Wat voor licht gloort daarginds?
Daagt de ochtendstond al?
Loges leger flakkert vurig om de rots.
Het is nog nacht.
Waarom spinnen en zingen wij niet?
Als wij spinnen en zingen...
waaraan span jij dan het koord?
Zo goed en kwaad als het gaat...
knoop ik het koord en zing.
Aan de wereld-es weefde ik ooit.
Aan de stam ontsproot een woud van statige twijgen.
In zijn koele schaduw ruiste een bron.
Wijsheid lispelde het water.
Ik zong over heilige dingen.
Een drieste god kwam drinken van de bron.
Zijn ene oog gaf hij voor eeuwig als pand.
Van de wereld-es brak Wotan een twijg.
Uit dat hout sneed hij de schacht van een speer.
De wond sloopte op den duur het woud.
De bladeren verwelkten, de boom verdorde.
De bron verstomde.
Treurig werd mijn gezang.
Aan de wereld-es weef ik niet meer.
Deze den moet mij dienen om het koord vast te knopen.
Zing dan, zuster, jou werp ik het toe.
Weet jij wat komen gaat?
De runen van verdragen...
sneed Wotan in zijn speer.
Die voerde hij als heersersstaf.
Een koene held kliefde in het gevecht de speer.
De heilige schacht brak aan stukken.
Toen beval Wotan Walhalla's helden...
de wereld-es in moten te hakken.
De esboom viel; voorgoed verdroogde de bron.
Nu knoop ik het koord aan de scherpe rots.
Zing dan, zuster - jou werp ik het toe.
Weet jij wat komen gaat?
De reuzen bouwden een rijzige burcht.
Met goden en helden...
zetelt Wotan daar in de zaal.
Hoog opgetast rondom de hal ligt het gehakte hout.
Ooit was dit de wereld-es.
Brandt het hout met felle vlam...
verzengt de gloed de blinkende zaal...
dan schemert onafwendbaar het einde der goden op.
Weten jullie meer?
Wind het koord dan opnieuw; ik werp het je nogmaals toe.
Spin dan, zuster, en zing!
Gloort de dag al of is het de vlammengloed?
Slechts vaag herinner ik mij het verre verleden...
toen Loge plots ontbrandde in lichte gloed.
Weet jij hoe het hem verging?
Wotan temde hem met zijn betoverende speer.
Als raadgever diende hij de god.
Uit vrijheidsdrang knaagde hij aan de runen in de schacht.
Met zijn speer dwong Wotan hem...
Brünnhildes rots te ombranden.
Weet jij hoe het hem vergaat?
De splinters van de gekliefde speer stoot Wotan ooit diep in Loges borst.
In het vuur dat dan oplaait, steekt de god de verkapte wereld-es in brand.
Willen jullie weten wanneer dat zal zijn?
Werp dan, zusters, het koord.
De nacht wijkt; niets ontwaar ik meer.
Het koord vind ik niet meer;
verstrikt zijn alle strengen.
Een schrikbeeld doemt voor mij op.
Ooit roofde Alberich het Rijngoud: weet jij hoe het hem verging?
De steen sneed in het koord;
warrig is het weefsel.
Uit nood en nijd zie ik 's Nevelings ring verrijzen.
Een vloek knaagt aan het koord dat ik vlecht. Weet jij waartoe dat leidt?
Het koord hangt te slap. Ik kom er niet bij.
Trek het strakker aan!
Gescheurd!
Ten einde het eeuwige weten.
De wereld blijft van wijsheid verstoken.
Omlaag!
Naar moeder!
Omlaag!
Wat was mijn liefde waard als ik jou weerhield van nieuwe daden?
Eén zorg slechts doet mij talmen:
Dat je met mij te weinig van waarde gewon.
Wat goden mij leerden gaf ik jou:
De rijke schat van heilige runen.
Maar mijn maagdelijke kracht...
ontnam mij de held...
die ik voortaan dien.
Van wijsheid ontdaan...
maar vol verlangen...
rijk aan liefde maar zonder kracht...
moge jij de arme niet verachten...
die jou alles gunt...
maar niets meer geven kan.
Meer gaf jij, wondere vrouw, dan ik bewaren kan.
Wees niet boos als jouw lessen mij onwetend lieten.
Eén ding leerde ik wel:
dat Brünnhilde voor mij leeft.
Dit ene leerde ik vlot:
aan Brünnhilde steeds te denken.
Wil jij mij je liefde schenken...
denk dan enkel aan jezelf.
Denk aan je daden...
denk aan het wilde vuur...
dat jij onbevreesd doorschreed toen het de rots omsloot.
Om Brünnhilde te gewinnen!
Denk aan de slapende vrouw die jij vond...
wier helm jij openbrak...
om Brünnhilde te wekken!
Gedenk de eden die ons verenigen...
gedenk de trouw die wij zwoeren...
gedenk de liefde waarvoor wij leven...
dan brandt Brünnhilde eeuwig in jouw hart.
Nu laat ik jou hier, beschut door het vuur.
In ruil voor jouw runen geef ik je deze ring.
De kracht van al mijn daden berust nu in deze ring.
Ik versloeg een woeste draak die hem bewaakte.
Behoed jij nu zijn kracht als waarborg van mijn trouw.
Hem koester ik als mijn enige bezit.
Neem voor de ring nu mijn paard.
Ooit voerde hij mij door het luchtruim.
Maar met mij verloor het die gave.
Boven de wolken, door donder en bliksem...
gaat hij niet meer voort.
Maar waarheen jij hem ook voert, Grane volgt jou onbevreesd.
Want jou, o held, gehoorzaamt hij nu.
Verzorg hem goed, hij luistert naar jou.
Geef Grane vaak Brünnhildes groet.
Dankzij jou alleen zal ik nog heldendaden verrichten?
Jij bepaalt waar ik zal strijden, mijn zeges oogst jij ook.
Op de rug van jouw ros, beschermd door jouw schild.
Als Siegfried besta ik niet meer, ik ben slechts Brünnhildes arm.
O, was Brünnhilde maar jouw ziel!
Door haar ontvlamt mijn moed.
Jij bent dus Siegfried én Brünnhilde?
Waar ik ben, toeven wij beiden.
Onbewoond raakt mijn rotsverblijf?
Als één bergt het ons tweeën.
O heilige goden...
fiere geslachten!
Aanschouw dit gezegende paar!
Uiteen - wie zal ons scheiden?
Gescheiden - gaan wij nooit uiteen.
Heil zij Brünnhilde, glansrijke ster!
Heil zij Siegfried, zegerijk licht!
Heil, stralende liefde!
Heil, stralend leven! -Heil, stralende liefde!
Heil, heil.
Luister, Hagen...
Vertel mij, held:
Ben ik machtig aan de Rijn, bestendig ik Gibichs roem?
Als echte zoon ben jij te benijden.
Zij die ons beiden baarde, Grimhilde, maakte mij dat duidelijk.
Ik benijd jou: benijd mij toch niet!
Ik ben de eerstgeborene, maar alle wijsheid kreeg jij.
Halfbroedertwist werd nooit beter gesmoord.
Jouw raad prijs ik slechts als ik je vraag naar mijn roem.
Dan beschimp ik mijn raad, daar het jou aan roem nog schort.
Want ik weet een groot goed dat de Gibichung nog ontbeert.
Als jij het verzwijgt, dan beschimp ik jou ook.
In de bloeitijd van hun leven zie ik Gibichs kinderen:
Jij, Gunther, bent ongetrouwd...
jij, Gutrune, hebt geen man.
Wie raad jij mij aan te trouwen zodat onze roem gedijt?
Ik weet een vrouw - de heerlijkste ter wereld.
Op een hoge rots rust zij.
Een vuur brandt om haar verblijf.
Slechts wie dat vuur trotseert mag Brünnhildes bruidegom zijn.
Ben ik daar moedig genoeg voor?
Een nog sterkere man zal het doen.
Wie is die strijdvaardige man?
Siegfried, de Wälsungenzoon, hij is de sterkste held.
Een tweelingpaar, door liefde overmand...
Siegmund en Sieglinde, zij kregen die zoon.
In het wilde woud groeide hij op - ik wil dat hij Gutrunes man wordt.
Wat deed hij voor dappers dat hij zo'n held wordt genoemd?
Bij Nijdhol werd de Nevelingenschat bewaakt door een gruwelijke draak.
Siegfried versloeg hem met zijn zegerijk zwaard.
Die stoutmoedige daad bezorgde de held zijn roem.
Over de Nevelingenschat hoorde ik: die bevat toch het begeerlijkste goed?
Wie de schat ten volle benut verwerft zich mateloze macht.
En Siegfried maakte hem buit?
De Nevelingen buigen voor hem.
En hij alleen kan Brünnhilde veroveren?
Voor geen ander wijkt ooit de gloed.
Waarom wek jij twijfel en twist?
Jij maakt mij belust op wat ik niet krijgen kan?
Als Siegfried de bruid hierheen brengt, is Brünnhilde dan niet jouw vrouw?
Waarom zou hij de bruid voor mij winnen?
Hij is jou graag ter wille...
als Gutrune hem eerst verleidt.
Jij bespot me, nare Hagen!
Hoe kan ik Siegfried verleiden?
Is hij 's werelds begeerlijkste held...
dan dongen de mooiste vrouwen al naar zijn gunst.
Denk aan het drankje; vertrouw mij, ik brouwde het.
De held die het drinkt begeert alleen nog jou.
Als Siegfried nu binnenkwam...
en die kruidige drank drinken zou...
elke vrouw die hij vóór jou zag...
elke vrouw die hem ooit benaderde...
vergeten was hij die op slag.
Zeg eens:
Bevalt jullie Hagens plan?
Geprezen zij Grimhilde, die ons zo'n broer schonk.
Als ik Siegfried ooit maar zie!
Hoe moeten we hem vinden?
Draaft hij op avontuur belust rond, dan vindt hij de wereld klein als een woud.
Zijn onrust brengt hem vast ook naar Gibichs burcht aan de Rijn.
Ik zal hem graag welkom heten.
De hoorn schalt van de Rijn.
In een boot zie ik held en paard.
Hij is het die zo monter blaast op de hoorn.
Met soepele slag roeit hij de boot stroomopwaarts.
Zo'n kracht bezit slechts hij die de draak versloeg.
Siegfried is het, beslist geen ander.
Roeit hij voorbij?
Waar ga jij heen, vrolijke held?
Naar Gibichs machtige zoon.
In zijn burcht nodig ik je uit.
Hierheen, leg hier maar aan!
Gegroet!
Siegfried, grote held!
Wie is Gibichs zoon?
Ik, Gunther, ik ben het die jij zoekt.
Jou hoorde ik roemen alom langs de Rijn.
Vecht nu met mij of wees mijn vriend.
Laat de strijd, wees welkom hier!
Waar laat ik mijn paard?
Ik breng hem op stal.
Jij noemde mij Siegfried: zag jij mij al eens?
Ik herkende jou aan je kracht.
Zorg goed voor Grane:
Nooit hield jij een nobeler paard bij de teugel.
Breng een blijde groet aan mijn vaders burcht.
Alles wat je hier ziet, beschouw dat als het jouwe.
Jou behoort al mijn erfgoed, land en volk: steun, mijn lichaam, deze eed!
Jouw leenman zal ik zijn.
Land noch mensen bied ik, noch mijn vaders huis en hof...
mijn enige erfgoed is mijn lichaam - levend teer ik het op.
Alleen een zwaard heb ik, ik smeedde het zelf.
Steun, mijn zwaard, deze eed! Samen zweren wij trouw.
Maar van de Nevelingenschat maakte jij je toch meester?
Die vergat ik haast.
Zo weinig is hij me waard.
In een rotshol liet ik hem liggen...
waar een draak hem ooit bewaakte.
Je nam er niets van mee?
Alleen dit smeedsel, ik weet niet waartoe het dient.
De Tarnhelm ken ik, die is door een Neveling gemaakt.
Met die helm op je hoofd wissel je zo van gedaante.
En wil je naar het verste oord, hij brengt jou vliegensvlug daarheen.
Je nam niets anders mee van de schat?
Een ring. -Bewaar je die goed?
Die bewaart een heerlijke vrouw. -Brünnhilde!
Nee, Siegfried, wij kunnen niet ruilen.
Nietig is al mijn aardse bezit vergeleken bij jouw toverhelm.
Zonder loon dien ik jou graag.
Wees welkom in Gibichs huis!
Zijn dochter biedt jou iets te drinken aan.
Ook al vergeet ik alles wat jij mij gaf, deze ene les verleer ik nooit:
De eerste dronk op trouwe liefde...
Brünnhilde, breng ik jou!
Jij die mijn blik verzengt, waarom sla jij je ogen nu neer?
Wend af die blik, allermooiste vrouw! Hij brandt tot diep in mijn hart.
Vurig voel ik het bloed door mijn aderen jagen.
Gunther, hoe heet jouw zuster?
Gutrune.
Zijn het goede runen die ik in haar ogen lees?
Jouw broer wees mijn diensten af.
Gedraag jij je even hoogmoedig als ik jou mijn trouw aanbied?
Gunther, heb jij een vrouw?
Ik ben vrijgezel en een vrouw zal ik vast niet krijgen.
Op één zette ik mijn zinnen, die nooit de mijne worden kan.
Wat bleef jou ontzegd met mij aan jouw zijde?
Zij rust op een hoge rots...
Een vuur brandt om haar verblijf...
Slechts wie dat vuur trotseert...
mag Brünnhildes bruidegom zijn.
Maar ik kan de rots niet beklimmen.
Het vuur zal nooit voor mij doven.
Ik vrees geen vuur, ik verover die vrouw voor jou.
Want jou zal ik dienen, als ik Gutrune tot bruid krijg.
Gutrune gun ik jou graag.
Brünnhilde breng ik jou.
Hoe wil je haar misleiden?
Met de helm neem ik jouw gedaante aan.
Laten we een eed zweren.
Bloedbroederschap zweren wij elkaar.
Het lavende bloed van blakend leven druppelde ik in de drank.
Moge ons bloed, broederlijk vermengd, in de drank gedijen.
Trouw drink ik mijn vriend toe.
Moge bloedbroederschap ontbloeien aan onze band!
Breekt een broer het verbond...
schendt een vriend zijn trouw...
wat wij in druppels plechtig dronken...
laat dat in stromen gutsen...
als zoenoffer aan de vriend!
Zo sluit ik het verbond.
Zo drink ik jou trouw toe.
Waarom deed jij niet mee aan de eed?
Mijn bloed zou jullie drank bederven.
Het vloeit niet zuiver als bij jullie.
Traag en kil kruipt het bij mij.
Mijn wangen willen niet blozen.
Daarom blijf ik verre van jullie verbond.
Laat die sombere man!
Vlug uit varen! Daar ligt mijn schip.
Het voert ons snel naar de rots.
Eén nacht wacht jij in de boot.
Daarna vaar jij met je vrouw naar huis.
Moet jij niet eerst rusten? -Liever ben ik snel terug.
Hagen, jij bewaakt de burcht!
Waarheen haasten zij zich?
Naar het schip, om Brünnhilde te halen.
Siegfried.
Zie hoe hij zich inspant om jou tot vrouw te krijgen.
Siegfried - de mijne!
Hier zit ik op wacht, bewaak het hof.
Ik weer vijanden af.
Gibichs zoon vaart voor de wind.
Op vrijersvoeten gaat hij.
Aan het roer staat een sterke held.
Die trotseert voor hem het gevaar.
Zijn eigen bruid brengt hij naar de Rijn.
Maar mij bezorgt hij de ring.
Jullie vrije zonen, vrolijke makkers...
zeil er maar monter op uit!
Jullie achten hem minder, maar dienen hem toch...
De Nevelingzoon!
Een vertrouwd geluid besluipt mijn oor.
Een luchtros draaft hierheen; op wolken snelt het naar de rots.
Wie zoekt mij, eenzame, op?
Brünnhilde, zuster, slaap of waak jij?
Waltrautes roep, zo'n welkome klank!
Ben jij het, zuster? Haast jij je hierheen?
Stijg van je paard af en gun het rust.
Kom jij naar me toe? Durf jij Brünnhilde te begroeten?
Alleen om jou haastte ik mij zo.
Dus uit liefde voor mij schond jij Walvaders gebod?
Of is Wotans wrok verzacht?
Toen ik tegen zijn wil Siegmund beschermde...
vervulde ik toch Wotans wens.
Dat zijn woede bedaarde weet ik ook.
Want ook al bracht hij mij in slaap, gekluisterd aan deze rots...
als prooi voor de man die mij zou vinden en wekken...
mijn bange bede verhoorde hij niettemin:
Met vuur omringde hij de rots om lafaards de doorgang te beletten.
De grootste zegen bezorgde mij die straf.
De heerlijkste held nam mij tot vrouw.
Door zijn liefde lach ik nu stralend.
Lokte jou, zuster, mijn lot?
Wil jij in mijn geluk delen?
Delen in de waanzin die jou beving?
Iets anders dwong mij Wotans gebod te breken.
Angst en vrees beklemmen jou?
Die strenge god vergaf dus nog niet?
Jij vreest zijn toorn?
Vreesde ik alleen hem, dan was het met mijn angst snel gedaan.
Ik ben ontzet en begrijp je niet.
Luister goed.
Terug naar Walhalla drijft mij de angst die mij eerst hierheen voerde.
Wat is er met de eeuwige goden?
Luister goed naar wat ik jou zeg.
Sinds jouw verbanning stuurde Wotan ons niet meer ten strijde.
Radeloos reed onze angstige schare naar het slagveld.
Walvader meed Walhalla's helden.
Als Zwerver dwaalde hij rusteloos over de wereld rond.
Onlangs keerde hij weer.
In zijn hand hield hij de stukken van zijn speer.
Die had een held verbrijzeld.
Hij zond Walhalla's helden naar het woud om de wereld-es te vellen.
Het hout van de stam liet hij opstapelen rondom de heilige zaal.
De godenraad riep hij bijeen.
Plechtig nam hij plaats op de troon.
Aan weerszijden wees hij de goden hun plek.
In de hal verdrongen zich de helden.
Zo zit hij daar, zegt geen woord...
stil en ernstig op zijn hoge zetel...
de splinters van de speer houdt hij stevig vast.
Holda's appels raakt hij niet aan.
De goden zijn verstard van angst.
Zijn beide raven zond hij eropuit.
Keerden die ooit met goede tijding terug...
nog eenmaal dan, voor de laatste keer...
glimlachte eeuwig de god.
Zijn knieën omknellen wij Walküren.
Blind blijft hij voor onze smekende blikken.
Wij allen worden door eindeloze angst verteerd.
Ik drukte mij wenend aan zijn borst.
Toen verzachtte zijn blik.
Hij dacht aan jou, Brünnhilde.
Hij slaakte een diepe zucht.
Hij sloot zijn oog...
En als in een droom prevelde hij:
Als zij de dochters van de Rijn de ring zou teruggeven...
dan waren god en wereld verlost van de vloek.
Ik bezon me.
Langs de stille rijen sloop ik weg.
Stiekem besteeg ik mijn paard en spoedde me naar jou.
Jou, o zuster, bezweer ik nu:
Doe wat jij als enige kunt:
Maak een einde aan de godennood!
Wat een bange dromen vertel jij mij.
Ik rukte mij los van de heilige hemelsnevel der goden.
Ik begrijp niet wat ik hoor.
Verward klinken mij jouw woorden.
In jouw vermoeide blik flakkert een gloed.
Bleke zuster met je fletse wangen, wat wil jij van mij?
De ring aan jouw hand, sta hem voor Wotan af!
De ring afstaan? -Geef hem aan de Rijndochters terug.
Aan de Rijndochters, de ring?
Siegfrieds liefdespand? Ben jij waanzinnig?
Geef gehoor aan mijn angst! 's Werelds doem schuilt erin.
Gooi hem terug in de golven! Walhalla zul je redden!
Weet jij wat hij voor mij betekent?
Hoe kun jij dat weten, gevoelloze maagd!
De ring is mij meer waard dan Walhalla's vreugden of de roem der goden.
Eén blik op zijn helle gloed...
is mij meer waard dan het eeuwige geluk van alle goden.
Want uit zijn glans voel ik Siegfrieds liefde stralen.
Kon ik jou dat geluk maar uitleggen!
Die liefde wordt gewaarborgd door de ring.
Ga terug naar de heilige godenraad.
Over mijn ring kan je hun melden:
De liefde geef ik nooit op...
de liefde ontnemen zij mij nooit...
ook al ging Walhalla's stralende pracht dan te gronde.
Is dat jouw trouw? Zo liefdeloos stuur jij je zuster weg?
Ga snel hier vandaan! De ring ontvreemd jij mij nooit!
Wee jou, zuster! Walhalla's goden, wee!
Bliksemende wolk...
door de wind gedragen - storm dan weg!
Blijf voortaan verre van mij!
Schemering bedekt de hemel.
Het beschuttende vuur laait feller op.
Waarom treden de vlammen zo woedend in het geweer?
De vurige gloed wentelt zich naar de rotspunt.
Siegfried!
Siegfried is terug! Zijn geschal stuurt hij vooruit.
Snel hem tegemoet! In de armen van mijn god!
Verraad!
Wie drong door het vuur?
Brünnhilde, een vrijer kwam die jouw vuur geen schrik aanjoeg.
Jou neem ik nu tot vrouw.
Kom dus gewillig mee.
Wie is de man die waagde wat alleen de sterkste is vergund?
Een held, die jou temt, als alleen geweld jou dwingt.
Een monster dook neer op mijn rots.
Een arend komt mij verscheuren.
Wie ben jij, monster?
Stam jij van mensen?
Kom jij van Hella's nachtelijke horde?
Een Gibichung ben ik.
En Gunther heet de held die jij volgen moet.
Wotan!
Wraakzuchtige, gruwelijke god!
Nu daagt mij het doel van de straf.
Aan hoon en smart geef jij mij prijs.
De nacht breekt aan.
In jouw rotsverblijf moet jij mij nu huwen.
Blijf daar! Vrees voor dit teken!
Tot schande dwing jij mij niet zolang de ring mij beschermt.
Huwelijksrecht zal hij Gunther geven: wees door de ring met hem getrouwd.
Ga weg, jij rover!
Misdadige dief! Kom mij niet te na!
Sterker dan staal maakt mij de ring: nooit zal jij hem van mij roven.
Hem jou af te pakken leer jij mij nu.
Nu ben jij de mijne, Brünnhilde, Gunthers bruid...
Gun mij plaats in jouw verblijf.
Hoe kon jij je weren, armzalige vrouw...
Wees mijn getuige, Nothung, dat ik haar kuis gewon.
Bewaak mijn trouw aan mijn broeder en scheid mij van zijn bruid.
Slaap jij, Hagen, mijn zoon?
Jij slaapt en hoort mij niet, die rust- en slaaploos blijft?
Ik hoor je, vuile dwerg.
Wat heb jij mijn slaap te zeggen?
Besef over welke macht jij beschikt...
als jij nog de aard hebt waarmee je moeder jou baarde.
Gaf mijn moeder me mijn aard, dan ben ik haar niet dankbaar...
dat zij voor jouw list bezweek:
Vroeg-oud...
vaal en bleek - haat ik de levensblijen.
Vreugde ken ik niet.
Mijn zoon, haat de levensblijen!
Mij, vreugdeloze dwerg, draag jij de juiste liefde toe.
Ben jij sterk en slim:
Die wij bestrijden drijft onze haat al in het nauw.
Wotan, die mij ooit de ring ontrukte...
zijn eigen nageslacht bracht hem ten val: aan de Wälsung verloor hij zijn macht.
Met heel de godenstam wacht hij zijn einde af.
Hem vrees ik niet meer: hij gaat met allen ten onder.
Slaap jij, Hagen, mijn zoon?
De macht der eeuwigen...
wie zou die erven?
Ik - en jij! Wij erven de wereld als jij mijn wrok deelt.
De Wälsung kliefde Wotans speer, hij doodde de draak en verkreeg zo de ring.
Alle macht berust nu bij hem; Walhalla en Nevelheim buigen voor hem.
Zelfs mijn vloek deert hem niet, want hij kent niet de macht van de ring.
Verliefd verspilt hij zijn dagen; hem te vernietigen is ons enige doel.
Slaap jij, Hagen, mijn zoon?
Tot zijn eigen doem dient hij mij al.
De gouden ring moeten wij verkrijgen.
Een wijze vrouw leeft voor Siegfrieds liefde alleen.
Als zij hem aanraadt de ring aan de Rijndochters terug te geven...
dan gaat het goud voor mij verloren, met geen list kreeg ik het ooit terug.
Zet dus je zinnen op de ring!
Jou heb ik immers verwekt om tegen helden te strijden.
De draak kon jij niet verslaan, dat was alleen de Wälsung vergund.
Tot taaie haat bracht ik jou groot, jij zult mij de ring bezorgen.
Zweer jij me dat, Hagen, mijn zoon?
De ring zal ik krijgen - wacht maar rustig af.
Zweer jij het, Hagen, mijn held?
Mijzelf zweer ik het.
Verdrijf je zorgen!
Wees trouw, Hagen, mijn zoon, dierbare held, wees trouw!
Wees trouw!
Trouw!
Hagen, vermoeide man! Zie jij mij komen?
Hé, Siegfried, waar storm jij vandaan?
Van Brünnhildes rots: daar riep ik jou, zo snel kwam ik hier.
Langzamer volgt mij een paar: een boot voert het hierheen.
Jij bedwong dus Brünnhilde? -Is Gutrune wakker?
Gutrune, kom hier! Siegfried is terug, wat talm je nog?
Ik zal jullie vertellen hoe ik Brünnhilde bedwong.
Heet mij welkom, Gibichs kind! Ik heb goed nieuws.
Moge Freia jou begroeten uit naam van alle vrouwen.
Wees mij genegen - vandaag werd jij mijn vrouw.
Dus Brünnhilde volgt mijn broer?
Zij werd al zijn bruid. -Het vuur verzengde hem niet?
Ik doorschreed het voor hem, omdat ik jou wilde winnen.
En jou heeft het gespaard? Zag Brünnhilde jou voor Gunther aan?
Door de Tarnhelm leek ik sprekend op hem, zoals Hagen voorspelde.
Ik gaf jou goede raad. -Jij bedwong dus die koene vrouw?
Zij zwichtte voor Gunthers kracht -En trouwde zij met jou?
Brünnhilde gehoorzaamde haar man een bruidsnacht lang.
Maar jij deed dienst als haar man? -Bij Gutrune toefde Siegfried.
Maar Brünnhilde lag aan zijn zijde?
Tussen Oost en West - het Noorden:
Zo nabij - bleef Brünnhilde hem verre.
Hoe bracht jij haar naar Gunther?
Door het dovende vuur volgde zij mij naar het dal.
Bij de oever ruilde Gunther vlug van plaats met mij.
Met de toverkracht van de helm wenste ik mij snel hierheen.
Een straffe wind drijft de gelieven nu stroomopwaarts.
Bereid dus hun ontvangst!
Siegfried, almachtige man!
Van ontzag vervul jij mij.
In de verte zie ik een zeil. -Zeg je boodschapper dan dank.
Laten wij haar hartelijk ontvangen, zodat zij hier graag blijven zal.
Hagen, roep de mannen naar Gibichs hof voor het huwelijk.
Vrolijke vrouwen vraag ik voor het feest: mijn vreugde delen zij graag.
Ga jij rusten, geduchte held? -Door jou te helpen rust ik uit.
Gibichs mannen, maak u gereed!
Wee! Wee!
Te wapen!
Te wapen heel het land!
Goede wapens! Sterke wapens!
Gescherpt voor de strijd!
Nood aan de man!
Wat raast die hoorn? Waarom roept hij ons?
Wij komen weerbaar, wij komen gewapend.
Hagen!
Welke nood dreigt? Welke vijand valt ons aan? Wapen je goed en draal niet!
Is Gunther in nood? Wij komen gewapend.
Hagen!
Wapen je goed en draal niet!
Gunther gaan jullie ontvangen.
Zijn bruid brengt hij mee.
Dreigt hem gevaar? Zit de vijand achter hem aan?
Een stoutmoedige vrouw voert hij hierheen.
Wordt hij achtervolgd door vijandige verwanten?
Hij komt alleen, niemand volgt hem.
Bedwong hij het gevaar? Won hij de strijd?
De drakendoder weerde het gevaar.
Aan Siegfried dankt hij zijn veiligheid.
Hoe moeten wij hem dan nog helpen?
Jullie moeten stieren slachten.
Hun bloed zal voor Wotan vloeien.
Wat moeten wij daarna doen?
Een everzwijn vellen voor Froh.
Een stevige bok kelen voor Donner.
Schapen slachten jullie voor Fricka, zodat zij het huwelijk zegent.
Zijn de dieren geslacht, wat moeten we dan?
Neem de drinkhoorn door jullie vrouwen welig gevuld.
De drinkhoorn in de hand - wat moeten we dan?
Drink stevig door tot de roes jullie temt.
Alles ter ere van de goden, zodat zij het huwelijk zegenen.
Groot geluk lacht de Rijn toe nu de barse Hagen zo vrolijk kan zijn.
De hagendoorn prikt nu niet meer; tot huwelijksheraut werd hij benoemd.
Groot geluk lacht de Rijn toe nu de barse Hagen zo vrolijk kan zijn.
Genoeg gelachen, dappere mannen!
Verwelkom Gunthers bruid!
Brünnhilde nadert daar met hem.
Dien trouw jullie meesteres.
Wordt zij gegriefd, wreek dan snel het kwaad.
Gegroet!
Wees welkom.
Gegroet! Welkom!
Wees gegroet, Gunther!
Wees gegroet, jij en je bruid!
Wees gegroet, Gunther en je bruid!
Wees welkom!
Brünnhilde, de heerlijkste bruid, breng ik jullie hier aan de Rijn.
Een edeler vrouw werd nooit gewonnen.
De goden schonken het Gibichungen-geslacht hun gunst.
Tot de hoogste roem verrijst het nu.
Heil zij jou, gelukkige Gibichung!
Wees gegroet, dierbare held!
Wees gegroet, lieve zuster!
Jou zie ik blij aan de zijde van hem die jou als vrouw kreeg.
Twee gezegende paren zie ik hier stralen:
Brünnhilde en Gunther...
Gutrune en Siegfried.
Wat scheelt haar?
Is ze van streek?
Wat hindert Brünnhildes blik?
Siegfried hier? Gutrune?
Gunthers zuster is met mij getrouwd zoals Gunther met jou.
Ik? Gunther? Je liegt!
Alles wordt zwart...
Siegfried herkent mij niet?
Gunther, je vrouw is onwel.
Ontwaak, vrouw! Hier staat je man!
Ha! De ring, aan zijn hand!
Hij? Siegfried?
Wat is er?
Luister nu goed hoe haar aanklacht luidt.
Ik zag een ring aan jouw hand: die is niet van jou.
Hij werd mij ontroofd door deze man!
Hoe heb jij van hem de ring verkregen?
De ring kreeg ik niet van hem.
Als jij mij de ring ontnam waardoor ik jou huwde...
laat jouw recht dan gelden en eis de ring terug!
Ik gaf hem geen ring: maar herken jij hem echt?
Waar verberg jij de ring die jij mij hebt ontrukt?
Jawel, hij was het die mij de ring ontnam.
Siegfried, die trouweloze dief!
Ik kreeg de ring niet van een vrouw.
Ik maakte hem buit toen ik bij Nijdhol de draak versloeg.
Brünnhilde, herken jij werkelijk de ring?
Is het dezelfde die jij Gunther gaf, dan is hij van hem...
en Siegfried verkreeg hem door bedrog, waarvoor hij boeten zal.
Bedrog!
Schandelijk bedrog!
Verraad!
Gruwelijk zij de wraak!
Verraad? Aan wie?
Heilige goden!
Hemelse heersers!
Is dit wat u beraamde?
Leert u mij lijden zoals niemand ooit leed?
Bezorgt u mij schande zoals niemand ooit griefde?
Toon nu dan wraak zoals nimmer nog woedde.
Laat toorn oplaaien zoals nimmer werd getemd.
Vraag Brünnhilde haar hart te verbrijzelen...
om hem te verpletteren die haar bedroog.
Brünnhilde, gemalin, matig je!
Ga weg, verrader! Zelf ook verraden!
Weet dan allen:
Niet met hem, maar met die man daar ben ik gehuwd.
Siegfried? Gutrunes gemaal?
Hij dwong mij lust en liefde af.
Zo weinig is jouw eer je waard?
De tong die haar belastert moet ik van leugens betichten?
Hoor of ik mijn belofte brak!
Bloedbroederschap heb ik Gunther gezworen.
Nothung, mijn zwaard, bewaakte mijn vriendentrouw.
Mij scheidde zijn kling van deze treurige vrouw...
Listige held, zie hoe vals jij je op je zwaard beroept!
Zijn scherp ken ik, maar ook de schede waarin hij zo vredig sliep.
Nothung, die trouwe vriend, toen zijn heer zich een vrouw gewon.
Brak hij zijn woord? Besmeurde hij Gunthers eer?
Brak hij zijn woord?
Te schande sta ik als jij haar niet tegenspreekt.
Trouweloos, Siegfried, zon jij op bedrog?
Toon aan dat zij jou vals beticht.
Zuiver jezelf van loze blaam! -Zweer een eed!
Als ik de eed zweer, wie waagt dan zijn wapen daaraan?
De punt van mijn speer waag ik eraan.
Die waarborgt de eed.
Lichte lans, heilig wapen! Steun mijn eeuwige eed!
Bij jouw spitse punt zweer ik de eed.
Speerpunt, hoor wat ik zeg!
Moet staal mij doorsteken, steek jij mij dan...
Moet de dood mij treffen tref jij mij dan...
Als die vrouw mij terecht beschuldigt en ik de eed aan mijn broer verbrak.
Lichte lans, heilig wapen!
Steun mijn eeuwige eed!
Bij jouw spitse punt zweer ik de eed.
Speerpunt, hoor wat ik zeg!
Ik wijd jouw kracht opdat die hem velt.
Jouw scherp zegen ik opdat het hem doorsteekt.
Want, zoals hij al zijn eden brak, zwoer deze man nu een valse eed.
Help, Donner! Laat je donder dreunen en smoor dit schandelijk geschil!
Gunther, bedwing je vrouw, die jou schaamteloos beliegt.
Gun haar wat tijd en rust, die wilde rotsenvrouw...
opdat haar woede bedaart, die een boze duivel heeft opgewekt.
Mannen, ga weg hier, mijd dit wijvengekijf.
De aftocht blazen wij graag als men met tongen strijdt.
Heus, mij kwelt het nog meer dan jou dat ik haar slecht bedroog.
Ik denk dat de Tarnhelm mij maar half vermomde.
Maar vrouwenwrok is snel gestild.
Dat ik haar voor jou won zal haar nog dankbaar stemmen.
Wees monter, mannen, volg mij naar het maal!
Help vrolijk bij het bruidsfeest, vrouwen!
Toon je vreugde, lach voluit!
Mij zullen jullie vandaag mateloos vrolijk zien.
Laat ieder die gelukkig is in de liefde zich evenzeer als ik verheugen.
Wiens duivelse list schuilt hierachter?
Welke zwarte toverij heeft dit bewerkstelligd?
Waar is nu mijn wijsheid om dit te ontwarren?
Waar zijn mijn runen om dit te ontraadselen?
Ach smart, diepe smart!
Alles wat ik wist stond ik af aan hem.
In zijn macht houdt hij de maagd, in zijn boeien houdt hij de prooi...
die, jammerend over haar schande, met gejuich door hem werd afgedankt.
Wie levert mij nu het zwaard waarmee ik mijn boeien verbreek?
Vertrouw op mij, bedrogen vrouw!
Ik zal me op jouw verrader wreken.
Op wie? -Op Siegfried, die jou bedroog.
Siegfried? Jij?
Eén enkele blik van zijn fonkelende ogen...
die zelfs zijn vermomming niet verdoezelen kon...
en de moedigste man verbleekt.
Kan mijn speer meineed dulden?
Eed en meineed - nietige zorgen!
Wapen jouw speer met sterker verweer als jij de sterkste wilt verslaan.
Bekend is mij Siegfrieds kracht, die hem haast onoverwinnelijk maakt.
Fluister mij dus in hoe ik die held versla?
O, ondank! Schandelijkst loon!
Met alle kunsten die ik kende verzekerde ik zijn lijfsbehoud.
Onwetend staalde hem mijn toverspel...
dat hem nu onkwetsbaar maakt.
Geen wapen kan hem dus verwonden?
Niet in de strijd.
Maar als jij hem in zijn rug zou te treffen...
Ik wist dat hij nooit op de vlucht zou slaan...
dat hij de vijand nooit de rug toe zou keren.
Daarom heb ik zijn rug niet gezegend.
En daar treft hem mijn speer.
Kom, Gunther, edele Gibichung!
Hier staat jouw sterke vrouw: wat sta jij nog te tobben?
O smaad, o schande!
Wee mij, meest jammerlijke man!
De schande is groot, ontken ik dat?
Laf verschool jij je achter de held, hij verkreeg voor jou de roemrijke prijs.
Diep zonk wel het hoge geslacht, dat zulke lafaards voortbracht.
Bedrieger ben ik - en bedrogen.
Verrader ben ik - en verraden.
Vermaal mijn merg! Verbrijzel mijn borst!
Help me, Hagen, red mijn eer!
Help je moeder, die mij toch ook baarde!
List noch kracht kan jou helpen; jou baat slechts Siegfrieds dood.
Siegfrieds dood!
Die alleen kan jouw schande vergelden.
Bloedbroederschap zwoeren wij elkaar.
De trouwbreuk moet door bloed worden gewroken.
Brak hij zijn woord? -Toen hij jou verraadde.
Verraadde hij mij?
Hij verraadde jou, en mij hebben jullie allen verraden.
Alle bloed ter wereld zou jullie schuld niet weg kunnen wassen.
Maar de dood van die ene volstaat mij voor allen:
Siegfried zal sterven, hij delgt jullie aller schuld.
Hij zal sterven tot jouw heil.
Mateloze macht heb jij als je de ring verkrijgt...
die alleen de dood hem afnemen zal.
Brünnhildes ring?
De ring van de Neveling!
Dat betekent dus Siegfrieds einde.
Ons allen baat zijn dood.
Maar Gutrune, ach, aan wie ik hem gunde...
Als wij haar gade zo straffen, hoe verklaren wij haar dat?
Wat hielp me mijn wijsheid? Wat baatten mij runen?
Hulpeloos verloren zie ik nu in:
Gutrune heet de tover die mijn gade heeft verlokt.
Laat schrik haar treffen!
Zijn dood zal haar bedroeven, de toedracht moet worden verzwegen.
Morgen gaan wij uit jagen: de edele draafde voor ons uit...
Een ever bracht hem toen om.
Zo zal het gaan! Siegfried zal vallen!
Hij zal boeten voor de smaad!
-Hij zal sterven, die stralende held!
Van mij is de schat!
-De eed heeft hij geschonden!
Met zijn bloed zal hij boeten! -De ring moet hem worden ontrukt!
Alwijze, wrekende god! -Alvenvader, gevallen vorst!
Waakzame edenhoeder! -Nachthoeder! Nevelingenheer!
Wotan, wend je naar ons! -Alberich, luister naar mij!
Stuur je heilige schare hierheen om de wraak-eed te aanhoren!
Zeg de Nevelingen jou opnieuw te gehoorzamen, als Heer van de Ring!
Vrouwe Zon zendt haar lichte stralen.
Duister heerst in ons diep.
Ooit was het daar licht toen vaders goud er nog glansde.
Rijngoud, fonkelend goud!
Hoe vurig straalde jij ooit, fiere ster van het diep.
Vrouwe Zon, zend ons toch de held die ons het goud terugbezorgt!
Bracht hij het ons, dan misgunden wij u niet langer uw lichte oog.
Rijngoud, fonkelend goud!
Hoe blij straalde jij dan, vrije ster van het diep.
Daar hoor ik zijn hoorn.
De held nadert. -Laten wij ons beraden.
Een gnoom misleidde mij zodat ik verdwaalde.
Hé schelm, naar welke berg verdreef jij het wild zo snel?
Siegfried!
Wat sta jij daar te grommen? -Welke gnoom wekte jouw gram?
Heeft een elf jou geplaagd?
Toe, Siegfried, zeg het ons!
Lokten jullie soms die ruige gast, die ineens verdween?
Is hij jullie vrijer, dan gun ik hem jullie graag.
Wat geef jij ons als wij jou het wild schenken?
Mijn buidel is nog leeg; zeg mij dus wat je wilt.
Een gouden ring prijkt aan jouw vinger:
Die willen wij!
Een draak versloeg ik voor die ring.
Moet ik hem nu verkwanselen voor een paar berenpoten?
Ben jij zo'n vrek? -Zo'n gierigaard?
Vrijgevig moet jij voor vrouwen zijn.
Als ik jullie mijn bezit schonk, dan zou mijn vrouw mij niet sparen.
Is ze zo streng? -Slaat ze je soms?
Onze held voelt al haar hand!
Proest het maar vrolijk uit! Het lachen zal jullie vergaan:
Want hoe je de ring ook begeert, jullie nimfen krijgen hem niet!
Zo knap! -Zo stoer! -Zo begeerlijk!
Wat jammer dat hij gierig is!
Waarom laat ik me zo bespotten?
Als ze terugkomen naar de waterrand, dan kunnen ze de ring krijgen.
Hé, frisse waternimfen!
Kom snel! Ik schenk jullie de ring!
Houd hem maar, totdat jij weet welk onheil de ring beduidt.
Blij ben je dan, door ons bevrijd van die vloek.
Zing dan wat je weet.
Siegfried!
Rampspoed voorspellen wij jou.
Tot jouw verderf draag jij de ring.
Uit het goud van de Rijn is de ring gemaakt.
Degene die hem smeedde en verloor vervloekte hem:
Al wie hem draagt is ten dode gedoemd.
Zoals jij de draak doodde, zo sterf ook jij, vandaag nog...
als jij de ring niet met ons ruilt...
om hem diep in de Rijn te bergen.
Want alleen diens vloed doet de vloek teniet.
Jullie listige vrouwen, hou toch op!
Jullie gevlei vertrouwde ik amper, jullie dreigen verschrikt mij nog minder.
Siegfried!
Onze woorden zijn waar! Wijk voor de vloek!
De Nornen vlochten de vloek in het runenkoord.
Mijn zwaard sloeg ooit een speer aan stukken.
Als de Nornen wilde vloeken vlochten in het runenkoord...
dan rijt Nothung het aan flarden!
Ooit waarschuwde mij een draak voor de vloek.
Maar het vrezen leerde hij mij niet.
's Werelds erfgoed zou ik door de ring verwerven.
Maar voor liefdesgenot geef ik hem graag op.
Wees mij genadig en jullie krijgen de ring.
Maar door mijn leven en lijf te bedreigen krijgen jullie de ring niet.
Want leven en lijf, zie:
zo werp ik die verre van mij!
Kom, zusters, weg bij die dwaas!
Zo slim en sterk waant zich die held maar blind is hij, en gedoemd.
Eden zwoer hij, en hij houdt ze niet.
Runen kent hij, en hij raadpleegt ze niet.
Het hoogste goed werd hem gegund.
Dat hij het afwees weet hij niet.
Maar de ring die hem ten dode doemt, die wil hij juist houden.
Vaarwel, Siegfried!
Een fiere vrouw zal vandaag nog jouw goed beërven.
Zij leent ons een williger oor.
Naar haar!
In water en op land leerde ik nu vrouwen kennen.
Wie zij niet met vleien winnen verschrikken ze door te dreigen.
Wie dan nog steeds niet zwicht kan rekenen op hun kijven.
En toch - zwoer ik niet Gutrune trouw...
Een van die malse nimfen had ik wat graag verschalkt!
Vinden wij eindelijk de gevlogen vogel?
Klim omlaag!
Hier is het fris en koel.
Hier rusten wij en bereiden het maal.
Leg daar de buit en pak de wijnzakken.
Siegfried gaat ons nu verbazen met de wonderen van zijn jacht.
Karig is nog mijn maal: graag deelde ik in jullie buit.
Jij zonder buit?
Ik jaagde in het bos maar vond slechts waterwild.
Was ik beter toegerust, dan had ik drie wilde watervogels gevangen.
In de Rijn zongen die mij toe dat deze dag mijn laatste zou zijn.
Dat was geen blije jacht als de buitloze zelf het loodje legde.
Ik heb dorst.
Ik hoorde, Siegfried, dat jij de vogels kunt verstaan.
Is dat waar?
Op hun gekwetter let ik al lang niet meer.
Drink, Gunther, je broer reikt jou de hoorn.
Het mengsel ziet mat en bleek.
Het bevat alleen jouw bloed.
Voeg dan het jouwe erbij!
Nu vloeit de beker over.
Laat het voor Moeder Aarde verkwikkend zijn!
Jij al te blije held!
Bezorgt Brünnhilde hem last?
Begreep hij haar maar zo goed als jij het vogelgezang.
Sinds ik vrouwen hoorde zingen heb ik niet meer aan vogels gedacht.
Maar ooit begreep jij ze?
Hé, Gunther, sombere man!
Als je wilt, zing ik verhalen uit mijn jonge jaren.
Die hoor ik graag.
Zing dan, held!
Mime, een misselijke dwerg, bracht mij groot vol haat.
Zodat ik later een draak voor hem zou vellen, die waakte over een schat.
Hij leerde mij smeden en ertsen smelten.
Maar wat de vakman zelf niet kon, dat moest de leerling lukken:
De stukken van een gebroken zwaard weer aaneen te smeden.
Mijn vaders wapen klonk ik aaneen: fonkelnieuw maakte ik Nothung.
De dwerg voerde mij toen naar een woud.
Daar velde ik Fafner, de draak.
Luister maar goed:
Een wonder gaan jullie horen.
Door het bloed van de draak brandden mijn vingers.
Ik bracht ze ter koeling naar mijn mond.
Een druppel raakte amper mijn tong of ik kon verstaan wat de vogels zongen.
Vlak boven mij hoorde ik zingen:
Siegfried bezit nu de Nevelingenschat, in Fafners hol kan hij die vinden.
Als hij de Tarnhelm verkrijgt, dan beschikt hij over toverkracht.
Maar verwerft hij de ring, dan wordt hij heerser over de wereld.
Ring en Tarnhelm nam jij toen mee?
Het vogeltje hoorde jij opnieuw?
Ring en Tarnhelm had ik gepakt.
Toen hoorde ik weer die wonderlijke fluiter.
Hij zat in een boom en zong:
Siegfried bezit nu de helm en de ring.
De bedrieglijke Mime moet hij niet vertrouwen.
Die aast slechts op de schat en zit nu op de loer.
Hij wil Siegfried uit de weg ruimen: dus Mime moet jij niet vertrouwen!
Bleek zijn waarschuwing juist? -Zette jij het Mime betaald?
Een dodelijke drank drong hij mij op: Nothung doodde die schoft!
Wat hij niet kon smeden, liet jij Mime smaken!
Wat zei het vogeltje nog meer?
Drink eerst, held, ik maakte een pittige drank.
Die zal je geheugen opfrissen.
Het verleden ontglipt je dan niet.
Naar de boomkruin keek ik treurig op.
Het vogeltje zat daar nog en zong:
Siegfried versloeg al de snode dwerg.
Nu wijs ik hem nog de heerlijkste vrouw.
Hoog op een rots slaapt zij, door vuur beschut.
Doorschrijdt hij die gloed, wekt hij de maagd...
Brünnhilde heet dan zijn bruid.
En volgde jij die vogelraad? -Snel ging ik op weg.
Totdat ik de vurige rotspunt zag.
De vlammen doorschreed ik en vond toen mijn loon.
In slaap...
lag een lieflijke vrouw...
in glanzend pantser gehuld.
Ik verloste haar van de helm; mijn kus wekte haar.
Bruisend van hartstocht omhelsde Brünnhilde mij toen.
Wat hoor ik!
Begrijp jij ook dat ravengekras?
Wraak raadden zij mij!
Hagen, wat doe je?
Wat heb je gedaan?
Hagen, wat heb je gedaan?
Meineed wreekte ik.
Brünnhilde!
Heilige bruid!
Word wakker! Open je ogen!
Wie bracht jou opnieuw in slaap?
Wie houdt jou in sluimer geboeid?
De Wekker kwam...
Hij kust jou wakker...
En weer bevrijdt hij de bruid van haar boeien.
Blij lacht Brünnhilde hem toe.
Ach...
Deze ogen, nu eeuwig geopend!
Zoele adem, bedwelmend geuren!
Heerlijk verzinken...
Zalige huiver...
Brünnhilde schenkt mij haar groet.
Was dat zijn hoorn?
Nee, hij keerde nog niet terug.
Boze dromen verstoorden mijn slaap.
Wild brieste zijn paard; Brünnhildes lachen maakte mij wakker.
Wie was de vrouw die ik naar de oever zag gaan?
Brünnhilde vrees ik. Is zij thuis?
Brünnhilde, ben jij wakker?
Leeg is de kamer.
Was zij het dan die ik naar de Rijn zag lopen?
Was dat zijn hoorn?
Nee, alles stil.
Zag ik Siegfried maar snel!
Hoiho! Wakker worden!
Fakkels, felle toortsen!
Een rijke buit brengen wij mee.
Opstaan, Gutrune, begroet Siegfried! Jouw stoere held is weergekeerd!
Wat is er gebeurd, Hagen? Ik hoorde zijn hoorn niet.
Die blaast hij niet meer; nooit trekt hij meer ten strijde.
Nooit dingt hij meer naar vrouwengunst.
Wat dragen zij?
De prooi van een wilde ever: Siegfried, jouw dode man.
Gutrune, lieve zuster...
Open je ogen, zeg toch iets!
Siegfried, vermoord!
Weg, trouweloze broer, moordenaar van mijn man!
O help! Ach wee!
Ze hebben Siegfried vermoord!
Beschuldig mij niet, klaag Hagen aan.
Hij is de vervloekte ever die de held heeft verscheurd.
Koester jij wrok daarom?
Laat angst en onheil jou eeuwig kwellen!
Goed dan! Ik heb hem vermoord.
Ik, Hagen, stak hem dood.
Hij gaf zich prijs aan mijn speer, waarop hij meineed pleegde.
Het heilig buitrecht kan ik nu doen gelden.
Van mij is dus deze ring.
Blijf af! Wat mij toekomt zul jij nooit krijgen.
Toe, mannen, verdedig mijn recht!
Kom niet aan Gutrunes erfgoed, schaamteloze Nevelingenzoon!
Zo wordt Alberichs erfgoed opgeëist door zijn zoon.
Hier die ring!
Staak jullie gejammer!
Zijn vrouw, die jullie allen verraadden, komt nu ter wrake.
Kinderen hoorde ik grienen om hun moeder daar zoete melk werd vermorst.
Maar nergens klonk de weeklacht die de waarste held verdient.
Brünnhilde! Afgunstige vrouw!
Jij bezorgde ons dit onheil, jij zette de mannen tegen hem op.
Wee, dat jij ooit dit huis betrad!
Armzalige, zwijg!
Zijn gemalin was jij nooit.
Als bijslaapster paaide jij hem.
Zijn echtvriendin ben ik, eeuwige trouw zwoer hij mij...
voordat Siegfried jou ooit zag.
Vervloekte Hagen! Jij raadde mij het gif dat haar de gade ontrukte.
Nu besef ik het ineens:
Brünnhilde was de vrouw die hij door jouw drank vergat.
Haal stevig hout en stapel dit dan aan de oever van de Rijn opeen.
Hoog en hel laaie de gloed...
die het edele lijf van de held verteert.
Leid ook zijn paard erheen; beiden zullen wij hem volgen.
Want de heiligste eer met de held te delen, is wat mijn lichaam wenst.
Volbreng Brünnhildes bevel!
Als de zon zo zuiver straalt nu zijn licht.
De reinste was hij, die mij verraadde.
Zijn gade bedroog hij, zijn vriend was hij trouw...
met zijn zwaard weerhield hij zich van zijn enige lief.
Oprechter dan hij zwoer niemand ooit eden.
Trouwer dan hij was niemand aan verdragen.
Puurder dan hij had niemand ooit lief.
En toch - alle eden, alle verdragen...
de trouwste liefde...
bedroog niemand als hij.
Weet u hoe dat is geschied?
O gij, van eden de eeuwige hoeders...
wendt uw blik naar mijn woekerend leed!
Aanschouwt uw eeuwige schuld!
Hoor mijn klacht, jij hoogste god!
Vanwege zijn dapperste daad, door jou zo vurig gewenst...
bestemde jij hem voor de vloek die jou ooit trof.
De reinste moest mij verraden, tot inzicht moest raken een vrouw.
Weet ik nu wat jou baat?
Alles, alles weet ik.
Alles is mij nu duidelijk.
Ook jouw raven hoor ik ruisen.
Met langverwachte tijding zend ik ze beide nu terug.
Rust dan...
Rust dan, jij god!
Mijn erfgoed nu neem ik in bezit.
Vervloekte ring! Vreselijke ring!
Jouw goud pak ik en geef het nu weg.
Wijze zusters van het duistere diep...
watervlugge dochters van de Rijn...
jullie dank ik oprechte raad.
Wat jullie begeren, ik geef het jullie.
In mijn asresten zullen jullie het vinden.
Het vuur dat mij verbrandt zal de ring van zijn vloek bevrijden.
Jullie in de vloed, doe hem teniet!
En bewaar het pure goud...
dat tot groot verderf werd geroofd.
Vlieg huiswaarts, gij raven!
Bericht jullie heer wat je aan de Rijn hebt gehoord.
Ga langs Brünnhildes rots.
Daar flakkert nog Loge: stuur hem snel naar Walhalla.
Want het einde der goden schemert nu op.
Zo werp ik mijn toorts in Walhalla's pronkende burcht.
Grane, mijn ros...
wees gegroet!
Weet jij ook, mijn vriend, waarheen ik jou voer?
Verlicht door het vuur ligt daar jouw heer...
Siegfried, mijn zalige held.
Jij hinnikt van vreugde om de vriend te volgen?
Lokt de lachende vlam je naar hem toe?
Voel hoe ook mijn borst ontbrandt.
Het helste vuur verzengt mijn hart.
Hem te omhelzen, door hem omhelsd...
in de machtigste minne met hem te versmelten.
Heiajaho! Grane, groet nu je heer!
Siegfried!
Zie! Zalig groet jou je vrouw!
Ga weg! Mijn ring!