Wiens haard dit ook is, hier moet ik rusten.
Een vreemde man? Hier passen vragen.
Wie is die man die daar ligt bij de haard?
Hij is moe van een zware tocht.
Is hij buiten bewustzijn? Werd hij onwel?
Nog zwoegt zijn adem;
hij sloot slechts de ogen.
Moedig lijkt mij deze man...
ook al zonk hij vermoeid ineen.
Drinken!
Ik haal iets verkwikkends.
Les hiermee je dorst.
Water, zoals je wilde.
Verfrissend was die dronk.
Verlichting bracht hij de vermoeide.
Ik voel mij verkwikt. Een zalige aanblik verblijdt me.
Wie is het die mij te drinken gaf?
Dit huis en deze vrouw behoren Hunding toe.
Gastvrij laat hij jou rusten: wacht tot hij is weergekeerd.
Ongewapend ben ik: een gewonde gast zal jouw man wel dulden.
Toon mij snel jouw wonden.
Niet noemenswaard zijn ze; nog ben ik gezond van lijf en leden.
Hadden mijn wapens zich sterker betoond, dan was ik nooit gevlucht.
Maar speer en schild gingen aan stukken, de vijand gunde me geen rust.
De razende aanval sloopte mijn krachten; maar die vermoeidheid is verdwenen.
Duisternis bedekte mijn ogen...
maar nu lacht de zon mij weer toe.
Een smeuïge honingdrank...
mag jij niet versmaden.
Proef jij eerst?
Een onzalige laafde jij.
Onheil wens ik van jou afgewend.
Ik heb goed gerust:
naar elders richt ik mijn schreden.
Wie achtervolgt jou dat jij nu al vlucht?
Rampspoed achtervolgt mij waarheen ik ook vlucht.
Rampspoed wacht mij waar ik ook ga.
Maar jou moet onheil bespaard blijven;
van hier wend ik voet en blik.
Blijf hier! Jij kunt geen onheil brengen...
in een huis waar onheil woont.
Wehwalt noemde ik mijzelf.
Op Hunding zal ik wachten.
Afgemat vond ik deze man bij de haard:
gevaar dreef hem naar dit huis.
Jij verzorgde hem? -Ik leste zijn dorst.
Onderdak en drinken dank ik haar: wil jij dat je vrouw verwijten?
Heilig is mijn haard:
heilig zij jou mijn huis.
Bereid ons mannen het maal!
Wat lijkt hij op haar ! Als een drakenoog fonkelt ook zijn blik.
Jij bent vast van ver gekomen...
welke wegen beproefden jou?
Storm en dreiging dreven mij voort.
Waar ik ben verzeild weet ik niet.
Het huis dat jou beschut behoort Hunding toe.
Ga je westwaarts, dan tref je daar rijke verwanten die mijn eer bewaken.
Wil mijn gast mij eer aandoen dan noemt hij mij zijn naam.
Vertrouw je mij niet, licht deze vrouw dan in.
Ze hangt al aan jouw lippen! -Wie jij bent, hoor ik graag.
Friedmund mag ik niet heten.
Frohwalt was ik graag.
Maar Wehwalt moet ik mij noemen.
Wolfe was mijn vader: met een tweelingzuster kwam ik ter wereld.
Mijn moeder en het meisje heb ik nauwelijks gekend.
Strijdbaar en sterk was Wolfe, vijanden vergaarde hij veel.
De oude ging met de jonge uit jagen; ooit kwamen wij van stropen terug...
en troffen het wolfsnest leeg aan.
Platgebrand was ons trots verblijf, een stomp nog slechts de eikenstam.
Afgeslacht was het moederlijf, door het vuur gewist mijn zusters spoor.
Dit grimmige lot deed de wrede Neidingen-bende ons aan.
Mijn vader vluchtte met mij, jarenlang leefden wij in het woud.
Vaak werden we opgejaagd, maar wij weerden ons moedig.
Een wolfsjong vertelt jou dit die als 'Wölfing' bij velen bekend is.
Met krasse verhalen kom jij, Wehwalt, het wolfsjong.
Over dit stel hoorde ik boze geruchten, al kende ik Wolfe en Wölfing niet.
Vertel verder, vreemdeling, waar is jouw vader nu?
Verbeten jaagden de Neidingen op ons.
Wij velden tal van jagers. Dwars door het woud dreven wij de prooi.
Maar ik raakte mijn vaders spoor kwijt.
Alleen een wolfsvel vond ik in 't bos:
leeg lag het daar.
Mijn vader vond ik niet.
Ik verliet het woud, wilde met mannen en vrouwen verkeren.
Maar waar ik hen ook trof, of ik naar vriendschap dong of liefde...
steeds werd ik verstoten, onheil achtervolgde mij.
Wat mij juist leek, keurden anderen af.
Wat mij laakbaar scheen, schonken anderen hun zegen.
Ik raakte in onmin waar ik mij ook wendde.
Ik zocht geluk maar zaaide enkel leed.
Daarom noemde ik mijzelf Wehwalt.
Want weedom is al wat ik ken.
Die jou dit ellendig lot beschoor, de Norne, zij had jou niet lief.
Geen blij welkom wacht jou waar jij gastvrijheid zoekt.
Alleen lafaards vrezen een ongewapende man.
Vertel hoe jij in de strijd ten slotte je wapens verloor.
Een kind in nood riep mij te hulp.
Liefdeloos werd zij door verwanten uitgehuwelijkt.
Tegen die brute bende trad ik in het krijt.
De vijand gaf zich gewonnen...
geveld lagen haar broeders.
De maagd omhelsde hun lijken, smart had haar wrok verdreven.
De onzalige bruid bezag het slagveld en weende om haar vermoorde broeders.
Dorstend naar wraak belaagden mij de verwanten der gesneuvelden.
Maar de maagd wilde niet wijken...
met speer en schild beschermde ik haar.
Tot speer en schild versplinterd werden.
Gewond en weerloos stond ik daar.
Sterven zag ik de maagd.
De woedende meute zat mij na.
Dood lag zij op de lijken.
Nu weet jij, vragende vrouw...
waarom ik niet Friedmund heet.
Ik ken een wild geslacht dat lak heeft aan alles waar anderen aan hechten.
Iedereen haat het, zo ook ik.
Onlangs werd ik opgeroepen om verwantenbloed te wreken.
Ik kwam te laat, maar nu tref ik die schoft in mijn eigen huis aan.
Mijn huis beschut jou vandaag, Wölfing, vannacht bied ik jou onderdak.
Maar morgen moet jij je met sterke wapens verweren.
Voor de doden laat ik jou boeten.
Weg hier, bereid mijn slaapdrank en wacht tot ik naar bed kom.
Een man dient zich te wapenen.
Jou, Wölfing, tref ik morgen.
Je hoorde wat ik zei:
wees op je hoede!
Een zwaard beloofde mij mijn vader, in hoogste nood zou ik het vinden.
Wapenloos belandde ik bij een vijand thuis.
Als pand van zijn wraak overnacht ik hier.
Een vrouw zag ik, verheven en mooi.
Heerlijke vrees besluipt mijn hart.
Zij die mijn begeerte wekte...
en mij met zoete magie verwart...
zij is onderworpen aan de man die mij, weerloze, hoont.
Wälse!
Waar is het zwaard dat ik bij stormweer zou zwaaien...
als losbreekt uit mijn borst wat nu in mijn hart nog smeult?
Wat glimt daar zo hel? Wat flitst daar uit de essenstam?
Mijn blinde ogen worden verlicht, blij lachend blikken ze op.
Heerlijk verzengt dat schijnsel mijn hart.
Is het de blik van die vrouw die zij hier achterliet?
Nachtzwart duister bedekte mijn oog.
Toen streelde mij haar stralende blik, warmte vond ik en licht.
Zalig bescheen mij het licht van die zon...
tot ze achter bergen verzonk.
Nog eenmaal, bij haar vertrek, trof mij vanavond dat licht.
Zelfs de oude essenstam blonk in gulden gloed.
Toen verbleekte de bloem, het licht doofde uit.
Nachtzwart duister bedekt mijn oog.
In het holst van mijn hart gloort nog slechts lichtloze gloed.
Slaap je gast? Ik ben het, luister!
Hunding is in diepe slaap, ik gaf hem een bedwelmende drank.
Maak heilzaam gebruik van de nacht! -Heilzaam is jouw nabijheid!
Een wapen wil ik je wijzen: o, als jij het verkreeg!
De grootste held kon ik jou noemen...
voor de sterkste alleen werd het bestemd.
Let goed op mijn woorden!
Zijn stamverwanten waren hier voor Hundings bruiloft uitgenodigd.
Een vrouw, bruut geschaakt, werd hem tot bruid geschonken.
Treurig zat ik hun drinkgelag uit...
toen trad een vreemdeling binnen.
Een grijsaard in een grauw gewaad.
Zo diep hing zijn hoed dat die zijn ene oog bedekte.
Maar het andere keek zo dreigend dat het allen angst aanjoeg.
Bij mij alleen wekte dat oog...
zoete spijt, tranen en troost tegelijk.
Mij keek hij aan, hen doorboorde zijn blik toen hij zwaaide met een zwaard.
Dat stootte hij in de essenstam...
tot het gevest stak het erin.
Hem zou het staal behoren die het uit de stam kon trekken.
Maar hoe iedereen zich ook inspande, geen die het wapen won.
De sterksten trokken aan het staal : onwrikbaar stak het in de stam.
Daar wacht nu zwijgend het zwaard.
Toen wist ik wie het was die mij kwam groeten.
Ik weet ook voor wie alleen hij het zwaard bestemde.
Kwam hij maar hier, die vriend, naar de meest beproefde vrouw.
Al wat ik moest doorstaan...
aan schande en smaad...
die zoete wraak zou alles verzoenen.
Al wat ik verloor had ik herwonnen als ik die heilige vriend zou vinden...
als ik die held in mijn armen hield.
Jou omarmt nu die vriend voor wie wapen en vrouw zijn bestemd.
Diep in mijn borst brandt al de eed die mij met jou huwt.
In jou vind ik al wat ik miste.
Jij leed smaad en mij smartte leed, ik werd verstoten en jij werd onteerd.
Vrolijke wraak gaan wij nu smaken.
Luid lach ik, verzaligd van lust...
nu ik jouw hartenklop voelen kan.
Wie ging? Wie kwam er binnen?
Niemand ging, maar iemand kwam:
zie, de lente lacht ons toe.
Winterstormen weken, mei is ontwaakt, in het milde licht gloort de lente.
Op zoele briesjes zweeft hij voort.
Door woud en weide waait zijn adem, wijdgeopend lachen zijn ogen.
Uit blijde vogelkelen klinkt hij op, zoete geuren wasemt hij uit.
Zijn warme bloed doet bloemen ontbloeien...
kiem en loot ontspruiten door zijn kracht.
Met tedere wapens bedwingt hij de wereld, winter en storm weken voor zijn verweer.
Ook de stoere deur moest wijken die stug ons van hem scheidde.
Naar zijn zuster spoedde hij zich...
de liefde lokte de lente.
Diep in ons hart lag de liefde verscholen...
nu looft zij lachend het licht.
De broer bevrijdde zijn zuster en bruid, verbrijzeld ligt wat hen steeds scheidde.
Juichend begroeten liefde en lente elkaar.
Jij bent de lente waarnaar ik verlangde in de ijzige winterkou.
Mijn hart groette jou met heilige huiver...
zodra jouw blik de mijne trof.
Vreemd en vriendenloos was het om mij heen.
Onbekend bleef mij al wat mij overkwam.
Maar jou kende ik zodra ik je zag.
In één oogopslag behoorde je mij toe.
Wat ik diep verborg, wat ik ben...
klaar als de dag daagde het mij.
Als klaroengeschal klonk het in mijn oor...
toen ik in dit barre land voor het eerst een vriend ontwaarde.
O allerzoetste vreugde! Zaligste vrouw!
Laat mij me dicht tegen jou aandrukken...
zodat ik het licht kan zien...
dat uit jouw ogen straalt en zo zoet mijn zinnen bedwingt.
Hel licht je op in de lentemaan.
Gaaf omvloeit jou je golvende haar.
Wat mij betovert raad ik met gemak...
verrukt dwaalt hier mijn blik.
Zo breed als jouw voorhoofd zich welft, een netwerk van aderen rond je slapen.
Ik huiver van verrukking.
Een wonder welt in mij op.
Ik zie jou vandaag voor het eerst, maar mijn ogen zagen jou al eens.
Een liefdesdroom staat mij ook bij: vol vurig verlangen zag ik jou al.
In de beek zag ik mijn evenbeeld en nu ontwaar ik het weer.
Zoals het opdook in het water toon jij me mijn beeltenis nu.
Jij bent het beeld dat ik in mij droeg.
Stil, laat mij jouw stem horen!
Die klank hoorde ik als kind.
Maar nee! Ik hoorde haar pas nog...
toen mijn stem weerklonk in het woud.
O allerliefste klank die ik ooit hoorde!
De gloed in jouw ogen zag ik al glanzen.
Zo begroette de grijsaard mij toen hij mij troosten kwam.
Aan die blik herkende hem zijn kind: haast had ik zijn naam al genoemd.
Heet jij heus Wehwalt?
Door jouw liefde ging die naam teloor, nu proef ik het puurste genot.
En Friedmund mag jij je van vreugde niet noemen?
Noem mij zoals je wilt dat ik heet, aan jou vraag ik mijn naam.
Maar is Wolfe jouw vader? -Een wolf was hij voor laffe vossen.
Maar wiens ogen even fier straalden als de jouwe nu...
die was Wälse genaamd.
Als Wälse jouw vader was, dan stak hij voor jou zijn zwaard in de stam.
Wil voor mij dus heten zoals ik jou liefheb:
Siegmund: zo noem ik jou.
Siegmund heet ik en Siegmund ben ik.
Daarvan getuige dit zwaard dat ik onbevreesd omvat.
Wälse beloofde mij dat ik het in hoogste nood ooit zou vinden.
Nu houd ik het vast!
Van heiligste liefde de hoogste nood...
laait fel op in mijn borst, drijft tot daad en dood.
Nothung! Zo noem ik jou, zwaard.
Nothung! Reddend staal!
Toon mij je snijdende snede, kom uit je schede naar mij!
Siegmund, de Wälsung, zie jij hier...
als bruidsgeschenk brengt hij dit zwaard.
Zo wint hij zich de heerlijkste vrouw.
Uit 's vijands huis voert hij jou weg.
Volg mij nu ver van hier, naar het lachende lentehuis.
Daar zal Nothung, het zwaard, jou beschermen...
ook al zou Siegmund van liefde bezwijken.
Ben jij Siegmund die ik hier zie, Sieglinde ben ik die jou begeert.
Jouw eigen zuster won jij samen met het zwaard.
Bruid en zuster ben jij voor je broer :
welig bloeie het Wälsungenbloed!
Toom je paard, krijgslustige maagd, weldra ontbrandt een driftige strijd.
Storm naar het slagveld, Brünnhilde, bezorg de Wälsung de zege!
Laat Hunding kiezen aan wie hij behoort, in Walhalla hoef ik hem niet.
Snel dus naar het strijdperk gedraafd!
Jou waarschuw ik, vader, een ferme storm moet je weerstaan.
Fricka, je vrouw, komt eraan in haar wagen met het rammenspan.
Ze laat de gouden gesel knallen, de arme dieren blaten van angst.
Wild ratelen de wielen, zij wordt door wrok gedreven.
In zulke onmin meng ik mij niet graag, liever zie ik koene mannen strijden.
Zorg dat je de storm doorstaat! Zonder spijt laat ik je in de steek.
De oude storm, het oude geschil!
Standvastig moet ik mij weren.
In de bergen houd jij je schuil, je schuwt de blik van je vrouw.
Alleen hier zoek ik je op, hulp moet je mij beloven.
Laat Fricka haar zorgen vrijuit zeggen.
Hunding klaagde mij zijn nood, hij smeekte mij om wraak.
Als hoedster van het huwelijk hoorde ik hem aan.
Ik beloofde het tweetal te straffen, dat hem zo driest bedroog.
Wat heeft dit paar misdaan dat de lente in liefde verenigde?
Het minnevuur betoverde hen, wie zou ik daarom straffen?
Hoe dom en doof doe jij je voor, alsof jij werkelijk niet weet...
dat ik klaag om de huwelijkseed die bruut werd gebroken.
Onheilig acht ik de eed als die liefdeloos verenigt.
Verwacht van mij niet dat ik beknot wat aan jouw macht ontglipt.
Want waar krachten koen ontwaken, daar roep ik op tot strijd.
Prijs jij echtbreuk, blijf dan zo ronken...
en verheug je over de vrucht van dit incestueuze paar.
Mijn hart huivert: als een bruid omhelsde de zus haar broer!
Wanneer gebeurde het ooit dat broer en zus geliefden waren?
Dat heb je vandaag beleefd.
Zo kan je leren wat vanzelf gebeurt, ook al kwam het niet eerder voor.
Dat zij elkaar liefhebben is zonneklaar, luister daarom naar mijn raad.
Wil jij met zoete lust jouw zegen beloond zien...
zegen dan Siegmunds en Sieglinde's band.
Is het dan gedaan met de goden sinds jij de wilde Wälsungen verwekte?
Is dit wat jij beoogt?
Niets geef jij om de heilige godenstam.
Jij verwerpt alles waaraan je hechtte, verscheurt de banden die je zelf smeedde.
Lachend geef jij je oppermacht prijs...
zodat die tweeling in wellust kan zwelgen, die tuchtloze vrucht van jouw ontrouw.
Maar wat klaag ik om huwelijk en eed die jij zelf toch als eerste schond.
De trouwe Fricka bedroog jij steeds.
Begerig liet jij je blik ronddwalen om je zucht naar afwisseling te voldoen.
Zo verwondde jij honend mijn hart.
Gegriefd moest ik dulden dat jij ten strijde trok...
met dat ruwe stel meiden die jij in wilde minnedrift verwekte.
Want zozeer vreesde jij je vrouw dat je de Walküren, en zelfs Brünnhilde...
aan mijn gezag onderwierp.
Maar nu jou nieuwe namen bevielen...
en je als Wälse door het woud ging zwerven...
nu jij je tot diepe schande verlaagde en een doodgewoon mensenstel hebt verwekt...
nu moet jouw eigen vrouw voor dat wolvenkroost kruipen.
Volbreng dan je werk, vul de maat!
Laat de bedrogene ook nog vertrappen!
Tevergeefs probeerde ik je te leren zien wat niet eerder zichtbaar was.
Alleen het bekende kun jij begrijpen...
maar ik vors naar wat nimmer geschiedde.
Weet één ding:
Nodig is een held die zonder goddelijke steun zich ontdoet van de godenwet.
Zo alleen kan hij doen...
wat mij als god verboden is.
Met diepzinnigheid wil jij mij bedriegen.
Welke wonderen kunnen helden verrichten die ontzegd zijn aan hun goden...
op wier gunst zij toch slechts teren?
Geef jij dan niets om hun eigen wil?
Wie blies die de mensen in?
Wie gunde die dwazen het licht?
Beschermd door jou streven ze opwaarts.
Jij alleen spoort hen aan, die je zo aanprijst bij mij, godin.
Met nieuwe listen wil jij mij beliegen...
maar deze Wälsung krijg jij niet.
In hem zie ik enkel jou, want door jou alleen tart hij mij.
In grimmige eenzaamheid groeide hij op.
Mijn bescherming genoot hij nooit.
Bescherm hem dan ook nu niet.
Ontneem hem het zwaard. -Het zwaard?
Ja, dat met toverkracht flitsende zwaard...
dat jij je zoon schonk.
Siegmund bemachtigde het zelf in zijn nood.
Jij bezorgde hem die nood, evenals het reddende zwaard.
Wil jij mij bedriegen, die dag en nacht jouw gangen volgt?
Voor hem stootte jij het zwaard in de stam, jij beloofde hem dat fiere staal.
Wil je ontkennen dat louter jouw list hem naar de vindplaats lokte?
Een god strijdt niet met onvrijen.
Een vrij man slechts straft de schoft.
Tegen jouw macht zou ik wel strijden...
maar als knecht viel Siegmund mij toe.
Jouw eeuwige gemalin zou gehoorzamen aan hem, wiens meester jij bent?
Moet die nietswaardige mij met schande overladen, moet ik zo worden bespot?
Dat kan mijn gade niet willen...
de godin ontwijdt hij niet zo.
Wat eis je van me?
Geef de Wälsung op!
Hij zal zijn eigen weg gaan.
Maar bescherm hem niet als de wreker hem ten strijde roept.
Ik bescherm hem niet.
Kijk mij in de ogen, zin niet op bedrog.
Keer ook de Walküre van hem af.
De Walküre kan vrij kiezen.
Niet waar: zij voltrekt slechts jouw wil. Verbied haar Siegmunds zege.
Ik kan hem niet verslaan, hij vond mijn zwaard.
Ontneem het zijn betovering, laat het knakken in zijn knechtenhand.
De vijand moet hem weerloos vinden.
Daar komt jouw koene maagd juichend aangereden.
Ik stuurde haar tot steun van Siegmund.
De eer van jouw eeuwige gemalin moet zij vandaag beschermen.
Door mensen bespot...
machteloos zouden wij goden ten gronde gaan...
als vandaag mijn recht niet groots werd gewroken door die moedige maagd.
De Wälsung sterft voor mijn eer.
Geeft Wotan mij zijn eed?
Neem die eed!
Je vader wacht op jou.
Hij zal jou zeggen welk lot hij verkoos.
Kwalijk verliep vast de strijd daar Fricka om de uitkomst lachte.
Vader, wat heb je jouw kind te zeggen?
Bedroefd lijk je en treurig.
In mijn eigen ketens klonk ik mijzelf.
Ik, de onvrijste van allen!
Zo zag ik je nooit! Wat knaagt aan je hart?
O gruwelijke smaad!
O smadelijke grief!
Godennood!
Eindeloze toorn!
Eeuwige smart!
De treurigste ben ik van allen!
Vader, zeg wat er scheelt! Je maakt je kind bezorgd.
Vertrouw me!
Zie, Brünnhilde smeekt je.
Als ik het uitspreek, verlies ik dan niet de greep op mijn wil?
Je richt je tot Wotans wil als je me zegt wat je wilt.
Wie ben ik anders dan jouw wil?
Waar ik niemand een woord over zeg...
laat dat dan eeuwig onuitgesproken blijven.
Ik ga bij mezelf te rade als ik me tot jou richt.
Toen het genot van prille liefde taande begon ik te verlangen naar macht.
Voortgejaagd door onstuimige wensen veroverde ik de wereld.
Onbedoeld pleegde ik verraad, sloot verdragen die onheil spelden.
Listig verlokte mij hiertoe Loge waarna die zwerver verdween.
Maar hoe machtig ik ook was, ik verlangde naar liefde.
De bange Neveling Alberich verbrak haar ban.
Hij vervloekte de liefde en kreeg zo het goud van de Rijn...
en daarmee ook mateloze macht.
De ring die hij smeedde ontrukte ik hem, maar ik gaf de ring niet terug aan de Rijn.
Met hem bekostigde ik Walhalla...
de burcht vanwaar ik de wereld bestierde.
Die alles weet wat ooit was, Erda, de alwijze Wala...
ze zei mij de ring prijs te geven en waarschuwde voor het eeuwige eind.
Over dit einde wilde ik meer weten maar zwijgend verdween die vrouw.
Verlangend naar kennis...
daalde ik af in de schoot der wereld.
Door liefdes tover brak ik Erda's trots, zodat zij mij uitleg gaf.
Kennis kreeg ik van haar...
van mij ontving zij een pand.
's Werelds wijste vrouw baarde mij jou, Brünnhilde.
Met acht zusters bracht ik jou groot.
Jullie, de Walküren, moesten afwenden wat mij de Wala te vrezen gaf:
Een smadelijk einde voor de godenstam.
Opdat ons de vijand weerbaar zou treffen liet ik jullie helden halen.
De mannen die wij ooit wetten oplegden, wier wilskracht wij beknotten...
die wij door troebele verdragen tot blinde gehoorzaamheid verplichtten...
die moesten jullie opstoken tot woeste strijd...
zodat ik scharen koene strijders vergaren kon in Walhalla's zaal.
Jouw zaal vulden wij toegewijd, veel helden haalde ik voor jou.
Wat baart jou nu zorgen, wij hebben toch nooit verzaakt?
Iets anders is het waarvoor de Wala mij waarschuwde.
Door Alberichs leger dreigt ons einde, vol wrok benijdt de Neveling mij.
Zijn nachtelijke scharen vrees ik niet: mijn helden bezorgen mij de zege.
Maar als hij ooit de ring terugwint, dan is Walhalla verloren.
Hij zou de ring benutten tot eindeloze schande van alle goden.
De helden zou hij tegen mij keren, en met dat leger mij aanvallen.
Bezorgd verzon ik nu zelf hoe de vijand de ring te ontrukken.
Een van de reuzen betaalde ik ooit met het vervloekte goud.
Hij, Fafner, bewaakt de schat waarvoor hij zijn broeder doodde.
Hem moet ik de ring ontroven die ik hem zelf als loon betaalde.
Maar met wie ik een verdrag sloot, die mag ik niet aanvallen.
In machteloosheid zou ik verzinken:
Dat zijn de ketens die mij knellen.
Ik, die door verdragen heers, ben nu door verdragen geknecht.
Slechts één zou kunnen wat mij niet is vergund.
Een held die ik nooit hulp betoonde, die zonder mijn gunst...
die ongeweten, niet gedwongen...
uit eigen beweging, met eigen wapens...
de daad volbrengt die ik schuwen moet...
waartoe ik hem nooit aanzette, ook al is het mijn enige wens...
die als tegenstander voor mij zou vechten, die vijandelijke vriend, hoe vind ik die?
Hoe schep ik die vrije die, in trots verzet, mij het trouwste is?
Hoe maak ik die ander, die uit zichzelf doet wat ik slechts wil?
O goddelijke nood! Gruwelijke smaad!
Tot mijn afschuw vind ik enkel mijzelf in al wat ik heb geschapen.
Die ander, die ik zo begeer, ik vind hem niet.
Want die vrije moet zijn eigen schepper zijn.
Enkel knechten breng ik voort.
Maar de Wälsung, Siegmund? Hij volgt toch zijn eigen wil?
Wild doorzwierf ik met hem de wouden.
Tegen de hulp der goden hitste ik hem op.
Tegen de wraak der goden beschermt hem nu enkel het zwaard...
dat hij dankzij een god verkreeg.
Waarom trachtte ik mijzelf te bedriegen?
Zo snel immers ontdekte Fricka het bedrog.
Tot mijn diepste schaamte doorzag zij mij.
Voor haar wil moet ik buigen.
Dus je ontneemt Siegmund de zege?
Even droeg ik Alberichs ring, begerig greep ik het goud.
De vloek die ik ontvluchtte wijkt nu niet van mij.
Wat mij lief is moet ik loochenen...
vermoorden wie ik bemin...
verraden wie mij vertrouwt.
Verdwijn dan, pralende schande van goddelijke pronkzucht!
Laat wat ik bouwde te gronde gaan! Mijn werk geef ik op.
Slechts één ding wil ik nog:
Het einde!
En voor dat einde zorgt Alberich.
Nu begrijp ik Erda's raadselwoorden:
Als de vijand van de liefde een zoon verwekt...
dan is het eind der goden nabij.
Onlangs hoorde ik dat de dwerg zich met zijn goud een vrouw gewon.
De vrucht van zijn haat...
woelt in haar schoot.
Dit wonder lukte de liefdeloze.
Maar ik die vol liefde minde, een vrij man verwekte ik niet.
Neem dus mijn zegen, Nevelingenzoon.
Waar ik diep van gruw, dat laat ik jou na:
De loze glans van mijn goddelijkheid.
Je nijd mag er gretig aan vreten!
O zeg me, wat moet je kind doen?
Strijd braaf voor Fricka, behoed voor haar huwelijk en eed.
Wat zij verkoos, dat kies ook ik: wat baatte mij een eigen wil?
Een vrij man kan ik niet willen: strijd jij nu voor Fricka's knechten.
Neem die woorden terug! Jij houdt van Siegmund.
Het is jouw wens dat ik de Wälsung bescherm.
Siegmund zul jij vellen, Hunding laten zegevieren.
Wees op je hoede en stel je teweer.
Zet al je krachten in voor de strijd.
Een zegezwaard zwaait Siegmund...
als lafaard zal hij niet vallen.
Die jij mij leerde lief te hebben, die jou zo dierbaar is...
jouw dubbelzinnig bevel zet mij nooit tegen hem op.
Opstandig wicht, wat ben jij anders dan het blinde werktuig van mijn wil?
Zonk ik door ons beraad zo diep dat jij mij nu moet beschimpen?
Ken jij, kind, mijn toorn?
Krachteloos zou jij zijn als zijn straal jou ooit trof.
Mijn wrok dreigt een wereld te verwoesten die mij ooit vrolijk toelachte.
Wee degene die hij treft! Zij zou haar trots betreuren!
Daarom zeg ik jou: tart mij niet! Volbreng mijn bevel!
Siegmund zal vallen! Dat heeft de Walküre tot taak!
Zo zag ik mijn vader nooit eerder, al wekte onmin wel vaker zijn gram.
Zwaar bedrukt mij de last der wapens.
Toen ik vocht naar hartenlust, wat waren ze toen licht.
Naar deze kwalijke strijd sleep ik mij nu vol vrees.
Wee, mijn Wälsung!
In hoogste nood moet ik jou verraden.
Stop nu hier, gun jezelf rust! -Verder!
Niet verder nu!
Wacht, liefste vrouw!
Opgeschrikt uit zalige vervoering stormde je weg.
Amper volgde ik je wilde vlucht door bos en weide, over rots en steen.
Zwijgend draafde jij voort, door geroep niet te stoppen.
Rust nu uit!
Praat met mij!
Doorbreek dit beangstigend zwijgen!
Zie, je broer houdt zijn bruid vast.
Siegmund is jouw vriend.
Ga weg! Ontvlucht de vervloekte!
Onteerd verlepte dit lijf! Ontvlucht dit lijk!
De wind mag haar verwaaien die zich eerloos aan de edele gaf.
Toen hij haar vol liefde omhelsde...
toen zij de hoogste lust ervoer...
toen hij haar volkomen beminde, de man die al haar liefde wekte...
bij het genot van de zuiverste wijding die al haar zinnen doordrong...
moest afschuw en schaamte de bezoedelde bevangen...
die ooit de man gehoorzaamde die haar zonder liefde bezat.
Mijd de vervloekte, houd haar verre van jou!
Verdorven ben ik, van waarde beroofd.
Jou, reinste man, moet ik ontvluchten, jou mag ik nimmer behoren.
Schande bezorg ik mijn broer, smaad aan de minnende vriend.
Wat jou ooit schande bezorgde, daarvoor zal die schoft nu boeten.
Vlucht niet verder...
wacht op de vijand, hier zal ik hem vellen.
Als Nothung zijn hart doorsteekt is jouw oneer gewroken.
Hoor je die hoorns?
Alom klinken woedende kreten.
Hunding is ontwaakt uit diepe slaap.
Verwanten en honden roept hij bijeen, ruw opgehitst blaft de meute.
Woest blaft ze ten hemel om de gebroken huwelijkseed.
Waar ben je, Siegmund?
Vurig geliefde, lichtbrengende broer...
laten je ogen mij nog eenmaal toestralen!
Schuw niet de kus van deze geschonden vrouw!
Hoor! Dat is Hundings hoorn.
Zijn meute nadert, machtig bewapend, geen zwaard is daartegen bestand.
Werp het weg, Siegmund! Waar ben je?
Daar! Ik zie je! Gruwelijke aanblik!
De honden ontbloten hun tanden, ze letten niet op je edele blik.
Ze bijten zich vast in je voeten. Je valt : het zwaard gaat aan stukken.
De es stort neer, de stam breekt.
Broer, Siegmund!
Zuster, geliefde!
Siegmund!
Kijk me aan!
Ik ben het die jij weldra volgt.
Wie ben jij die mij zo mooi en ernstig verschijnt?
Alleen ten dode gedoemden kunnen mij zien.
Wie mij aanschouwt gaat van het levenslicht scheiden.
Alleen op het slagveld verschijn ik aan helden.
Wie mij ontwaart heb ik verkozen.
Waarheen voer jij de held die jou volgt?
Ik voer jou naar Walvader, die jou heeft gekozen.
Naar Walhalla volg jij mij.
Vind ik in Walhalla alleen Walvader?
De schare van gevallen helden zal jou plechtig begroeten.
Vind ik in Walhalla Wälse, mijn vader?
Zijn vader vindt de Wälsung daar.
Begroet mij in Walhalla blij een vrouw?
Wensmaagden wachten je daar, Wotans dochter reikt jou het glas.
Verheven ben jij, en beschroomd aanschouw ik Wotans kind.
Maar zeg mij één ding, jij eeuwige:
Wordt de broer vergezeld door zijn zusterlijke bruid?
Kan Siegmund ginds Sieglinde omhelzen?
Aardse lucht moet zij nog ademen...
Sieglinde ziet Siegmund daar niet.
Geef Walhalla dan mijn groeten...
groet ook Wotan...
groet ook Wälse en alle helden...
groet ook de Wensmaagden...
naar hen volg ik jou niet.
Je zag de verzengende blik van de Walküre.
Met haar moet je nu mee.
Waar Sieglinde leeft, blij of bedroefd, daar wil Siegmund ook zijn.
Jouw blik deed mij niet verbleken, te blijven belet hij mij nooit.
Zo lang je leeft kan niets jou dwingen.
Maar de dood, dwaas, dwingt jou wel.
Om jou die aan te zeggen kwam ik hier.
Waar is dan de vijand die mij vandaag velt?
Hunding doodt jou in de strijd.
Met Hunding bedreig jij mij niet.
Kies hem als je buit, ik zal hem in het stof doen bijten.
Luister goed, Wälsung.
Jouw lot is bepaald. -Ken jij dit zwaard?
Die het mij gaf, beschoor mij de zege, jouw dreigen weersta ik ermee.
Die het jou gaf, beschoor jou nu de dood, krachteloos maakt hij het zwaard.
Zwijg, zodat de slaapster niet wakker schrikt!
Wee, allerliefste vrouw!
Treurigste aller trouwen!
Tegen jou is de wereld te wapen gelopen.
En ik, jouw enige toeverlaat, ik moet jou verraden in de strijd?
Schande over hem die mij dit zwaard bezorgde.
Maar als ik moet vallen ga ik niet naar Walhalla.
Hella berge mij dan!
Geef jij zo weinig om eeuwig geluk?
Is zij alles voor jou, die arme vrouw, die in jouw armen rust?
Acht jij verder niets hoog?
Zo jong en mooi verscheen jij mij...
maar als kil en hard kent jou mijn hart.
Kun jij enkel schimpen, scheer je dan weg, jij wrede, gevoelloze maagd!
Maar wil jij je verlustigen in mijn leed...
laaf je dan aan mijn ellende.
Maar over Walhalla's dorre vreugden kun je beter zwijgen.
Ik zie de wanhoop die jou verteert, ik voel jouw peilloze smart.
Siegmund, vertrouw mij je vrouw toe, elk gevaar zal ik van haar weren.
Geen ander dan ik zal de reine levend aanraken.
Is mijn dood op handen dan dood ik de slapende eerst.
Wälsung, luister naar mijn raad!
Vertrouw mij je vrouw toe omwille van het pand dat jij haar gaf.
Dit zwaard, dat een bedrieger mij schonk...
dit zwaard, dat mij laf aan de vijand verraadt...
baat het niet tegen de vijand, dan baat het wel tegen de vriend.
Twee levens lachen jou toe: neem ze, Nothung, afgunstig staal!
Stop, Wälsung!
Luister : Sieglinde zal leven...
met Siegmund aan haar zijde.
Besloten is het.
Het wapenlot keer ik: jou, Siegmund, bezorg ik de zege.
Hoor je die roep? Wees paraat!
Vertrouw op je zwaard!
Trouw zal het zich weren zoals de Walküre jou trouw beschermt.
Vaarwel, Siegmund, gezegende held! Op het slagveld zie ik je weer.
Als bij toverslag heeft slaap alle leed van mijn lief gebannen.
Toen de Walküre hier kwam bood zij haar toen die zoete troost?
Wilde zij de beproefde vrouw het grimmige geschil besparen?
Levenloos lijkt ze terwijl ze toch leeft.
Een lieflijke droom verzacht haar verdriet.
Blijf maar slapen tot de strijd is beslecht en vrede jou verblijdt.
Die mij roept, zij nu paraat; wat hem toekomt, gun ik hem.
Nothung geeft hem zijn loon.
Kwam vader maar thuis! Met de knaap zwerft hij door het bos.
Moeder, ik ben zo bang!
Die vreemdelingen lijken niet vreedzaam.
Zwarte dampen, zwoele nevels...
vlammende tongen likken alom.
Het huis brandt! Help me, broer! Siegmund!
Siegmund!
Wehwalt! Waag je in het krijt of mijn honden komen je halen!
Waar verstop jij je? Zorg dat ik je zie!
Hunding! Siegmund! Kon ik hen maar zien!
Hierheen, vervloekte minnaar! Fricka zal jou vellen!
Waan je mij nog ongewapend, laffe vent?
Vecht nu zelf, anders laat Fricka jou in de steek.
Uit de stam bij jouw huis trok ik het zwaard.
Leer nu zijn lemmet kennen!
Ophouden, mannen: vermoord eerst mij!
Tref hem, Siegmund! Vertrouw op je zwaard!
Weg van mijn speer! Aan stukken het zwaard!
Te paard, ik zal je redden!
Verdwijn, knecht!
Kniel voor Fricka!
Zeg haar dat Wotans speer heeft gewroken wat haar krenkte.
Ga.
Maar Brünnhilde, wee die bedriegster!
Gruwelijk wordt haar misdrijf gestraft zodra ik de voortvluchtige heb ingehaald.
Helmwige, hier! Hierheen met je paard!
Zet je hengst bij Ortlinde's merrie: met mijn grauwe graast jouw bruine graag.
Wie hangt over jouw zadel? -Sintolt de Hegeling.
Haal jouw bruine weg bij de grauwe: Ortlinde's merrie draagt Wittig de Irming.
Onverzoenlijk zijn Sintolt en Wittig.
Jouw hengst duwt tegen mijn merrie.
De strijd der helden verdeelt ook de paarden.
Rustig, bruine, verstoor de vrede niet!
Siegrune, hier! Waar bleef je zo lang?
Er was werk te doen.
Zijn de anderen er al?
Grimgerde en Rossweisse! Ze rijden zij aan zij.
Gegroet, drieste ruiters, Rossweisse en Grimgerde!
Het bos in met de paarden, laat ze grazen en rusten.
Houd de merries ver uiteen tot de haat van onze helden is geluwd.
Voor de woede der helden boette al mijn grauwe.
Welkom!
Kwamen jullie samen? -Wij reden apart.
Niet langer gedraald: op naar Walhalla om Wotan helden te brengen.
Wij zijn met acht : één ontbreekt nog. -Brünnhilde is vast nog bij de Wälsung.
Op haar moeten we wachten: zonder haar zou Walvader ons grimmig begroeten.
In driftige galop draaft Brünnhilde hierheen.
Ze leidt haar paard naar het bos.
Zie Grane snuiven van de snelle rit!
Zo woest zag ik nooit een Walküre draven.
Wat heeft zij op haar zadel? -Dat is geen held!
Het is een vrouw! -Hoe vond ze haar?
Zij groet haar zusters niet. -Brünnhilde, hoor je ons niet?
Help onze zuster van het paard afstijgen.
Gebroken stort de sterke Grane neer.
Ze tilt de vrouw uit het zadel. Zuster, wat is er gebeurd?
Bescherm me in hoogste nood!
Waar kom jij zo haastig vandaan?
Voor het eerst vlucht ik: Krijgsvader zit mij achterna.
Ben je niet wijs? Vlucht je voor Krijgsvader?
Zusters, kijk vanaf de bergtop of Krijgsvader al komt.
Zien jullie hem al?
Een donderstorm nadert uit het noorden. -Zware wolken pakken zich samen.
Krijgsvader rijdt op zijn heilige ros. -De wilde jager nadert uit het noorden.
Bescherm mij, zusters! Red deze vrouw! -Wat is er met die vrouw?
Dat is Sieglinde: Siegmunds zuster en bruid.
Tegen de Wälsungen woedt Wotan vol wrok.
Aan de broer moest Brünnhilde de zege ontnemen.
Maar ik beschermde Siegmund en trotseerde zo de god.
Die trof hem zelf met zijn speer: Siegmund viel, ik vluchtte met zijn vrouw.
Om haar te redden snelde ik hierheen, opdat jullie ons behoeden voor zijn straf.
Verdwaasde zuster, wat heb je gedaan? Wee, Brünnhilde!
Verbrak jij Wotans heilige gebod?
Duisternis daalt uit het noorden neer. -Woedend stuift de storm hierheen.
Wild hinnikt Krijgsvaders ros. Schuimbekkend draaft het hierheen.
Wee deze vrouw als Wotan haar vindt: hij dreigt de Wälsungen te verdelgen!
Wie leent me een paard dat haar snel wegvoert van hier?
Ook ons wek je op tot verzet? -Rossweisse, zuster, leen me je ros!
Voor Walvader vluchtte het nooit.
Helmwige, luister! -Vader gehoorzaam ik.
Gimgerde, Gerhilde, gun me jullie paard! Schwertleite, Siegrune, zie mijn angst!
Wees mij zo trouw als ik jullie was: red deze treurige vrouw!
Kwel jezelf niet met zorgen om mij.
Ik wens enkel de dood.
Wie vroeg jou mij van het slagveld weg te voeren?
Ik zou neergeslagen zijn...
door hetzelfde wapen dat Siegmund velde.
Verenigd met hem vond ik mijn eind.
Ver van Siegmund:
Siegmund, van jou!
Laat de dood mij bergen!
Moet ik jou niet vervloeken, verhoor dan deze bede:
Stoot je zwaard in mijn hart!
Blijf leven omwille van de liefde!
Red het pand dat je van hem ontving: Een Wälsung groeit in jouw schoot.
Red mij, red mijn kind!
Bescherm mij uit alle macht!
De storm komt dichterbij! -Vlucht, wie hem vreest!
Weg hier met die vrouw: geen Walküre mag haar beschermen.
Red mij, maagd! Red een moeder!
Vlucht dan alleen!
Ik blijf hier achter om Wotans wraak te weerstaan.
Ik zal zorgen dat jij aan zijn toorn ontsnapt.
Waar moet ik heen? -Wie van jullie waagde zich oostwaarts?
In het oosten ligt een woud, daarheen sleepte Fafner de Nevelingenschat.
Hij veranderde zich in een draak, in een rotshol bewaakt hij Alberichs ring.
Het is daar niet veilig.
Toch beschermt het woud haar tegen Wotans woede: hij mijdt dat gebied.
Woedend draaft Wotan hierheen. -Brünnhilde, hoor hem briesend naderen!
Snel oostwaarts! Doorsta dapper elke ontbering!
Honger en dorst, doornen en stenen: lach, ook als ellende je plaagt.
Want vergeet één ding nooit:
's Werelds grootste held draag jij in je schoot.
Bewaar voor hem de stukken van het zwaard.
Toen zijn vader viel kon ik ze redden.
Wie het opnieuw gesmede zwaard ooit zal zwaaien, geef ik nu zijn naam:
Siegfried, de zegevierende!
Onzegbaar wonder!
Zalige maagd!
Aan jou dank ik de zoetste troost.
Voor hem die wij liefhadden red ik het liefste.
Het loon van mijn dank zal je ooit toelachen.
Vaarwel! Sieglinde's smart zegent jou!
Blijf staan, Brünnhilde! -Ros en ruiter bereikten de rots.
Ach, zusters, help mij! Zijn toorn zal mij verbrijzelen!
Hierheen! Blijf uit zijn zicht en zwijg als hij roept!
Woedend stijgt hij van zijn paard af, wraaklustig stormt Wotan hierheen.
Waar is Brünnhilde? Waar is de bedriegster?
Durven jullie haar voor mij te verstoppen?
Gruwelijk tiert jouw razernij.
Waarmee wekten wij jouw woede?
Willen jullie mij honen? Pas op, brutalen!
Ik weet: jullie verbergen Brünnhilde voor mij.
Zij is voor eeuwig verworpen, die al haar waarde van zich wierp.
Naar ons vluchtte zij. -Om onze steun smeekte zij.
Voor onze zuster vragen wij: beteugel je toorn!
Brooshartig vrouwengebroed!
Hebben jullie die lafheid van mij?
Bracht ik jullie strijdvaardig groot, heb ik jullie harten gestaald...
om jullie te horen grienen nu mijn gram een trouweloze straft?
Weet dan wat zij misdreef om wie jullie die tranen schreien:
Als geen ander kende zij mijn diepste gedachten.
Als geen ander kende zij de bron van mijn wil.
Zij zelf was de vruchtbare schoot van mijn wil.
En nu verbrak ze dit verbond door mijn wil te trotseren...
mijn bevel te honen, tegen mij het wapen te keren...
dat mijn wens alleen haar gaf.
Hoor je me, Brünnhilde?
Jij, die ik helm en schild, naam en leven schonk?
Hoor je mijn aanklacht en schuil je schuw voor de klager...
om laf je straf te ontgaan?
Hier ben ik, vader...
zeg mij je straf.
Niet ik ben het die jou straft, jouw straf gaf jij jezelf.
Door mijn wil alleen bestond jij, maar mijn wil heb jij weerstreefd.
Alleen mijn bevelen voerde jij uit, maar mijn bevel heb jij weerstreefd.
Wensmaagd was jij voor mij, maar mijn wens heb jij weerstreefd.
Schildmaagd was je voor mij, maar tegen mij verhief jij je schild.
Lotsbeschikster was jij voor mij, maar tegen mij heb jij beschikt.
Helden-aanvuurster was jij voor mij, maar tegen mij vuurde jij een held aan.
Wat jij was, zei jou Wotan...
wat je nu nog bent, zeg dat jezelf.
Wensmaagd ben je niet meer...
Walküre ben je geweest.
Wees voortaan maar wat er nog van je rest.
Je verstoot me? Begrijp ik je goed?
Voor jou is geen taak meer in Walhalla.
Nooit vraag ik jou meer om helden te halen.
Overwinnaars voer jij niet meer naar mijn zaal.
Aan de godendis...
reik jij mij de drinkhoorn niet meer aan.
Nooit kus ik meer jouw kuise mond.
Van de godenschaar ben jij gescheiden.
Uitgestoten ben jij uit de eeuwige stam.
Verbroken is onze band...
uit mijn zicht ben jij verbannen.
Wee, zuster!
Ontneem jij mij alles wat je me ooit gaf?
Wie jou belaagt zal het je ontrukken.
Hier op deze berg verban ik je...
in weerloze slaap versluit ik je.
Die man dan zal de maagd bezitten die haar hier vindt en doet ontwaken.
Matig je vloek, vader!
Dit godenkind, moet zij verleppen door een man?
Bespaar haar die smaad!
Zo'n schande zou ons evenzeer besmeuren.
Hoorden jullie niet mijn besluit?
Uit jullie midden is zij verbannen.
Met jullie zal zij niet langer door het luchtruim rijden.
Haar maagdelijke bloem zal verwelken;
een gade moet zij haar gunsten gunnen.
Die man, haar meester, gehoorzaamt zij voortaan.
Bij de haard zit zij en spint, doelwit van spotlust en hoon.
Schrikken jullie van haar lot? Ontvlucht dan deze verlorene!
Wie het waagt mijn bevel te trotseren en haar terzijde staat...
die dwaze treft hetzelfde lot: dat zeg ik de drieste alvast.
Nu weg van hier! Mijd deze rots!
Of kommer wacht jullie hier!
Was het zo smadelijk wat ik misdreef...
dat je mijn misdrijf zo smadelijk bestraft?
Was het zo laag wat ik jou misdeed...
dat je me zo diep vernederen moet?
Was het zo eerloos wat ik beging...
dat mijn vergrijp mij van alle eer berooft?
Zeg toch, vader! Kijk mij aan!
Sus je toorn...
beteugel je woede en verklaar voor mij de zwarte schuld...
die jou dwingt je dierbaarste kind te verstoten.
Vraag het aan je daad, die verklaart jou je schuld.
Jouw bevel voerde ik uit.
Beval ik je voor de Wälsung te vechten?
Dat beval je mij als Krijgsvader. -Maar die opdracht heb ik herroepen.
Toen Fricka jou je wil ontnam en jij je naar de hare voegde...
toen werd jij je eigen vijand.
Ik dacht dat jij me begreep en ik strafte je weerspannigheid.
Maar jij dacht dat ik laf en dom was.
Moest ik dan verraad niet wreken, Was je mijn wrok niet waard?
Weinig weet ik, maar wel...
dat jij van de Wälsung hield.
Ik wist van de tweestrijd die jou dwong dat ene te vergeten.
Louter het andere moest jij zien, en dat krenkte jou zo bitter...
dat jij Siegmund je steun ontnam.
Dat wist je en toch beschermde jij hem?
Omdat ik dat ene in het oog hield dat jij radeloos de rug toekeerde.
Ik, die in de strijd Wotans rug dekt, zag nu louter wat jij niet zag.
Siegmund moest ik zien.
Ik verkondigde hem zijn naderende dood.
Ik zag zijn ogen, hoorde hem aan, vernam de radeloosheid van de held.
Helder klonk zijn wanhoopsklacht:
de deerlijkste smart van de vrijste liefde...
het krachtigste verweer van het treurigste hart.
In mijn oor schalde, mijn oog aanschouwde...
wat diepe ontroering wekte in mijn hart.
Beduusd, beschaamd stond ik daar.
Hoe hem te dienen was mijn enige vraag.
Zege of dood met Siegmund te delen...
dat kon ik slechts kiezen als lot.
Daar jij deze liefde mij het hart inblies...
Daar ik jouw wil, die mij met de Wälsung verbond...
als geen ander kende...
daarom schond ik jouw gebod.
Dus deed jij wat ik zelf zo graag had gedaan...
maar waarvan pure nood mij tweevoudig weerhield?
Zo vlot achtte jij liefdesheil verworven...
terwijl ik uit liefde voor de wereld gedwongen werd...
de bron van die liefde in mijn gebroken hart te smoren?
Waar ik mij tegen mijzelf moest keren en van onmacht briesend raasde...
waar een verzengend verlangen mij van de onzalige wil bezielde...
om op de puinhopen van mijn wereld mijn eeuwige treurnis te beëindigen...
daar laafde jij je aan welige lust.
Met liefdes drank...
dronk jij je lachend in een roes...
terwijl voor mij bittere gal van goddelijke nood werd gebrouwen?
Laat jouw lichtzinnigheid jou voortaan dan leiden.
Van mij heb jij je losgerukt.
Met jou kan ik me niet meer beraden...
teniet deed jij ons hechte verbond.
Zo ver leven en lucht reiken moet de god jou voortaan mijden.
Niet baatte jou dus de dwaze maagd...
die jou misverstond.
Want mijn eigen raad raadde me enkel dit:
lief te hebben wat jij liefhad.
Moet ik jou dan mijden?
Moet jij splijten wat eens versmolten was?
Moet jij je eigen helft verre van je houden?
Dat zij jou ooit geheel behoorde, jij god, vergeet dat niet!
Jij wilt geen schande die jouzelf bezoedelt.
Het zou jouzelf vernederen mij bespot te zien.
Jij volgde zo graag de macht der liefde...
volg nu hem die jij liefhebben moet.
Moet ik uit Walhalla verdwijnen, mag ik jou niet meer terzijde staan...
moet ik een heerszuchtige man voortaan gehoorzamen...
geef mij dan niet aan een laffe protser prijs.
Laat wie mij wint niet waardeloos zijn.
Van Walvader scheidde jij, voor jou mag hij niet kiezen.
Jij verwekte een nobel geslacht.
Een lafaard kan daaraan nooit ontspruiten.
De wonderste held ontbloeit aan de Wälsungenstam.
Zwijg over de Wälsungenstam! Verdelgen moest hem mijn haat.
Die zich van jou losrukte heeft hem gered.
Sieglinde draagt de heiligste vrucht.
In smart zal zij baren wat zij nu nog bang verbergt.
Zoek bij mij geen bescherming voor haar noch voor de vrucht van haar schoot.
Zij bewaart het zwaard dat jij voor Siegmund bestemde.
En dat ik aan stukken sloeg.
Tracht niet aan mijn besluit te tornen!
Wacht af welk lot jou toevallen zal.
Ik kan het voor jou niet kiezen.
Maar nu moet ik gaan, te lang al talmde ik hier.
Van de afvallige wend ik mij af, ik mag niet weten wat jij wenst.
Alleen de straf moet ik voltrokken zien.
Wat heb je bedacht dat ik moet doorstaan?
In vaste slaap versluit ik je.
Wie zo de weerloze wekt...
krijgt jou tot vrouw.
Als slaap mij moet kluisteren, tot prooi van de lafste man...
moet jij me dit ene gunnen, waar ik jou in pure angst om smeek:
Beschut de slaapster met afschrikkend verweer...
zodat slechts een onbevreesde held mij op deze rots ooit vinden zal!
Te veel vraag jij, te groot is die gunst.
Dit ene mag jij niet weigeren!
Verbrijzel je kind, vermorzel de maagd!
Al haar levenssporen mag jouw speer uitwissen...
maar geef haar niet aan de opperste schande prijs!
Laat op jouw bevel een vuur ontbranden.
Omring de rots met laaiende gloed.
Laat vuurtongen likken, vuurtanden vreten...
aan de laffe praler...
die zich op de gruwelrots waagt.
Vaarwel, jij dapper en heerlijk kind!
Jij, mijn heiligste hartentrots...
vaarwel!
Vaarwel!
Al moet ik jou mijden en mag ik jou niet meer teder groeten...
al zul jij niet meer naast mij rijden, noch me bij het maal de mede aanreiken...
al moet ik verliezen die mij zo lief is, jij, lachende ster van mijn oog...
een bruidsvuur gaat nu voor jou branden zoals voor een bruid nooit eerder brandde.
Een vlammengloed zal de rots omsluiten...
met verterende schrik elke lafaard verdrijven van Brünnhildes rots!
Want één slechts zal de bruid bezitten...
één die vrijer is dan ik, de god!
Dit lichtende ogenpaar...
dat ik vaak lachend streelde...
als ik je strijdlust met een kus beloonde...
als van jouw lieve lippen de lof van helden vloeide...
Dit stralende ogenpaar...
dat ik in stormen vaak zag gloren...
als hoopvol smachten mijn hart verzengde...
als wild verlangen naar wereldse vreugde mijn begeren wekte...
voor het laatst laven deze ogen mij nu...
met de laatste vaarwelskus.
Een gelukkiger man mag hun ster ontwaren.
Voor de onzalige godheid...
moeten ze zich ten afscheid sluiten.
Want zo keert de god zich van jou af.
Zo kust hij jouw goddelijkheid weg.
Loge, hoor!
Luister naar me!
Zoals ik jou ooit vond als vurige gloed en jij weer verdween als dwalende vlam...
zoals ik jou ooit bond, zo bezweer ik je nu.
Hierheen, flakkerende vlam!
Leg een vuurgordijn om de rots!
Loge, hierheen!
Wie mijn speerpunt vreest...
zal nooit dit vuur doorschrijden!