Bedankt, jij domoor! Je werk doorstaat de toets.
Nevelingen, buig nu allen voor Alberich!
Overal is hij om jullie te bespieden: rust noch duur zullen jullie kennen.
Zonder hem te zien zullen jullie hem eeuwig dienen.
Hoor dan, hij nadert, de Heer der Nevelingen.
Dit is Nevelheim, wat flitsen daar voor vurige vonken?
Wie kreunt daar?
Waarom kerm jij zo?
Mime, wat kwelt jou?
Laat me met rust! -Ik wil je alleen helpen.
Mij helpen? Ik moet mijn eigen broer gehoorzamen, die mij gekneveld heeft.
Wat gaf hem de macht om jou te knevelen?
Met vals vernuft schiep Alberich uit het goud van de Rijn een ring.
Met die toverkracht knecht hij zijn nachtelijke Nevelingenschaar.
Zorgeloos smeedden wij eertijds voor onze vrouwen fraaie juwelen.
Kostelijk Nevelingenspul; het werk was ons een lust.
Nu dwingt ons die kwelgeest voor hem alleen te sloven.
Door de ring weet hij steeds nieuwe schittering in de schachten te vinden.
Daar moeten wij graven, de buit omsmelten en dan weer smeden...
om zo, zonder rust of duur, de schat van onze heer op te hopen.
Jouw traagheid wekte daarnet zijn wrok?
Mij, armzalige, belastte hij het zwaarst.
Een metalen helm liet hij mij smeden.
Hij zei precies wat ik moest doen.
Ik bemerkte de kracht van de helm en wilde hem voor mijzelf houden...
om zo aan Alberichs macht te ontsnappen, hem misschien zelfs te overtroeven.
Hem de ring ontroven en zo de bruut op zijn beurt te knechten.
Waarom slaagde je daarin niet? -Al heb ik het ding zelf gemaakt...
zijn toverkracht raadde ik niet.
Hij die mij de helm liet maken...
toonde mij, helaas te laat, wat het ding vermag.
Hij verdween, maar ongezien deelde hij striemende slagen uit.
Dat kreeg ik, domoor, als dank!
Wij zullen hem niet snel vangen. -Met jouw vernuft valt de vijand gewis.
Wie zijn jullie?
Vrienden die het Nevelingenvolk bevrijden van hun juk.
Pas op! Alberich nadert!
Wij wachten hem hier op.
Vooruit, trage horde! Stapel daar de schat opeen!
Maak voort, verachtelijk volk! Hierheen met die juwelen!
Wie is daar? Mime, kom hier! Zwetste jij met dat zwerverspaar?
Aan het werk! Allemaal naar beneden!
Breng mij het goud uit de nieuwe schachten!
De zweep wacht wie niet snel graaft!
Mime zal zorgen dat niemand luiert.
Ik ben overal waar niemand mij vermoedt.
Treuzelen jullie nog?
Sidder en beef, horde slaven!
Gehoorzaam de Heer van de Ring!
Wat willen jullie hier?
Over Nevelheims nachtzwarte land vernamen wij nieuwe tijding.
De machtige wonderen die Alberich verricht dreven ons hierheen.
Afgunst voerde jullie naar Nevelheim: zulk volk ken ik maar al te goed!
Ken jij mij goed, onnozele dwerg? Zeg dan wie ik ben!
Wie anders dan Loge gaf jou licht en koesterend vuur?
Wat baatte jou je smederij als ik je smidse niet had verhit?
Ik ben je neef en was je vriend: ongepast acht ik dus jouw dank.
Lacht Loge nu de lichtelven toe?
Ben jij hun vriend zoals je ooit mijn vriend was...
dan vrees ik hen allerminst. -Dus kun je me vertrouwen.
Jouw ontrouw vertrouw ik, niet je trouw.
Maar gerust trotseer ik jullie allen!
Je macht vergroot je zelfvertrouwen.
Zie je die schat daar?
Zoiets schitterends zag ik nog nooit.
De schamele oogst van vandaag.
Onstuitbaar zal die blijven aangroeien.
Maar wat baat jou die weelde in het vreugdeloze Nevelheim?
Om juwelen te smeden en te verstoppen dient mij Nevelheims duister.
Maar met de schat ga ik wonderen verrichten.
De hele wereld zal ik ermee veroveren.
Hoe wil je dat doen, beste man?
Jullie, die daarboven leven, lachen en liefhebben...
Met mijn gouden vuist vang ik jullie goddelijken allen!
Nu ik de liefde heb afgezworen...
zal al wat leeft haar ook verzaken!
Met goud gelokt zullen jullie naar goud nog slechts dorsten.
Hoog verheven wentelen jullie je in zalig welbehagen.
Jullie eeuwige zwelgers verachten de zwarte dwerg.
Hoed je!
Zijn jullie eenmaal aan mij onderworpen, dan zullen jullie vrouwen mij gerieven...
al lacht de liefde mij niet toe.
Hebben jullie het gehoord?
Hoed je voor de nachtelijke horde...
als de Nevelingenschat naar het daglicht opstijgt!
Val dood, misdadige dwaas! -Gebruik je verstand!
Wie is niet vol bewondering als hij Alberichs werk beziet?
Bereik jij wat je met de schat beoogt, dan moet ik jou als machtigste roemen.
Dan kunnen ook de maan en sterren en de zon niets anders dan jou dienen.
Maar...
belangrijk acht ik bovenal dat de Nevelingenschare jou gehoorzaam is.
Een ring zwaaide jij driest.
Daarvoor sidderde jouw volk.
Maar als in je slaap een dief jou sluw de ring ontroofde...
hoe verweerde jij je dan?
Loge waant zich de listigste;
Anderen houdt hij voor dom.
Dat hij me kon dienen voor dure dank...
dat hoorde die dief nu graag.
De vermommende helm verzon ik zelf, Mime liet ik hem smeden.
Om snel van gedaante te wisselen, daartoe dient de helm.
Niemand ziet mij als hij mij zoekt.
Voor iedereen verborgen ben ik overal.
Zo, zonder zorgen, ben ik zelfs veilig voor jou, o zo bezorgde vriend!
Veel zag ik, vreemde zaken vond ik...
maar nooit zag ik zulk een wonder.
Als zoiets mogelijk was, zou jouw macht eeuwig duren.
Meen je dat ik bluf?
Ik twijfel aan jouw woord, dwerg.
Laat afgunst je tergen!
Zeg me: in welke gedaante zal ik voor je staan?
In welke je wilt, maar sla mij met stomheid.
Sissend kronkelt zich een gruwelijk serpent!
O vreselijke slang, verslind mij niet! Spaar Loges leven!
Razendsnel veranderde de dwerg in een reuzenslang.
Gisse gasten, geloven jullie mij nu?
Laat mijn sidderen het je bewijzen.
Ik zag je veranderen in een grote slang, dat wonder geloof ik nu.
Maar kun jij jezelf ook klein maken?
Dat is de slimste manier om te ontsnappen.
Maar dat is vast te moeilijk.
Voor jou wel! Hoe klein moet ik zijn?
Zodat de nauwste spleet jou kan bergen.
Kinderspel! Kijk maar hier!
Krom en grauw, kruip dan, pad!
Grijp snel die pad!
Vervloekt! Ik ben gevangen! -Ik bind hem vast.
Nu snel naar boven: daar is hij van ons.
Ga maar goed zitten!
Kijk, daar ligt de wereld die jij wilt veroveren.
Welk hoekje had je mij als hol toebedacht?
Schaamteloze schurk!
Laat me los, of jouw vuile streek wordt zwaar gestraft.
Je bent gevangen, zoals jij de wereld al aan jou onderworpen waande.
Geboeid lig jij voor mij;
Voor je vrijheid is nu de losprijs vereist.
Hoe dom vertrouwde ik hun bedrog! Mijn dwaling zal gewroken worden.
Zorg dan eerst dat je vrijkomt:
Voor een geboeide boet geen vrij man.
Zin je op wraak, bekommer je dan om de losprijs die je gaat bieden.
Zeg dan wat je wenst. -De schat en je schitterend goud.
Hebzuchtig tuig!
Als ikzelf maar de ring houd, is de schat snel opnieuw vergaard.
Deze les is niet te duur betaald als het me enkel het speelgoud kost.
Je staat de schat af?
Maak mij los, dan laat ik hem komen.
De Nevelingen riep ik nabij.
Zij voeren de schat naar het daglicht;
Verlos me nu van die knellende band! -Niet voordat alles is betaald.
Wat een schande dat mijn knechten mij nu zelf gekneveld zien!
Leg al het kostbaars op een hoop zoals ik het beveel.
Moet ik jullie helpen, lamzakken? Niet hierheen kijken!
Terug naar de schachten! Ik zit jullie op de hielen.
Ik heb betaald; laat me nu gaan.
En de helm: wees zo goed die terug te geven.
Ook die behoort tot de buit. -Vervloekte dief!
Mime maakt wel een nieuwe; hij gehoorzaamt nog aan mijn macht.
Maar het valt me zwaar dit listige wapen af te staan.
Alberich schonk jullie alles; maak nu het touw los!
Ben je voldaan? Laat ik hem vrij?
Een gouden ring prijkt aan je vinger: die hoort ook bij de schat.
Zonder die ring kom je niet vrij. -Mijn leven, maar niet de ring!
De ring eis ik op: doe met je leven wat je wilt.
Lijf en leden zou ik met de ring verliezen.
Hand en hoofd, oog en oor behoren mij niet méér toe dan deze ring.
Noem je de ring jouw bezit, schaamteloze gnoom?
Wie beroofde jij van het goud waaruit je dat sieraad smeedde?
Was het jouw bezit dat jij de diepe stroom ontstal?
Ga de Rijndochters maar eens vragen of zij jou hun goud schonken.
Smadelijke list! Schandelijk bedrog!
Beticht jij mij van het vergrijp dat jij zelf zo graag had begaan?
Het liefst had jij zelf het goud geroofd, als het zich zo moeiteloos liet smeden.
Het past jou wel dat ik de schrikwekkende toverkracht verkreeg.
De vreselijke daad van de onzalige, door angst verteerde dwerg...
zou slechts dienen om jou dat kleinood te bezorgen?
Hoed je, heerszuchtige god! Ik zondigde louter tegen mezelf.
Maar jij zondigt tegen al wat was en is...
als jij mij de ring ontrukt.
Hier met de ring! Geen recht erop zul jij verwerven!
Vertrapt!
Geknakt!
De treurigste aller knechten!
Nu bezit ik wat mij verheft tot de machtigste aller heren.
Is hij vrijgekocht? -Maak hem los!
Sluip naar huis, je boeien zijn los: je bent vrij om te gaan.
Ben ik nu vrij?
Werkelijk vrij?
Hoor dan de eerste groet die ik als vrij man breng:
Zoals ik hem door een vloek verwierf, zo zij nu deze ring vervloekt.
Schonk zijn goud mij mateloze macht...
laat zijn toverkracht voortaan de dood bereiden aan wie hem draagt!
Geen blij mens zal er vreugde uit putten.
Wie hem bezit, zij gekweld door zorgen; wie hem niet heeft, zij verteerd door nijd.
Iedereen zal wanhopig naar hem hunkeren, maar geen zal baat hebben bij zijn bezit.
Vruchteloos zal de eigenaar hem dragen; zijn eigen ondergang brengt hij nabij.
Ten dode gedoemd zal de lafaard door vrees worden verlamd.
Heer van de ring - geknecht door de ring!
Tot ik het geroofde weer aan mijn vinger draag.
Zo zegent in opperste nood de Neveling zijn ring.
Houd hem nu maar, bewaar hem goed!
Mijn vloek ontvlucht je niet!
Hoorde jij zijn hartelijke groet?
Gun hem het genot van zijn razernij.
Fasolt en Fafner naderen:
Ze voeren Freia hierheen.
Ze zijn weer terug. -Welkom, broeder!
Heb je goed nieuws? -Daar ligt Freia's losprijs.
Bevrijd van de reuzen nadert daar de schone.
Lieflijke lucht omzweeft ons weer.
Zoete zaligheid doorzindert ons.
Droef verging het ons allen voor altijd gescheiden van haar...
die ons het genot van de eeuwige jeugd bezorgt.
Allerliefste zuster! Onzegbaar geluk!
Heb ik je weer terug?
Halt! Raak haar niet aan! Zij behoort ons nog toe.
Aan de grens van Reuzenheim hielden wij stil.
Met trouwe zorg omringden wij het onderpand.
Hoe het mij ook spijt, ik breng het terug...
mits jullie de losprijs betalen.
De losprijs ligt gereed: het goud dient nu afgemeten.
Deze vrouw te missen verdriet mij zeer.
Om haar te kunnen vergeten, moet de schat haar aan mijn blik onttrekken.
Bepaal dan de maat naar Freia's gestalte.
De maat van het pand is afgemeten: laat het goud nu de ruimte vullen.
Dit werk wekt mijn weerzin. -Help mij, Froh!
Ik haast me om Freia's schande te beëindigen.
Niet zo losjes gestapeld!
Stevig dient de ruimte gevuld!
Hier kijk ik nog doorheen.
Weg hier, jij lomperd! -Bedek die kier!
Ik schaam me tot diep in mijn ziel.
Zie hoe vernederd die edele daar staat.
Haar smartelijke blik smeekt om verlossing.
Boosaardige man! Dat deed jij de dierbare aan!
Nog meer hier!
Die schaamteloze schoft wekt mijn ziedende woede!
Hier, hond! Wil jij meten, meet je dan met mij!
Hier helpt jouw razen je niet. -Niet om jou te verpletteren?
Bedaar toch! Freia lijkt me zo wel verstopt.
Het goud is op.
Holda's haar zie ik nog glanzen: voeg dat smeedsel aan de stapel toe!
De helm ook? -Doe het maar!
Nu zijn we dan klaar. Zijn jullie voldaan?
Freia, die schone, zie ik niet meer.
Ze is dus vrijgekocht? Moet ik haar laten gaan?
Nog staart haar sterrenoog mij aan door deze spleet.
Zolang ik haar zalige ogen zie, geef ik deze vrouw niet prijs.
Stop die kier dicht! -Zie je dan niet dat het goud op is?
Allerminst, vriend! De gouden ring aan Wotans vinger kan het gat dichten.
Dit goud behoort de Rijndochters: Wotan geeft het hun terug.
Wat klets je? Die moeizaam gewonnen buit houd ik voor mezelf.
Dat is niet wat ik de weeklaagsters beloofde.
Jouw belofte bindt mij niet.
Je moet de ring bij de losprijs leggen.
Alles kun je me vragen, maar de ring sta ik niet af.
Dan is het afgelopen: Freia zal ons voorgoed vergezellen.
Help mij! -Wrede god, geef ze hun zin!
Wees niet zuinig met het goud! -Geef hun de ring!
Laat me met rust: de ring geef ik niet!
Zwicht, Wotan!
Vlucht voor de vloek van de ring!
Tot reddeloos verderf doemt jou zijn bezit.
Wie ben jij om mij te vermanen?
Hoe alles was weet ik.
Hoe alles is en wordt, zie ik ook.
Van de eeuwige wereld de Oerwala, Erda, maant tot bezinning.
Drie dochters, oerschepsels, baarde mijn schoot.
Wat ik zie, zeggen jou 's nachts deze Nornen.
Maar opperst gevaar voert mij vandaag zelf naar jou toe.
Luister!
Al wat is, eindigt!
Een duistere dag daagt voor de goden.
Ik geef je de raad: schuw de ring!
Vol verheven geheim klinken jouw woorden.
Blijf en vertel mij meer!
Ik waarschuwde jou, je weet genoeg.
Bezin je en vrees!
Moet ik vrezen, dan moet ik jou tegenhouden, alles horen!
Wotan, vrees de edele Erda, sla acht op haar woorden!
Kom terug, reuzen! Het goud wordt jullie gegeven.
Mag ik het hopen?
Achten jullie Holda werkelijk dat offer waard?
Kom hier, Freia!
Je bent bevrijd.
Teruggekocht kere de jeugd naar ons terug.
Reuzen, pak jullie ring!
Gun mij ook wat, gulzigaard!
Een eerlijke verdeling baat ons beiden.
Het ging jou meer om de maagd dan om het goud, minzieke zot!
Jij zou Freia trouwen zonder te delen.
Dus houd ik het grootste deel van de schat.
Jullie roep ik als rechters aan: verdeel de schat rechtvaardig!
Laat hem de schat: houd jij de ring!
De ring is van mij! -Handen thuis!
Ik houd hem, hij is van mij! -Houd hem maar goed vast!
Lonk nu maar naar Freia's blik!
De ring raak jij niet meer aan!
Vreselijk ervaar ik nu de kracht van de vloek.
Is jouw geluk niet weergaloos, Wotan?
Veel verwierf jij door de ring;
Jou ontnomen baat hij je nog meer.
Want je vijanden vellen elkaar om het goud dat jij hun gaf.
Toch ben ik van angst verlamd.
Zorg en vrees beletten mij het denken.
Hoe die weer verdwijnen zal Erda mij leren.
Naar haar moet ik afdalen.
Wat talm je, Wotan?
Jou wenkt de gastvrije burcht, die ongeduldig wacht op zijn gebieder.
Een kwalijke prijs betaalde ik voor de bouw.
Zwoele nevels drijven in de lucht;
Drukkend vind ik die broeierigheid.
Ik pak ze samen tot een donderbui; die veegt het zwerk dan schoon.
Hierheen, dampen en nevels!
Donner roept jullie ten strijde!
Op de zwaai van mijn hamer zweven jullie hierheen!
Dompige wasem! Drukkende damp!
Donner roept jullie ten strijde!
Broeder, kom hier! Wijs de brug de weg!
Naar de burcht voert de brug: licht, maar veilig.
Betreed onversaagd dit gevaarloze pad.
Het zonne-oog werpt zijn avondlijk licht.
In prachtige gloed prijkt glansrijk de burcht.
In het ochtendgloren fier verrijzend, stond zij groots en verlokkend daar.
Van ochtend tot avond in angst -
Zonder vreugde verkreeg ik haar.
De nacht nadert:
Tegen haar nijd beschermt zij ons nu.
Daarom groet ik de burcht, veilig voor vrees en huiver.
Volg mij, vrouw! Woon in Walhalla met mij!
Wat beduidt die naam? Niet eerder hoorde ik hem noemen.
Wat mijn moed mij ingaf toen vrees was gebannen...
zal zijn betekenis onthullen als het zegenrijk voortbestaat.
Zij ijlen hun ondergang tegemoet, die zich zo onvergankelijk wanen.
Haast schaam ik mij voor hen.
Liever verander ik weer in een vlam dan domweg met hen te vergaan.
Geen gekke gedachte, dunkt mij: wie weet wat ik doe!
Rijngoud! Rein goud!
Hoe glanzend en puur schitterde jij ons toe!
Wat voor geklaag hoor ik daar? -Wij klagen om jou, klare ster.
De Rijnkinderen klagen over de roof. -Geef ons het reine goud terug!
Stop hun tergend gekweel! -Wat jammeren jullie toch?
Hoor wat Wotan jullie toewenst!
Glanst het goud niet meer voor jullie...
koester je dan in de nieuwe glans der goden.
Rijngoud! Rein goud!
O fonkelde nog maar in de diepte jouw pure gloed!
Troostrijk en trouw is het slechts hier in het diep.
Vals en verdoemd is wat ginds zich verheugt!