Kwellende dwang! Doelloos gezwoeg!
Het beste zwaard dat ik ooit smeedde, weerde zich ferm in reuzenvuisten.
Maar die brutale knaap smijt het stuk alsof het speelgoed is.
Er is één zwaard dat hij niet zou breken.
Met Nothungs stukken bespotte hij mij niet.
Wist ik de stukken te versmelten...
Kon ik het voor die branie smeden, dan werd de geleden smaad beloond.
Fafner, de woeste draak...
woont in 't donkere woud.
Als een schrikwekkend monster...
waakt hij over de Nevelingenschat.
Voor Siegfrieds jeugdige kracht...
zou Fafner vast bezwijken.
De ring van de Neveling verkreeg hij dan voor mij.
Slechts Nothung deugt voor mijn doel...
als Siegfried het dodelijk zwaait.
En ik kan het niet smeden...
Nothung, het zwaard!
Kwellende dwang! Doelloos gezwoeg!
Het beste zwaard dat ik ooit smeedde is nog te zwak voor de enige daad.
Ik klop en hamer omdat de knaap mij dwingt.
Hij smijt het stuk...
maar scheldt ook als ik niet smeed.
Pak ze, vreet hem op! Die fratsensmid!
Wat moet die beer?
Hij komt mee om jou aan te manen.
Laat dat beest gaan! Het wapen ligt gereed. Dan blijf je vandaag ongedeerd.
Vort, Bruintje, je taak is volbracht.
't Is best dat jij beren doodt, maar waarom breng je ze levend naar huis?
Ik zocht naar beter gezelschap dan wat er hier op mij wacht.
Ik liet mijn hoorn vragend klinken:
wil een vriend mij vergezellen?
Dat vroeg mijn hoorngeschal.
Uit de bosjes kwam een beer die hoorde mij brommend aan.
Hij bevalt mij beter dan jij, maar betere vind ik nog wel.
Met dit touw hield ik hem in toom om jou naar het zwaard te vragen.
Ik heb het wapen scherp gewet, je zult tevreden zijn.
Wat baat een blanke snede als het staal niet hard is?
Wat is dit voor waardeloos prul?
Noem jij dit een zwaard?
Hier heb je de stukken, stumper!
Je hersenpan moest ik ermee inhakken!
Wil die protser mij nog langer bedotten?
Hij kletst over reuzen en krasse gevechten.
Hij wil zwaarden voor me maken en pocht over zijn smeedkunst.
Maar met één greep vergruis ik zijn troep.
Was hij niet te smerig, dan smeet ik hem in zijn eigen smeltkroes.
Met mijn ergernis was het dan gedaan.
Wat ga je weer tekeer! Jouw ondank is echt grof!
Als ik die verwende vlerk niet op zijn wenken bedien...
vergeet hij terstond al het goeds dat ik deed.
Onthoud jij dan nooit wat ik je over dankbaarheid leerde?
Van harte moet jij Mime gehoorzamen, die steeds over jouw welzijn waakt.
Maar dat wil jij niet horen.
Maar honger heb jij vast wel?
Van het spit snijd ik wat vlees.
Of wil jij liever de soep?
Die suddert speciaal voor jou.
Slurp je brouwsel alleen maar op!
Dat is het loon voor mijn liefde...
de dank voor al mijn zorgen.
Een baby was je, ik bakerde jou.
In warme doeken wikkelde ik het wurm.
Ik gaf je eten en drinken.
Ik beschermde je als mijn eigen bloed.
Zo groeide je op, door mij steeds bediend.
Ik bouwde een bed zodat je zacht sliep.
Speelgoed smeedde ik en een schallende hoorn.
Om jou te gerieven sloofde ik graag.
Met wijze raad wees ik je de weg.
Mijn spits verstand scherpte jouw brein.
Zit ik thuis te zwoegen...
dan zwerf jij naar hartenlust rond.
In zorgen om jou werk ik me krom.
En voor alle lasten krijg ik als loon...
dat die knaap mij haat.
Jij leerde mij veel, Mime, en allerlei leerde ik van jou.
Maar wat jij mij het liefste wil leren dat leer ik nooit:
Hoe ik jou moet verdragen.
Geef je me drank en eten, dan voedt me alleen mijn weerzin.
Bouw je een zacht bed, dan valt het slapen mij zwaar.
Wil je mij leren listig te zijn, dan blijf ik liever doof en dom.
Zodra ik je zie, verfoei ik alles wat jij doet.
Zie ik jou staan, schuifelen en scharrelen...
buigen en bukken met glurende blikken...
dan wil ik je de strot toeknijpen, jij misselijke kruiper.
Zo leerde ik jou, Mime, te verdragen.
Ben jij zo slim, leg mij dan eens uit:
Ik loop het woud in om jou te verlaten...
waarom kom ik dan weer terug?
Alle dieren zijn mij liever dan jij: boom en vogel, de vissen in de beek.
Beter kan ik ze lijden dan jou.
Waarom dan kom ik weer terug?
Ben jij slim, verklaar mij dit dan.
Mijn kind, daaruit blijkt hoezeer je verknocht bent aan mij.
Maar ik kan je niet uitstaan! Vergeet dat niet zo snel!
Dat is je wilde knapenbloed, dat jij beknotten moet.
Jammerend verlangen jongen naar hun ouderlijk nest.
Liefde heet dat verlangen.
Zo hunker jij ook naar mij, zo moet je jouw Mime liefhebben.
Wat de vogel is voor zijn jongen als zij ze in het nest nog voedt...
dat is voor jou de zorgzame Mime.
Hé, Mime, als jij zoveel weet, leg mij dan nog iets uit.
Vrolijk fluitend lokten de vogeltjes elkaar in de lente.
Jij vertelde mij zelf dat het mannetjes en wijfjes waren.
Ze tortelden teder en bouwden een nest om te broeden.
De jonkies fladderden op en beide verzorgden hun kroost.
Zo sliepen in het bos ook herten als paar, zelfs wilde vossen en wolven.
Het mannetje bracht voedsel naar het nest.
Het vrouwtje zoogde de welpen.
Zo leerde ik wel wat liefde is.
De moeder ontnam ik haar welpen nooit.
Waar zit ze toch, Mime jouw mooie vrouwtje...
dat ik moeder noemen mag?
Wat klets je nou?
Ben jij een vogel of een vos?
Je bakerde mij als baby, wikkelde het wurm in warme doeken.
Hoe kwam jij aan dat jonge wicht?
Heb je mij zonder moeder gemaakt?
Geloof me: ik ben voor jou vader en moeder tegelijk.
Je liegt, ellendige dwerg!
Dat de jongen op hun ouders lijken, is mij niet ontgaan.
Ooit zag ik in een beek...
bomen en dieren weerkaatst.
Ook van zon en wolken...
zag ik de spiegeling verschijnen.
Daar zag ik toen ook mijn eigen beeld.
Heel anders dan jij zag ik eruit, zo lijkt een vis op een pad.
Maar nooit kroop er een vis uit een pad.
Pure onzin kraam jij uit!
Kijk, nu begint mij te dagen waar ik zo lang over dacht:
Loop ik het woud in om jou te verlaten, waarom kom ik dan terug?
Eerst moet jij mij vertellen wie mijn vader en moeder zijn.
Wat vader, wat moeder! Zinloze vragen!
Ik moet jou dus grijpen om iets wijzer te worden.
Zelfs praten had ik nooit geleerd, als ik jou er niet toe gedwongen had.
Vertel op, schurftige vent! Wie zijn mijn vader en moeder?
Laat los, je wurgt me haast! Ik vertel je wat ik weet.
Ondankbaar kind!
Luister maar waarom jij mij haat.
Ik ben niet jouw vader...
en toch dank jij alles aan mij.
Ik ben jouw enige vriend...
uit erbarmen nam ik je hier op.
Waarom hoopte ik, dwaas, ook op dank?
Ooit lag een kermende vrouw daarginds in het wilde woud.
Ik sleepte haar naar dit hol.
Ik legde haar bij de haard.
Een kind droeg zij in haar schoot...
kreunend baarde zij het hier.
Zij lag te krimpen van pijn, ik hielp zo goed als ik kon.
Groot was haar nood.
Zij stierf...
Maar Siegfried...
bleef leven.
Dus mijn moeder stierf door mij?
Aan mijn bescherming vertrouwde zij jou toe.
Die bood ik het kindje graag.
Wat sloofde Mime zich uit! Geen moeite was hem te veel!
Een baby was je, ik bakerde jou...
Dat zei je al!
Maar zeg: waarom heet ik Siegfried?
Dat wilde je moeder; als Siegfried zou jij sterk en knap worden.
In warme doeken wikkelde ik het wurm...
Vertel nu: hoe heette mijn moeder?
Dat weet ik amper nog. Eten en drinken kreeg je van mij...
Zeg mij haar naam!
Ontschoot die mij ? Wacht...
Sieglinde heette ze. Ik beschermde je als mijn eigen bloed...
Hoe heette mijn vader?
Die heb ik nooit gezien.
Maar noemde mijn moeder zijn naam?
Ze zei alleen dat hij viel in de strijd.
Jou, vaderloze, vertrouwde ze mij toe.
Zo groeide je op door mij steeds bediend.
Ik bouwde een bed zodat je zacht sliep...
Stop met dat oude spreeuwenlied!
Moet ik jou geloven...
bewijs het dan! -Wat zou je overtuigen?
Alleen mijn ogen geloven jou:
wat kun je laten zien?
Dat gaf mij jouw moeder.
Voor alle moeite en zorgen...
kreeg ik dit als karig loon.
Een gebroken zwaard.
Jouw vader zwaaide het toen hij in de strijd bezweek.
De stukken moet jij samensmeden, dan zwaai ik mijn ware zwaard.
Schiet op, Mime! Laat zien wat je kunt!
Geen halfbakken prullen:
alleen deze stukken vertrouw ik.
Ben je te lui of las je gebrekkig...
dan zul je ervan lusten, want vandaag nog wil ik het zwaard.
Het wapen bezorg jij me vandaag!
Wat wil je vandaag nog met het zwaard?
Weg uit het woud, de wereld in, niets dat mij hier nog bindt.
Mijn vader ben jij niet, jouw haard is niet mijn thuis.
Blij als de vis, vrij als de vink...
waai ik voort als de wind...
Om jou, Mime, nooit meer te zien!
Blijf hier! Waarheen? Siegfried!
Hé, Siegfried! Siegfried!
Daar stormt hij weg.
Nu zit ik hier.
Bij de oude zorgen...
voegden zich nieuwe.
Ik ben ten einde raad.
Hoe red ik me eruit?
Hoe houd ik hem hier?
Hoe loods ik dat heethoofd naar Fafners hol?
Hoe smeed ik de stukken van het bedrieglijke staal?
Geen oven zo heet dat ik ze kan hechten.
Geen dwergenhamer die hun hardheid bedwingt.
Hoe de Neveling ook zwoegt en zweet...
Nothung blijft gebroken.
Nooit maak ik dit zwaard weer heel.
Gegroet, wijze smid!
Gun een vermoeide gast...
het genot van jouw haard.
Wie komt mij hier zoeken, wie verstoort mijn afzondering?
Zwerver word ik genoemd.
Veel zwierf ik ook al.
Over de rug der aarde trok ik rusteloos voort.
Trek dan verder als men jou Zwerver noemt.
Goede mensen gaven mij onderdak.
Gul was menigeen.
Want onheil vreest slechts wie niet oprecht is.
Onheil week nooit van mijn zijde: wil jij mij nog meer beproeven?
Veel onderzocht ik...
ik doorgrondde veel.
Goede raad kon ik menigeen geven.
Menigeen verloste ik...
van kwellend hartenleed.
Vors jij maar door en speur maar rond.
Vorsers noch speurders zijn hier gewenst.
Ik wil alleen zijn.
Leuteraars blief ik hier niet.
Menigeen meende wijs te zijn.
Maar wat zij ontbeerden dat wisten ze niet.
Wat hun baatte liet ik hen vragen.
Mijn raad bleek hun heilzaam te zijn.
Zinloze kennis koesteren velen, ik weet precies genoeg.
Mijn verstand volstaat, meer hoef ik niet.
Jou, wijze, wijs ik de deur.
Ik neem plaats bij jouw haard...
en stel nu mijn hoofd...
tot pand in een kennisstrijd.
Mijn hoofd is van jou...
jij hebt het gewonnen...
als jij niet van mij hoort...
wat heilzaam is voor jou.
Hoe raak ik die indringer kwijt?
Mijn vragen moeten hem verstrikken.
Als pand voor mijn haard neem ik jouw hoofd.
Wees slim genoeg het te redden.
Driemaal vraag ik wat ik maar wil.
Driemaal moet ik het weten.
Jij trok veel rond over de rug der aarde.
Vertel mij eens:
Welk geslacht...
schuilt in de schoot der aarde?
In de schoot der aarde schuilen de Nevelingen.
Nevelheim heet hun land.
Nacht-alven zijn zij.
Nacht-Alberich beheerste die horde ooit.
Met een magische ring...
onderwierp hij dat nijvere volk.
Schitterende gouden schatten...
vergaarden zij voor hem.
Daarmee ging hij de wereld onderwerpen.
Hoe luidt jouw tweede vraag, dwerg?
Veel vertel jij mij over het aardse navelhol.
Maar zeg mij nu:
Welk geslacht toeft op de rug der aarde?
Op de rug der aarde...
roeren zich de reuzen.
Reuzenheim heet hun land.
Fasolt en Fafner, de reuzenvorsten...
benijdden de Neveling om zijn macht.
Zij verwierven de mateloze schat en kregen zo ook de ring.
Hierom ontbrandde de broedertwist...
die Fasolt velde.
Als woeste draak bewaakt Fafner nu de schat.
Je derde vraag dreigt nu.
Veel weet jij te vertellen over de ruige rug der aarde.
Antwoord naar waarheid:
Welk geslacht...
woont hoog in de wolken?
Hoog in de wolken wonen de goden.
Walhalla heet hun verblijf.
Licht-alven zijn zij.
Licht-Alberich, Wotan, leidt deze schare.
Uit de heiligste twijg van de wereld-es...
sneed hij zich een staf.
Ook al verdort de stam, de speer vergaat nooit.
Met zijn punt bestiert Wotan de wereld.
De runen van heilige verdragen...
kerfde hij in de schacht.
De wereldmacht houdt in handen wie Wotans speer voert.
Voor hem boog het Nevelingenvolk.
De wilde reuzen stelde hij de wet.
Eeuwig gehoorzamen allen aan de machtige heer van de speer.
Zeg nu eens, slimme dwerg:
Wist ik met jouw vragen raad?
Heb ik mijn hoofd gered?
De vragen wist je, je hoofd is vrij.
Welaan, Zwerver, vervolg je weg!
Heilzame vragen moest jij mij stellen.
Kennis waarborgde mijn hoofd.
Omdat jij nog niet weet wat nuttig is...
neem ik jouw hoofd nu als pand.
Gastvrij werd ik door jou niet begroet.
Mijn hoofd zette ik op het spel...
om aan jouw haard te zitten.
Zoals bij het wedden gewoon is, houd ik jou nu in pand...
tot jij op jouw beurt mij driemaal antwoord geeft.
Scherp je verstand dus, Mime!
Lang geleden zei ik mijn vaderland vaarwel.
Lang geleden scheidde ik van mijn moeders schoot.
Wotans oog blikte mij aan...
mijn hol loerde hij binnen.
Daardoor ging mijn vernuft teloor.
Maar nu is het zaak om kien te zijn. Zwerver, vraag op!
Wellicht lukt het me nog mijn dwergenhoofd te redden.
Wel, eerlijke dwerg...
Zeg mij allereerst:
Wat is het geslacht...
door Wotan zwaar beproefd...
en dat hem toch het liefst is?
In heldensagen ben ik slecht thuis, maar deze vraag beantwoord ik vlot.
De Wälsungen zijn het Wensgeslacht, door Wotan verwekt en bemind...
ook al bejegende hij het wreed.
Siegmund en Sieglinde, een tweelingpaar, stamden af van Wälse.
Siegfried teelden zij zelf, de sterkste Wälsungentelg.
Behoud ik, Zwerver, mijn hoofd?
Nauwgezet beschrijf jij dit geslacht: heel sluw ben jij.
Van de eerste vraag ben je verlost...
nu volgt de tweede, dwerg.
Een wijze Neveling zorgt voor Siegfried.
Siegfried moet Fafner voor hem doden...
zodat de dwerg de ring verkrijgt en over de schat beschikt.
Welk zwaard heeft Siegfried nodig om Fafner te kunnen doden?
Nothung heet een reddend zwaard.
Wotan stiet het in een essenstam.
Het zou hem behoren die het uit de stam trok.
De sterkste helden konden het niet, alleen Siegmund lukte het.
Vaardig voerde hij het in de strijd, totdat Wotans speer het brak.
Een wijze smid bewaart de stukken en weet dat alleen met het Wotanszwaard...
een koene, onwetende knaap, Siegfried, de draak verslaat.
Behoud ik ook ditmaal mijn hoofd?
Meest gewiekst ben jij onder de wijzen: wie kan jouw slimheid evenaren?
Ben jij zo slim de heldhaftige knaap voor dwergendoelen te benutten...
Met de derde vraag dreig ik nu. Zeg mij, wijze wapensmid:
Wie zal uit de sterke stukken Nothung, het zwaard weer smeden?
De stukken, het zwaard! Wat moet ik doen?
Vervloekt staal! Waarom moest ik je stelen!
Voor mij blijft het hard, ik hamer vergeefs.
De bekwaamste smid weet zich geen raad.
Wie smeedt het zwaard als het mij niet lukt?
Dat wonder, hoe moet ik het weten?
Drie vragen mocht jij mij stellen...
driemaal beschikte jij over mij.
Wat jou niet diende wilde jij weten.
Maar wat jou het meest van nut is...
kwam niet in je op.
Zodra je het hoort word je halfdol.
Verspeeld heb jij jouw spitse hoofd.
Luister, drieste drakendoder...
verdoemde dwerg!
Slechts wie het vrezen nimmer kende...
die smeedt Nothung opnieuw.
Wees zuinig op je wijze hoofd:
Ik sta het af aan hem die het vrezen niet leerde.
Vervloekt licht!
Staat de lucht daar in vlam?
Wat flakkert en blakert...
wat flonkert en zwiert...
wat zweeft en warrelt daar?
Daar glinstert het in de zonnegloed.
Wat suizelt en zoemt daar toch?
Het dreunt en raast...
en dendert hierheen.
Het davert door het woud op mij af.
Een gruwelijke muil opent zich: de draak gaat me grijpen!
Fafner, Fafner!
Hé, luilak!
Ben je nu klaar?
Hoe is het met het zwaard?
Waar blijft die smid?
Hé, Mime, waar ben je?
Ben jij dat, knaap? Kwam je alleen?
Wat spook jij daar uit? Maak je mijn zwaard scherp?
Het zwaard! Hoe kan ik het ooit smeden?
Slechts wie het vrezen nimmer kende...
die smeedt Nothung opnieuw.
Te veel weet ik voor dat karwei.
Wat klets je toch! Moet ik helpen?
Wie kan mij nog helpen?
Ik heb mijn wijze hoofd verwed.
Het is nu van hem die het vrezen nimmer kende.
Zijn dat smoezen?
Graag ontsnapte ik wie het vrezen kent.
Maar dat vergat ik de knaap te leren, terwijl het als enige baat.
Liefde voor mij moest hij leren...
dat lukte helaas maar half.
Hoe breng ik hem het vrezen bij?
Moet ik helpen? Wat heb je gemaakt?
Ik zat diep te peinzen...
hoe jou iets belangrijks te leren. -Zo diep dat je op de vloer belandde:
wat voor belangrijks vond je daar?
Ik leerde het vrezen...
om het jou, dwaas, ook te leren. -Wat is vrezen?
Jij kent het niet en wilt toch de wereld in trekken?
Wat baat jou het sterkste zwaard als jij het vrezen niet kent?
Zinloze raad verzon jij vast.
Jouw moeders wens is het die ik nu ga vervullen:
Jou niet in de wereld los te laten voor jij het vrezen hebt geleerd.
Is het een kunst? Waarom ken ik die niet?
Vooruit! Hoe zit het met dat vrezen?
Voelde jij nooit in het schemerig woud...
bij avondgrauwen op een duistere plek...
als 't van verre ruist en raast...
en wild dreunend nadert...
als warrelend geflakker rondom blakert...
als aanzwellend gonzen je druisend belaagt...
voelde jij dan niet een gruwelijk sidderen jou besluipen?
Een klamme huiver...
beklemt je leden...
in je keel klopt bevend...
je bonkende hart.
Voelde jij dat nog niet...
dan bleef het vrezen jou vreemd.
Heel wonderlijk moet dat zijn.
Standvastig voel ik mijn hart steeds kloppen.
Het gruwen en sidderen...
huiveren en ijzen, beklemmen en duizelen...
bonken en beven.
Graag leerde ik griezelen...
een groot genot lijkt mij dat.
Maar hoe leer jij het mij?
Hoe wil jij, wezel, mij onderwijzen?
Volg me maar, ik zal je leiden.
Een aanpak verzon ik zojuist.
Ik ken een woeste draak die al velen verslond.
Fafner leert jou wel vrezen, volg mij maar naar zijn nest.
Waar is dat nest?
Het heet Nijdhol en ligt aan de rand van het woud.
Is dat vlak bij de bewoonde wereld?
Vanaf Nijdhol is dat niet ver.
Daarheen moet jij mij leiden, dan leer ik het vrezen en trek eropuit.
Smeed het zwaard, ik wil het zwaaien!
Het zwaard? O wee!
Laat zien wat je smeedde!
Het lassen lukt me niet!
Het staal is te sterk voor dwergenkracht!
Wie het vrezen niet kent...
slaagt vast eerder dan ik.
Mooie smoezen verzint die prutser...
nu liegt hij zich eruit.
Hier met die stukken! Weg met die stumper!
Mijn vaders staal zwicht wel voor mij:
ikzelf smeed het zwaard.
Had jij het smeden geleerd, dan kwam jou dat nu zeker van pas.
Maar jij verzuimde steeds mijn lessen: hoe wil jij iets bruikbaars maken?
Hoe kan een leerling slagen waar de meester faalde?
Maak dat je weg komt...
anders werp ik jou ook in het vuur.
Neem toch soldeer: dat is al lang warm.
Weg met die brij! Daarmee smeed ik geen zwaard!
Vijl en rasp heb je vernield:
hoe wil je het staal fijnstampen?
Tot spaanders wil ik het splijten: wat gebroken is, maak ik zo heel.
Hier helpt geen vakman, hier helpt domheid de domme alleen.
Zwoegend vergruist hij het staal, maar blijft zelf nog fris.
Al werd ik zo oud als het woud, dit zag ik van mijn leven nog niet.
Het zwaard gaat hem lukken, dat lijdt geen twijfel.
De Zwerver wist het terdege. Waar berg ik nu mijn bange hoofd?
De knaap zal het verkrijgen als Fafner hem geen vrees bijbrengt.
Maar hoe doodt hij de draak als die hem vrezen leert?
Hoe kom ik dan aan de ring? Ik zit verstrikt in deze strop...
als ik niet verzin hoe ik die vreesloze overtroef.
Hé, Mime, hoe heet het zwaard dat ik tot slijpsel heb verspaand?
Nothung heet het reddende zwaard: jouw moeder vertelde mij dat.
Nothung! Reddend zwaard!
Waarom brak jij aan stukken?
Vergruisd heb ik jouw vlijmende schoonheid.
In de kroes smelt ik de splinters.
Blaas dan, balg!
Laat het vuur laaien!
In het woud torende een boom, die heb ik neergehaald.
De bruine es verbrandde ik tot kool.
Die ligt nu opgehoopt in de haard.
Blaas dan, balg!
Laat het vuur laaien!
De kool van die boom, wat brandt hij koen!
Wat gloeit hij fel en fier!
Met spetterende vonken vlamt hij op...
versmelt mijn vergruisde staal.
Blaas dan, balg!
Laat het vuur laaien!
Hij smeedt het zwaard en Fafner velt hij.
Dat voorzie ik duidelijk.
Schat en ring kan hij dan grijpen.
Hoe ontneem ik hem die buit?
Met vernuft bemachtig ik beide en behoud zo mijn hoofd.
Streed hij zich moe met de draak...
dan zal hem een drank verkwikken.
Uit het sap van kruiden brouw ik die drank voor hem.
Maar enkele druppels hoeft hij te drinken...
en hij valt in een diepe slaap.
Met zijn eigen wapen ruim ik hem dan uit de weg...
en verwerf zo ring en schat.
Nothung! Reddend zwaard!
Hé, wijze Zwerver!
Waande jij mij dom?
Hoe bevalt jou mijn listig brein? Biedt het beraamde mij rust?
Weldra zwaai ik jou als mijn zwaard!
In het water vloeide een vurige gloed.
Grimmige woede siste op.
Ziedend vloeide het, maar het ijzige bad stelpte die vloed.
Star werd het en stijf, dat machtige staal.
Heet is het bloed dat jij weldra vergiet.
Zweet nu nog eenmaal zodat ik je kan wellen.
Nothung, reddend zwaard!
Wat doet die dwaas daar met zijn pan?
Brand ik staal, brouw jij soep?
Beschaamd staat hier een smid, zijn leerling bleek hem meester.
Met de kunst is het voor de oude gedaan, als kok dient hij de knaap.
Jij smelt het ijzer tot brij...
ik brouw van eieren een soep.
Mime, de kunstenaar, leert koken;
het smeden smaakt hem niet meer.
Zijn zwaarden smeet ik aan stukken; wat hij kookt, raak ik niet aan.
Om mij het vrezen te leren voert hij mij weg.
Een vreemde geeft mij die les.
Wat hij als beste kan, brengt hij mij niet bij.
Als prutser is hij onovertroffen.
Mijn hamer, smeed me een stalen zwaard!
Eens kleurde bloed jouw blauwe staal;
het rood deed jou blozen.
Kil lachte jij toen en likte het warme bloed koel.
Nu heeft de gloed jou rood gegloeid;
je hardheid wijkt voor de hamer.
Vertoornd sproeien je vonken omdat ik jouw trots temde.
Hij smeedt een scherp zwaard om Fafner te vellen.
Ik brouwde een drank om Siegfried te vangen als de draak is gedood.
Lukken moet mij die list...
toelachen zal mij het loon.
Mijn hamer, smeed mij een stalen zwaard!
Vol vreugde zie ik de vrolijke vonken; zijn woede siert de drieste.
Blij lach je me toe, ook al veins je gram en wrok.
Door hitte en hamer plette ik jou.
Laat nu het schaamrood wijken, word zo koud als je kunt.
De ring die mijn broer smeedde, het goud dat almacht geeft...
ik heb het gewonnen! Ik heers erover!
Tot dienstbaarheid dwing ik Alberich; als Nevelingenvorst daal ik omlaag.
Gehoorzamen zal mij de hele horde.
De vernederde dwerg zal ontzag afdwingen.
Om de schat verdringen zich goden en helden.
Op mijn wenken bedient mij de wereld, voor mijn woede sidderen allen.
Nothung, reddend zwaard!
Nu huis jij weer in je heft.
Mime hoeft nooit meer te zwoegen.
Ik smeedde je weer aaneen: geen slag zal jou nu nog slopen.
Anderen bezorgen hem de schat.
Bij mijn stervende vader brak het staal; de levende zoon smeedde het aaneen.
Nu lacht het hem blinkend toe, vlijmscherp is zijn snede.
Mime, de koene, is koning der alven! Heerser van het heelal!
Nothung! Reddend zwaard!
Ik wekte je weer tot leven.
Dood lag je, aan stukken.
Nu fonkel je weerbaar en fier.
Toon de schoften jouw glans!
Versla de bedrieger, vel de schurk!
Kijk, Mime, zo scherp is Siegfrieds zwaard!
In het woud, bij nacht, houd ik voor Nijdhol de wacht.
De oren gespitst...
een spiedende blik.
Verbeide dag, doem je daar in het duister op?
Wat voor glans flonkert daar op?
Een fel schijnsel komt naderbij.
Het rent als een lichtgevend ros door het woud hierheen.
Nadert de drakendoder al? Is hij het die Fafner velt?
Het licht verdwijnt...
het ontwijkt schuw mijn blik.
Duisternis heerst weer.
Wie daagt daar uit de schemering op?
Naar Nijdhol kom ik bij nacht:
wie zie ik daar in het duister?
Jij waagt je hier te vertonen?
Verdwijn, jij schaamteloze dief!
Nacht-Alberich, bewaak jij Fafners hol?
Ben jij op nieuwe wandaden uit? Ga snel voort!
Van genoeg bedrog is deze grond al doordrenkt.
Scheer je dus weg, lompe gast!
Om toe te zien kwam ik.
Ik wil niets doen: wie verspert mij de weg?
Jij stoker van slinkse streken! Jij zag mij graag nog even dom als toen.
Hoe vlot zou het dan lukken mij de ring nogmaals te ontroven!
Hoed je! Jouw kunsten ken ik terdege.
Maar jouw zwakte is mij evenmin ontgaan.
Met mijn schatten loste jij schulden in.
Mijn ring beloonde de reuzen, die jouw godenburcht bouwden.
Het verdrag dat jij met hen sloot...
staat in jouw speerschacht gekerfd.
De prijs die jij betaalde kun je de reuzen niet weer afgrissen.
Als kaf zou jouw speer in je hand verstuiven.
Geen runen maken mij...
verdragsplichtig aan jou.
De kracht van mijn speer onderwierp jou.
Voor de strijd houd ik hem dus paraat.
Jij dreigt vol trots, maar vrees beklemt je.
Ten dode gedoemd door mijn vloek is de hoeder van de schat.
Wie zal hem dan beërven?
Zal het begeerlijke goud weer de Neveling toebehoren?
Die zorg blijft jou eeuwig kwellen.
Want als ik de ring ooit weer bezit...
anders dan domme reuzen gebruik ik dan zijn kracht.
Sidderen zal dan de eeuwige heldenhoeder!
Met Hella's leger bestorm ik Walhalla.
De wereld bestier ik dan.
Jouw doel is mij bekend, maar het deert mij niet.
De ring bestiert wie hem gewint.
Hoe troebel verwoord jij wat voor mij vanzelf spreekt.
Jouw trots berust op heldenzonen, die aan jouw zaad ontsproten zijn.
Bracht jij niet een knaapje groot, dat voor jou de vrucht zou plukken...
die jijzelf niet grijpen mag?
Twist niet met mij maar met Mime.
Jouw broer brengt jou gevaar.
Hij voert een knaap hierheen, Fafner zal hij vellen.
Niets weet hij van mij; hij is Mimes werktuig.
Daarom zeg ik je: doe wat je wilt.
Luister nu goed, wees op je hoede!
Niets weet de knaap van de ring, maar Mime wijst hem de weg.
Jijzelf laat de schat ongemoeid?
Wie ik liefheb moet op eigen kracht handelen.
Zijn slagen of falen dankt hij enkel aan zichzelf.
Slechts helden kunnen mij dienen.
Met Mime alleen strijd ik om de ring?
Behalve jij begeert alleen hij het goud.
En toch verkrijg ik het niet?
Een held nadert om de schat te bevrijden.
Twee Nevelingen azen op het goud.
Fafner sterft, die waakt over de ring:
wie hem grijpt, heeft hem gewonnen.
Wil je nog meer? Daar ligt de draak.
Waarschuw hem voor zijn dood, dan staat hij de schat wel af.
Ik zal hem voor jou wekken.
Fafner!
Word wakker, draak!
Wat wil die gek?
Gunt hij het mij werkelijk?
Wie verstoort mijn slaap?
Een vriend komt je waarschuwen, hij redt jou het leven...
als je hem beloont met de schat die jij bewaakt.
Wat wil hij?
Ontwaak, Fafner! Een held nadert; hij komt jou belagen.
Ik lust hem rauw!
Onverschrokken is de knaap, hij voert een vlijmscherp zwaard.
Alleen de gouden ring wil hij.
Geef mij die ring als loon...
dan belet ik de strijd; jij houdt de schat en gered is je leven.
Ik lig en bezit...
Laat me slapen!
Wel, Alberich, dat liep mis!
Maar noem mij nooit meer een dief! En knoop dit goed in je oren:
Alles neemt zijn eigen loop.
Daaraan kun jij niets veranderen.
Ik ruim nu het veld voor Mime; aan zijn soort ben jij beter gewaagd.
Veel anders ook...
kom je te weten!
Daar draaft hij weg op zijn lichte paard.
Ik blijf achter, bezorgd en gehoond.
Lachen jullie maar, lichtzinnig godengespuis!
Jullie zie ik nog allen vergaan.
Zolang het goud nog glanst...
houdt een wetende de wacht.
Zijn wilskracht zal jullie verbluffen.
Dit is de plek; hier blijven we.
Hier moet ik vrezen leren?
Ver voerde jij mij weg;
de hele nacht doolden wij door het woud.
Nu moet jij vertrekken.
Leer ik hier niet wat ik leren moet, dan ga ik alleen verder.
Jou ben ik dan eindelijk kwijt.
Geloof me, leer jij hier het vrezen niet...
dan lukt het op een andere plek evenmin.
Zie je daar die donkere spelonk?
Daar woont een woeste draak.
Gruwelijk is hij en groot; zijn gulzige kaken spert hij wijd open...
met huid en haar verslindt die slokop jou dan.
Het beste is zijn muil dicht te klemmen, dan malen zijn kiezen mij niet fijn.
Hij spuwt een giftig kwijl uit, dat vreet je vlees en botten weg.
Om dat gemene gif te mijden blijf ik steeds opzij van de draak.
Zijn slangenstaart zwiept hij wild rond.
Slingert hij die om jou heen, dan breken je botten als glas.
Om aan zijn wurgstaart te ontsnappen houd ik het monster scherp in het oog.
Maar vertel me:
Heeft die draak een hart? -Een wreed hart!
En zit dat op dezelfde plaats als bij mens en dier?
Zeker, daar draagt de draak het ook. Gaat vrees je al bekruipen?
Nothung stoot ik hem in het hart! Is dat nu vrezen?
Hé, oudje, is dat alles wat jij mij leren kan?
Vervolg dan je weg; het vrezen leer ik hier niet.
Wacht maar tot hij voor je staat, dan zal het lachen je zeker vergaan.
Wordt het je zwart voor ogen, bonkt je hart in je keel...
dan dank jij Mime, die jou hier bracht, en beseft hoezeer hij jou liefheeft.
Ik moet jouw liefde niet! Laat me alleen!
Ik houd het hier niet uit als jij over liefde begint.
Dat geknik, die loerende blik; wanneer ben ik van die dwerg verlost?
Ik ga al, bij de bron zal ik wachten, jij blijft nu hier.
Gaat de zon hoger staan, kijk dan uit naar de draak.
Uit zijn hol komt hij gekropen om bij de beek te drinken.
Mime, ben jij bij de bron, dan stuur ik de draak bij jou langs.
Nothung stoot ik hem in de nieren als hij jou eerst heeft opgeslokt.
Rust dus niet bij de bron; ik wil je nooit meer zien!
Na de gruwelijke strijd jouw dorst te lessen...
Dat verbied je me toch niet?
Roep mij ook als je hulp nodig hebt.
Of als het vrezen je bevalt.
Fafner en Siegfried, Siegfried en Fafner:
Maakten zij elkaar maar af!
Dat hij mijn vader niet is stemt mij heel vrolijk.
Nu pas bevalt mij het frisse woud, nu pas lacht de dag mij toe.
Nu dat misbaksel is opgekrast en ik hem nooit meer hoef te zien.
Hoe zag mijn vader eruit? Vast zoals ik zelf!
Had Mime een zoon, dan zou die toch op hem lijken?
Net zo grauw en groezelig, klein en krom...
Met hangende oren en druipende ogen... Weg met die gnoom!
Ik wil hem nooit meer zien!
Maar hoe zag mijn moeder eruit?
Daar heb ik geen voorstelling van.
Haar heldere ogen glansden vast als die van een hinde.
Maar dan nog veel mooier.
Toen ze mij vol smart baarde, waarom stierf zij toen zelf?
Sterven alle mensenmoeders als zij hun zoons het leven geven?
Dat zou wel treurig zijn.
Ach, kon ik, zoon, mijn moeder maar zien!
Mijn moeder...
Een mensenvrouw!
Jou, lieflijk vogeltje, hoorde ik nog niet: is dit bos jouw domein?
Verstond ik maar zijn gekweel! Het wil me vast iets zeggen.
Misschien over mijn lieve moeder?
Een twistzieke dwerg vertelde me dat je het vogelgekwetter kunt leren verstaan.
Zou dat mogelijk zijn? Ik probeer het.
Ik zing hem na; op een riet klink ik net als hij.
Zing ik zo in zijn taal, dan snap ik vanzelf wat hij zegt.
Hij zwijgt en luistert: dan zwets ik erop los.
Dat klinkt naar niks; op een riet lukt mij dat wijsje niet.
Vogeltje, ik ben te stom; jouw lessen baten mij niet.
Nu schaam ik me zelfs voor die rekel; hij hoort er niets van.
Hédaar, mijn hoorn antwoordt jou wel!
Op dat domme riet blaas ik vergeefs.
Het vrolijkste wijsje dat ik ken laat ik nu horen.
Een kameraad wilde ik ermee lokken.
Niets beters kwam dan wolf en beer.
Nu zal ik zien...
of mijn hoorn een lieve kameraad lokt.
Mijn lied heeft iets lieftalligs gelokt! Een fraaie vriend zou jij zijn.
Wat is dat?
Ben jij een dier dat spreken kan, wie weet kan jij mij iets leren?
Hier is iemand die het vrezen niet kent: kan jij hem dat bijbrengen?
Ben jij overmoedig?
Moed of overmoed, wat maakt het uit!
Maar jou ga ik te lijf als jij mij het vrezen niet leert.
Ik wilde drinken, nu krijg ik ook trek.
Een snoezig mondje toon jij me daar, lachende tanden van een lekkerbek.
Beter is 't die muil dicht te klemmen, te gulzig gaapt hij mij aan.
Voor loos geklets is hij ongeschikt...
maar jou verzwelgt hij zonder bezwaar.
Jij gruwelijke bruut! Jouw honger te stillen lijkt mij niets.
Verstandiger dunkt mij dat jij zonder uitstel sterft.
Kom maar op, snoevende knaap!
Kijk uit, bruller! De snoever komt!
Daar lig je, hatelijke bruut!
Nothung draag jij in je hart!
Wie ben jij, koene knaap...
die mij in het hart trof?
Wie hitste jou op...
tot dit moorddadige gevecht?
Wat jij volbracht broedde jij niet zelf uit.
Veel weet ik nog niet, niet eens wie ik ben.
Maar deze moordlustige strijd lokte jij zelf uit.
Jij hel-ogige knaap...
onbekend voor jezelf...
wie jij vermoordde meld ik jou.
Van het ruige reuzengeslacht, Fasolt en Fafner...
zijn nu beide broeders gevallen.
Om het vervloekte goud van de goden bracht ik Fasolt ter dood.
Die nu als draak de schat bewaakte...
Fafner, de laatste reus...
werd geveld door een blozende held.
Let goed op, jij blakende knaap!
Degeen die jou tot moord ophitste...
beraamt nu de dood van die reine held.
Zie hoe het afloopt!
Let op mijn woorden!
Vertel me nog van wie ik afstam!
Wijs schijn jij in het uur van je sterven.
Mijn naam hoorde je vast al:
Siegfried word ik genoemd. -Siegfried.
Een dode maakt mij niet wijzer.
Dan laat ik mij leiden door mijn levende zwaard!
Heet als vuur brandt dit bloed.
Het lijkt toch haast alsof de vogels tegen me praten.
Dank ik dat soms aan het drakenbloed?
Dat mooie vogeltje hier, wat meldt het mij?
Siegfried bezit nu de Nevelingenschat.
In Fafners hol kan hij die vinden.
De Tarnhelm bezorgt hem toverkracht.
Maar verwerft hij de ring, dan berust de wereldmacht bij hem.
Dank je, lief vogeltje, voor deze raad.
Je wenk volg ik graag op.
Waar sluip jij stiekem heen? -Vervloekte broer, wat zoek jij hier?
Ben jij op mijn goud uit? -Ga weg, deze plek is van mij!
Stoor ik je bij je dievenwerk? -Wat van mij is, laat ik niet ontglippen.
Heb jij de Rijn het goud ontroofd? Heb jij de ring toverkracht bezorgd?
Jij had de Tarnhelm nodig, maar smeedde jij hem ook?
Wat weet jij van smeden! Mijn ring dwong jou tot meesterschap.
Jij liet de ring door reuzen stelen, aan mijn list valt hij nu ten prooi.
Met Siegfrieds buit wil jij gaan strijken? De hel-ogige is nu de eigenaar!
Ik bracht hem groot: voor alle moeite krijg ik eindelijk mijn loon.
Vanwege zijn moederlijke zorg wil die miezerige schoft nu koning zijn?
Nimmer prijkt aan jouw hand de heersersring!
Houd hem dan maar en bewaak hem goed, die fonkelende ring!
Maar verloochen niet je broer!
Voor de Tarnhelm ruil ik de ring: zo baat de buit ons beiden.
De Tarnhelm delen met jou?
Geen oog deed ik dicht, uit angst voor jouw streken.
Zelfs niet ruilen, ook niet delen?
Met lege handen moet ik gaan? -Nog geen nagel mag je meenemen!
Ring noch Tarnhelm zal jou dan dienen; Siegfrieds zwaard zal jou wel leren!
Draai je om! Uit het hol komt hij hierheen.
Kinderlijk spul koos hij allicht.
Hij heeft de Tarnhelm.
Maar ook de ring. -Vervloekt! De ring!
Laat hij jou de ring maar geven, ik bemachtig hem toch nog wel.
Zijn rechtmatige heer zal hij alleen nog behoren.
Waartoe jullie dienen, weet ik niet.
Maar jullie koos ik uit al dat kostelijk goud...
omdat goede raad mij dat zei.
Laat jullie schoonheid dan een aandenken zijn aan de dag...
dat ik Fafner dodelijk trof, al leerde ik het vrezen nog niet.
Siegfried behoort nu de helm en de ring.
De bedrieglijke Mime moet hij niet vertrouwen.
Hij moet bedacht zijn op zijn huichelaarspraat.
Mimes gedachten kan hij nu lezen: dat dankt hij het drakenbloed.
Hij overweegt de waarde van de buit.
Dwaalde hier soms een wijze Zwerver die de knaap met slinkse raad bedwelmde?
Dubbel zo slim is nu de dwerg; de listigste strik ga ik spannen...
als ik met flemende leugenpraat de knaap misleid.
Wees welkom, Siegfried!
Zeg eens, jij drieste, heb jij het vrezen geleerd?
Een leraar vond ik nog niet.
Maar de draak, die heb je verslagen?
Was dat geen akelige knaap?
Hoe woest en vals hij ook was, zijn dood valt mij toch zwaar...
daar veel kwalijker schurken nog levend rondlopen.
Die mij tot moorden aanzette haat ik meer dan de draak.
Rustig maar! Niet lang zie jij mij meer.
Voor de eeuwige slaap sluit ik weldra jouw ogen.
Waar ik je voor nodig had is nu volbracht.
Nu moet ik alleen nog de buit van je gappen.
Erg moeilijk kan dat niet zijn: jou bedriegen is kinderspel.
Dus jij wilt mij iets aandoen? -Hoe kom je daarbij?
Siegfried, luister, mijn zoontje!
Jou en jouw soort heb ik altijd hartgrondig gehaat.
Uit liefde bracht ik jou, lastpak, niet groot.
Voor de schat in het drakenhol getroostte ik mij die moeite.
Sta jij de schat niet goedschiks af...
Siegfried, mijn zoon, dat zie jij ook wel in...
jouw leven moet je dan geven.
Dat jij mij haat, hoor ik graag.
Maar moet ik jou zelfs mijn leven geven?
Dat zei ik toch niet? Je begrijpt me verkeerd!
Je bent afgemat van de zware strijd.
Je lijf is vast bezweet.
Om jou te verkwikken met een frisse drank draalde ik niet.
Toen jij druk smeedde brouwde ik deze drank.
Drink maar snel op, dan grijp ik jouw zwaard, en helm en schat.
Jij wilt dus mijn zwaard en ring en buit roven?
Je snapt me nog steeds verkeerd! Bazel ik soms?
Met de grootste moeite probeer ik mijn doel te verhelen...
en jij, domme knaap, begrijpt alles verkeerd!
Open je oren, en luister goed!
Hoor nu wat Mime beoogt!
Les hiermee je dorst;
mijn drank laafde jou vaak.
Ook al deed je bokkig, mokte je nors...
wat ik jou bood nam je altijd aan.
Een goede drank kreeg ik graag:
hoe heb je deze gebrouwen?
Vertrouw me maar! Weldra zink jij weg in nevelig duister.
Onwetend strek jij straks je leden, dan kan ik de buit pakken.
Maar ontwaak jij ooit, dan biedt zelfs de ring geen veiligheid.
Dus neem ik het zwaard en hak jou de kop eraf.
Zo heb ik dan rust en ook de ring.
Als ik slaap wil jij me vermoorden?
Wat wil ik? Zei ik dat soms?
Ik wil de knaap enkel zijn kop afhakken!
Want ook als ik jou niet zo haatte en niet op wraak zon...
met jou uit de weg te ruimen zou ik toch niet wachten.
Hoe kwam ik anders aan de buit waar ook Alberich op loert?
Nu, mijn Wälsung, wolfsjong...
drink... en blijf er maar in!
Je laatste slok zal het zijn!
Proef eerst eens mijn zwaard, walgelijke zwetser!
Het loon van de haat betaalt Nothung.
Daarvoor moest ik hem smeden.
In het drakenhol mag je de schat beslapen.
Met nijvere list joeg jij hem na.
Nu mag jij dat heerlijks beheren.
Een waakhond geef ik je erbij;
zo heb je van dieven geen last.
Jij vergezelt hem, duistere draak.
Het fonkelend goud bewaak jij...
samen met je roofzuchtige vijand.
Zo vinden jullie beiden rust.
Warm ben ik van het zware werk.
Onstuimig jaagt mijn bruisende bloed, mijn hand brandt me op het hoofd.
De zon staat al hoog: haar oog blikt neer op mijn kruin.
Milde koelte zoek ik onder de linde.
Nog één keer, lief vogeltje...
nu wij zo lang werden gestoord, hoorde ik jou graag zingen.
Op de twijg zie ik je zalig wiegen.
Kwetterend omringen jou je broeders en zusters.
Maar ik ben heel alleen, heb geen broers en geen zusters.
Mijn moeder stierf.
Mijn vader viel.
Nooit heeft hun zoon hen gezien.
Ik had alleen een walgelijke dwerg, van liefde was geen sprake.
Listig wilde hij mij vangen; ik moest hem neersteken.
Vriendelijk vogeltje, jou vraag ik nu:
Gun jij mij niet een lieve gezel?
Geef je mij weer goede raad?
Ik lokte zo vaak, maar het lukte me nooit.
Jij, trouwe vriend, trof het wel beter.
Al eerder gaf jij goede raad.
Zing dan! Ik luister naar je lied.
Siegfried versloeg de snode dwerg...
nu wijs ik hem de heerlijkste vrouw.
Hoog op een rots slaapt zij, door vuur beschut.
Doorschrijdt hij die gloed en wekt hij de maagd...
dan is Brünnhilde zijn bruid.
Zalige zang! Hoe heerlijk klinken die woorden.
Wat vlamt mij zo fel door het hart?
Wat jaagt me zo haastig door hart en zinnen?
Zeg mij dat, lieve vriend!
Vrolijk in smart zing ik van liefde.
Vol geluk weef ik uit leed mijn lied.
Slechts verliefden vatten de zin.
Juichend word ik weggedreven, het woud uit, naar de rots.
Zeg me nog één ding, lieve zanger:
Zal ik het vuur doorschrijden?
Kan ik haar wekken, de bruid?
De bruid gewint... Brünnhilde wekt...
een lafaard niet: alleen wie het vrezen niet kent.
De domme knaap die het vrezen niet kent, dat ben ik!
Ik probeerde vergeefs het vrezen van Fafner te leren.
Nu brand ik van verlangen het van Brünnhilde te leren!
Hoe vind ik de weg naar de rots?
Zo wordt mij de weg gewezen: waarheen jij fladdert, volg ik jou.
Ontwaak, Wala!
Uit een lange slaap kom ik jou wekken.
Ik roep je op: verrijs!
Rijs uit je nevelige groeve, kom uit de nachtzwarte grond omhoog!
Erda! Eeuwige vrouw!
Stijg uit je diepe verblijf op naar het licht!
Jouw weklied zing ik zodat je ontwaakt.
Uit je vorsende slaap wek ik je op!
Alwetende, oerwereldwijze Erda!
Eeuwige vrouw, word wakker!
Jij Wala, ontwaak!
Sterk roept het lied.
Met kracht lokt de tover.
Ik ben ontwaakt uit wetende slaap.
Wie dreef mijn sluimer weg?
Ik zong jou wakker met wijsjes zo machtig...
dat alom ontwaakt wat slaap nog versluit.
De wereld doorzwierf ik, ik doolde lang...
om kennis te vergaren, oerwijsheid te gewinnen.
Zo kundig als jij is er niet een; bekend is jou wat de diepte bergt...
wat berg en dal, lucht en water beweegt.
Waar leven woelt, daar waart jouw adem.
Waar hersens vorsen, daar huist jouw geest.
Alles, zegt men, is jou bekend.
Om antwoord te krijgen wek ik jou uit je slaap.
Mijn slaap is dromen.
Mijn dromen is vorsen.
Mijn vorsen is wijsheidsbeheer.
Maar als ik slaap waken de Nornen.
Zij weven het koord, zij spinnen wat ik weet.
Waarom vraag jij het de Nornen niet?
Zij zijn aan de wereld onderworpen: niets kunnen zij keren of wenden.
Maar van jou wil ik graag weten hoe ik een rollend wiel stuiten kan.
Mannendaden verduisteren mijn geest.
Mij, alwijze, bedwong ooit een heerser.
Een Wensmaagd baarde ik Wotan.
Gesneuvelde helden liet hij haar kiezen.
Koen is zij, en wijs eveneens.
Waarom wek je mij...
en zoek je geen uitkomst...
bij Erda's en Wotans kind?
De Walküre bedoel je, Brünnhilde, de maagd?
Zij trotseerde de stormenbedwinger toen hij zichzelf het sterkst bedwong.
Wat hij verlangde te doen maar waarvan hij zich weerhield...
dat waagde die weerspannige zelf te volbrengen.
Zij, Brünnhilde, in de hitte van de strijd.
Strijdvader strafte de maagd: haar oogleden drukte hij toe.
Ontwaken zal dit godenkind slechts om een man te beminnen als vrouw.
Wat baatten mij vragen aan haar?
Verward ben ik sinds ik ontwaakte.
Wild en roerig woelt de wereld.
De Walküre, kind van de Wala...
boet in boeien van slaap en haar alwijze moeder sliep?
Hij die trots leerde, strafte haar trots?
Die de daad uitlokte, laakte die daad?
Die rechten bewaakt en eden behoedt...
Die belet nu recht en heerst door meineed?
Laat mij snel verdwijnen.
Laat slaap mijn wijsheid verzegelen.
Jou, moeder, laat ik niet gaan, mijn toverkracht houdt jou hier.
Ooit stak jij de angel van zorgen in Wotans hart.
Angst voor een smadelijke ondergang beving hem...
en vrees ontnam hem zijn vrijheid.
Ben jij 's werelds wijste vrouw, zeg mij dan:
Hoe overwint de god zijn zorgen?
Jij bent niet wat jij je noemt.
Waarom kwam jij de Wala in haar slaap verstoren?
Jij bent niet wat jij je waant.
Oermoederwijsheid gaat ten onder.
Jouw weten verwaait nog voor mijn wil.
Weet jij wat Wotan wil?
Ik zal het je zeggen...
zodat jij verder zorgeloos slaapt.
Het einde der goden vrees ik niet sinds mijn wens het zo wil.
Wat ik, door smart verscheurd...
ooit vertwijfeld besloot...
blijmoedig en vrij voer ik dat nu uit.
Zegde ik in woede de Neveling de wereld al toe...
nu wijs ik als erfgenaam de gezegende Wälsung aan.
Door mij verkozen, die alvrije knaap, die mij toch nimmer kende...
zonder mijn raad verkreeg hij 's Nevelings ring.
Vol van liefde, vrij van haat, ontkracht die held Alberichs vloek.
Want vreemd blijft hem de vrees.
Brünnhilde, die jij mij baarde, zal hij wakker kussen.
Ontwaakt volbrengt dan jouw kind...
de daad die de wereld verlost.
Ga dus maar slapen, sluit je ogen...
aanschouw al dromend mijn eind.
Welgemoed wijkt de god voor de eeuwig jonge held.
Daal af dan, Erda!
Oermoedervrees!
Oerzorg!
Daal af naar de eeuwige slaap!
Daar zie ik Siegfried komen.
Mijn vogeltje wees mij de weg met fladderende vleugels en vrolijke zang.
Nu is het ineens verdwenen. Het best zoek ik nu zelf de berg.
Waarheen mijn gids mij leidde, daarheen zet ik nu koers.
Waar ga jij heen, knaap?
Daar zegt iemand wat: die wijst mij de weg wel.
Een rots zoek ik, door vlammen wordt hij omgloeid.
Daar slaapt een vrouw die ik wekken wil.
Wie zei jou die rots te zoeken? Wie deed jou die vrouw begeren?
Mij tipte een zingend vogeltje; dat gaf mij goede raad.
Vogeltjes kwetteren zoveel.
Geen mens kan dat verstaan: hoe kon jij hem begrijpen?
Dat kwam door het bloed van een woeste draak die ik doodde.
Amper brandde het vocht op mijn tong of ik verstond de vogeltaal.
Jij velde de reus, maar wie stookte jou op die sterke draak te bevechten?
Mime, een valse dwerg, wilde mij het vrezen leren.
De doodsteek echter dankte de draak zichzelf: te dreigend gaapte zijn muil.
Wie maakte het zwaard zo scherp dat de sterkste vijand viel?
Ik smeedde het zelf, daar de smid het niet kon.
Zwaardloos was ik anders gebleven.
Maar wie maakte die sterke stukken waaruit jij het zwaard smeedde?
Wat weet ik daarvan? Ik weet alleen...
De stukken waren nutteloos totdat ik het zwaard opnieuw had gesmeed.
Dat geloof ik graag!
Lach jij mij uit, ouwe bemoeial?
Hou op, te lang al sta ik hier te kletsen.
Kun je mij de weg wijzen, zeg het dan, kan jij het niet, hou dan je bek!
Rustig, knaap! Noem jij mij oud, dan moet je mij eerbied betonen.
Mijn leven lang stond mij een oude vent in de weg: die heb ik nu opgeruimd.
Houd jij me tegen, kijk dan uit dat het je niet als Mime vergaat.
Hoe zie jij eruit? Wat draag je een grote hoed?
Waarom bedekt die je gezicht?
Dat is de Zwerver zo gewend als hij tegen de wind in gaat.
Maar daaronder mis jij een oog!
Dat sloeg iemand zeker eruit die jij de weg versperde?
Scheer je weg, anders raak je je andere oog ook nog kwijt.
Ik zie, mijn zoon, al weet jij niets...
jij weet je toch goed te redden.
Met het oog dat ik als tweede ontbeer...
kijk jijzelf naar het ene dat mij nog rest.
Mijn lachlust wek jij wel, maar nu klets ik niet langer.
Wijs me snel de rots en vervolg dan je weg.
Voor niets anders ben jij van nut; zeg op dus, of je zult het bezuren.
Kende jij mij, brutale telg...
dan zou je mij die krenking besparen.
Dierbaar ben je mij, grievend is daarom jouw dreigen.
Jouw fier geslacht had ik steeds lief.
Ook al verschrikte ik het met mijn grimmige wrok.
Jij, die ik zo lief heb...
Jij, al te trotse...
Wek vandaag niet mijn toorn! Vernietigen zou die jou en mij!
Ga uit de weg dan, want dit pad voert zeker naar de slapende vrouw.
Zo wees me mijn vogeltje.
Daarnet pas vluchtte het weg.
De heer der raven herkende het hier.
O wee, als zij het vangen!
De weg die het wees moet jij niet gaan!
Hoho! Wie ben jij dat je mij tegenhouden wilt?
Toon ontzag voor de rotsbewaker!
Mijn macht houdt de maagd in slaap geketend.
Wie haar wekt en gewint die maakt mij eeuwig machteloos.
Een vlammenzee omstroomt de vrouw.
Gloeiende tongen likken aan de rots.
Wie de bruid begeert moet die woekerende brand weerstaan.
Kijk dan omhoog!
Zie je dat licht? De gloed zwelt aan, het vuur laait op.
Verzengende wolken, walmende vlammen wentelen zich schroeiend omlaag.
Een lichtzee omstraalt al jouw hoofd.
Dat vuur zal jou verslinden:
keer terug, roekeloze knaap!
Ga zelf weg!
Waar de brand het heetst is, daar moet ik Brünnhilde zoeken!
Vrees jij de vlammen niet, dan verspert mijn speer jou de weg.
In mijn hand rust nog de heersersstaf die ooit jouw zwaard verbrijzelde.
Laat het dan nogmaals stukslaan op de eeuwige speer!
Mijn vaders vijand vind ik hier?
Tot heerlijke wraak dient mij dat!
Kom op met je speer, in stukken splijt hem mijn zwaard!
Ga dan!
Ik kan je niet weerhouden!
Nu zijn speer is gekliefd, wil de lafaard vluchten?
Ha, zalige gloed! Lichtende glans!
Stralend strekt de weg zich voor me uit.
In dat vuur mij te baden, in dat vuur mijn bruid te vinden!
Nu lok ik een lieve gezel!
Zalige eenzaamheid op zonnige hoogte.
Wat ligt daar te sluimeren in het lommerrijk groen?
Het is een paard, in slaap verzonken.
Wat zie ik ginds glanzen, wat voor blinkend tuig?
Is mijn blik nog verblind door de gloed?
Een glimmend schild? Til ik het op?
Een geharnaste man?
Wonderlijk roert mij die aanblik.
Het nobele hoofd wordt bekneld door de helm?
Verlichtte het hem als ik die tooi wegnam?
Ach, wat mooi!
Glinsterende wolken omzomen het hemelmeer.
Het lachende oog van de zon blinkt door het golvendek.
Van de zwoegende adem zwelt de borst.
Breek ik het klemmende kuras?
Kom, mijn zwaard, klief het ijzer!
Dat is geen man!
Betovering brandt door mijn hart, angst bevangt mijn ogen.
Mijn zinnen wankelen en duizelen.
Wie roep ik te hulp?
Moeder, denk aan mij!
Hoe wek ik de maagd zodat zij haar ogen opslaat?
Zou haar blik mij ook verblinden?
Verdraag ik dat licht?
Alles zweeft en tolt in het rond.
Smartelijk smachten verzengt mijn zinnen.
Mijn hand huivert op mijn haperende hart.
Wat is dit, lafaard? Is dit het vrezen?
O moeder! Jouw moedige kind...
Te slapen ligt een vrouw.
Zij heeft hem het vrezen geleerd.
Hoe ban ik de vrees? Hoe vat ik weer moed?
Om zelf te ontwaken moet ik de maagd wekken.
Zacht roert zich haar rozemond.
Dat milde beven doet me huiveren.
Bedwelmend geurt haar zoete adem!
Ontwaak!
Heilige vrouw!
Zij hoort mij niet...
dan zuig ik nieuw leven uit die zoetste lippen...
ook al vond ik daar dorstend de dood.
Wees gegroet, zon!
Wees gegroet, licht!
Wees gegroet, stralende dag!
Lang duurde mijn slaap.
Ik ben ontwaakt.
Wie is de held die mij wekte?
Ik drong door de vuurzee die jouw rots omgloeit.
Ik verbrak jouw nauwe helm.
Siegfried ben ik, die jou wekte.
Wees gegroet, goden!
Wees gegroet, wereld!
Wees gegroet, welige aarde!
Voorbij is nu mijn slaap.
Ontwaakt zie ik:
Siegfried is het die mij wekte.
Heil zij de moeder die mij baarde.
Heil zij de aarde die mij heeft gevoed.
Dat ik de ogen mag zien...
die mij nu lachend zegenen.
O Siegfried! Zalige held!
Jij wekker van leven, zegerijk licht!
O wist jij, heil der wereld, hoe ik steeds van jou hield!
Mijn enige gedachte, mijn enige zorg was jij.
Jou koesterde ik al nog voor je werd verwekt.
Nog voor je geboorte beschermde jou mijn schild.
Zo lang al heb ik jou lief, Siegfried!
Stierf mijn moeder dan niet, sliep die beminde slechts?
Jij heerlijke knaap, jouw moeder keert nimmer weer.
Onscheidbaar zijn wij als jij mij jouw liefde schenkt.
Wat jij niet weet, weet ik voor jou.
Maar wetend maakt mij slechts mijn liefde voor jou.
O Siegfried!
Zegerijk licht!
Jou alleen had ik steeds lief, want ik alleen las Wotans gedachte.
De gedachte die ik nooit noemde, die ik nooit dacht maar voelde...
waarvoor ik vocht, hem weerstreefde aan wiens brein zij ontsproot.
Waarvoor ik boette, omdat ik haar niet dacht...
maar louter ervoer.
Want die gedachte, kun jij het raden...
die gedachte was louter mijn liefde voor jou.
Wondermooi klinkt jouw gezang...
al zijn de woorden mij duister.
Je ogen zie ik stralen...
je warme adem voel ik strelen.
Met zoete stem hoor ik je zingen.
Maar wat jij mij toezingt, daarvan ontgaat mij de zin.
Wat veraf is, kan ik niet bevatten, met al mijn zinnen voel ik slechts jou.
In ketens van angst klink jij mij vast: jij hebt mij vrees geleerd.
Maak nu de boeien weer los waarin jij mijn moed hebt geslagen!
Daar zie ik Grane, mijn trouwe paard.
Wat graast hij nu vrolijk, die net als ik sliep.
Hij is met mij door Siegfried gewekt.
Aan jouw welige mond doen mijn ogen zich te goed.
Dorstig branden mijn lippen om zich aan die weelde te laven.
Daar zie ik het schild dat helden beschermde.
Daar zie ik mijn helm:
hij beschermt mij niet meer.
Een zalige maagd bezeerde mijn hart.
Een vrouw verwondde mijn hoofd:
ik kwam zonder schild en helm.
Ik zie het pantserstaal.
Een scherp zwaard sneed het in twee, beroofde de maagd van alle verweer.
Ik ben onbeschut, wapenloos, een armzalige vrouw!
Door de vlammen kwam ik naar jou, geen pantser beschutte mij.
Nu brak het vuur uit in mijn borst...
in mij bruist een laaiende drift.
De gloed die Brünnhildes rots omsloot, die brandt nu in mijn borst.
O vrouw, blus toch dit vuur!
Doof die ziedende gloed!
Geen god kwam mij ooit te na...
voor de maagd bogen schuw de helden.
Kuis scheidde ik van Walhalla.
Wee de schande! De smadelijke nood!
Hij die mij wekte heeft mij verwond.
Hij verbrak mijn pantser en helm.
Brünnhilde ben ik niet meer.
Nog steeds ben jij die dromende maagd.
Brünnhildes slaap stoorde ik nog niet.
Ontwaak, wees mij tot vrouw!
Het duizelt me, mijn verstand verstomt.
Zal al mijn wijsheid verdwijnen?
Zong jij niet dat jouw wijsheid ontvonkt aan jouw liefde voor mij?
Mijn blik vertroebelt...
mijn oog verwaast, het licht dooft uit.
Duister omsluit mij.
Uit de nevel doemt een angstgedrocht op.
Zijn woeste klauwen grijpen naar mij!
Duister omstuwt gebonden ogen.
Met de boeien verdwijnt ook die vrees.
Verrijs uit het donker en zie:
Zonneklaar gloort de dag.
Zonneklaar gloort de dag van mijn schande.
O Siegfried!
Zie mijn angst!
Eeuwig was ik...
eeuwig ben ik...
eeuwig in zoet zuchtend genot...
maar eeuwig tot jouw heil!
O Siegfried, weergaloze!
Wonderste schat!
Leven der aarde!
Lachende held!
Ach, laat me toch!
Kom mij niet met woeste begeerte te na!
Dwing me niet met schendende dwang.
Verbrijzel de dierbare niet!
Zag jij jouw beeld in de klare beek?
Maakte die aanblik jou blij?
Wekte jij golven in het water op...
trok jij rimpels in het gladde vlak...
jouw beeld zag je niet meer, enkel het golvengewoel.
Beroer mij dus niet...
laat mij ongerept.
In mij zie jij jezelf dan eeuwig lachend weerkaatst.
Blij en vrolijk, een held!
O Siegfried, stralende telg!
Bemin jezelf, laat af van mij!
Vernietig het jouwe niet!
Jou heb ik lief: had jij mij maar lief!
Mijzelf heb ik niet meer: had ik jou maar!
Een heerlijke vloedstroom golft voor mij uit.
Brak zij mijn beeld, dan wil ik mijn kokende gloed nu in de vloed koelen.
Ikzelf spring in de beek;
laten zijn golven mij verzwelgen!
Ontwaak, Brünnhilde!
Word wakker, maagd!
Lach en leef, zoetste lust!
Wees de mijne!
O Siegfried, van jou was ik altijd al!
Was jij dat altijd al, wees het dan nu!
Eeuwig zal ik de jouwe zijn.
Wat je zijn zult, wees dat nu al!
Omhels ik jou vast, klopt mijn hart vurig naast het jouwe...
ontvlammen onze blikken, verschroeit onze adem...
dan ben jij voor mij wat jij steeds was en zult zijn.
Verlost was ik van de kwellende vraag: is Brünnhilde nu de mijne?
Of ik nu de jouwe ben?
Goddelijke rust doorstroomt mij; het puurste licht vlamt op.
Hemelse wijsheid wordt verjaagd door juichende liefde.
Of ik nu de jouwe ben?
Siegfried! Zie je mij niet?
Mijn blik verslindt jou. Verblindt dat je niet?
Mijn armen omstrengelen jou. Ontbrand jij nog niet?
Vurig bruist mijn bloed jou tegemoet. Voel je het niet?
Vrees jij haar niet, die gretig smachtende vrouw?
Nu ons bloed kolkend vervloeit, onze blikken stralend ontvlammen...
nu wij elkaar koortsig omstrengelen, herwin ik mijn drieste moed.
En het vrezen dat jij mij amper leerde...
het vrezen, ik domoor, verleerde het al weer.
Argeloze held, heerlijke knaap! Jij dwaze bron van de hoogste daden!
Lachend moet ik jou liefhebben, lachend wil ik verblinden.
Laten we lachend te gronde gaan!
Lachend ontwaak jij voor mij!
Vaarwel, Walhalla's stralende wereld!
Verga tot stof, jij fiere burcht!
Vaarwel, pralende godenpracht!
Sterf verzaligd, jij eeuwig geslacht!
Verscheurt, gij Nornen, het runenkoord!
Godenschemering, duister op! Nacht der vernietiging, nevel neer!
Mij leidt nu het licht van Siegfrieds ster.
Hij is voor eeuwig de mijne, Beërfd en eigen, één en al!
Lichtende liefde, lachende dood!
Lichtende liefde...
lachende dood!